PDA

Zobacz pełną wersję : Prehistoryczne bestie


slade43
02-28-2011, 04:58
Dinozaury (Dinosauria), nadrząd gadów naczelnych (archozaurów), wyodrębnił się w triasie z form takich jak herrerazaur (Herrerasaurus) z Argentyny czy silezaur i bujnie rozwinął w jurze i kredzie. Znane ze wszystkich kontynentów (w Polsce głównie z jurajskich tropów w rejonie świętokrzyskim). Większość wymarła w końcu okresu kredowego, jak większość ówczesnych dużych zwierząt; przetrwała tylko jedna z wyspecjalizowanych grup - ptaki. Nieptasie dinozaury wykształciły olbrzymie bogactwo form (ponad 800 opisanych gatunków), osiągając rekordowe rozmiary wśród zwierząt lądowych wszech czasów. Dzielą się na dwa wielkie rzędy: dinozaury gadziomiedniczne i dinozaury ptasiomiedniczne. Wspólnymi cechami obu rzędów jest pionowe ustawienie kończyn tylnych (pierwotnie dinozaury poruszały się głównie dwunożnie) i perforowana panewka biodrowa. Podobnie jak ich przodkowie (zaliczani do tzw. tekodontów), dinozaury miały w czaszce dodatkowy otwór przedoczodołowy i zęby osadzone w zębodołach.

http://img42.imageshack.us/img42/2708/42932793.png

Zuniceratops

Zuniceratops został odkryty w 1996 r. przez Christophera Jamesa Wolfe'a - ośmioletniego syna paleontologa Douglas G. Wolfe w formacji Moreno Hills w Nowym Meksyku. Znany są szczątki kilku osobników tego rodzaju wliczając w to części czaszki oraz pozaczaszkowe elementy jak kręgi ogonowe, kości kończyn przednich i tylnych, kości miednicy. Opisany w 1998 przez Kirklanda i Wolfe'a.

Zuniceratops (Zuniceratops christopheri) to niewielki marginocefal, którego nazwa znaczy tyle co rogata twarz Zuni. Nazwa rodzajowa tego zwierzęcia pochodzi od Zuni - indiańskiego plemienia zamieszkującego okolice Nowego Meksyku a epitet gatunkowy honoruje Christophera Jamesa Wolfe'a - ośmioletniego odkrywcę zuniceratopsa. Występował on w środkowym turonie ok. 92-90 mln lat temu (późna kreda) na terenach Nowego Meksyku (USA). Żył on wcześniej niż bardziej znane północnoamerykańskie neoceratopsy jak triceratops i rzuca nowe światło na ich pochodzenia. Zuniceratops był stosunkowo niewielkim ceratopsem - osiągał 3-3,5 m długości i do 1 m wysokości w biodrach. Posiadał on wprawdzie kryzę, ale kości ją podtrzymującego nie były jeszcze rozwinięte. Zuniceratops jest najstarszym znanym amerykańskim ceratopsem i zarazem najstarszym przedstawicielem tego kladu posiadającym rogi brwiowe. Jego odkrycie rzuca nowe światło na pochodzenie północnoamerykańskich ceratopsów.

Zuniceratops reprezentuje pośredni etap w ewolucji ceratopsów między prymitywnymi ceratopsami jak protoceratops, a dużymi północnoamerykańskimi przedstawicielami Ceratopsidae. Jest on dowodem, na północnoamerykańskie pochodzenie ceratopsów. Pierwsze odkryte skamieliny zuniceratopsa miały zęby z pojedynczemi korzonkami (nietypowe dla ceratopsów), ale później znalezione zęby zuniceratopsa miały już dwa korzonki jak u innych ceratopsów. Dowodzi to, że zęby ceratopsów stawały się dwukorzonkowe z wiekiem. Zuniceratops był najprawdopodobniej towarzyskim, zwierzęciem stadnym. W 1997 Douglas G. Wolfe użył nazwy Zuniceratops christopheri w piśmie ,,Geotimes", jednak do czasu publikacji opisu miała ona status nomen nudum - czyli ,,nazwy gołej" bez formalnego opisu. Analizy przeprowadzone przez Kirklanda i Wolfe'a wykazały, że zuniceratops jest taksonem siostrzanym dla nowej nienazwanej grupy ceratopsów tworzonej przez azjatyckiego turanoceratopsa i rodzinę Ceratopsidae oraz najbardziej prymitywnym członkiem innej, nowej grupy ceratopsów którą Kirkland i Wolfe nazwali Ceratopsomorpha.

http://img198.imageshack.us/img198/6812/48075134.png

http://img708.imageshack.us/img708/3769/95040195.jpg

http://fineartamerica.com/images-medium/zuniceratops-among-rocks-frank-wilson.jpg

http://img4.imageshack.us/img4/6344/46162.jpg

http://img217.imageshack.us/img217/8081/zuniceratops11.jpg

http://scienceblogs.com/tetrapodzoology/Zuniceratops_Todd-Marshall.jpg

http://www.arcadiastreet.com/cgvistas/earth/03_mesozoic/images/zuniceratops_portrait_600.jpg

http://img856.imageshack.us/img856/7063/83287189.png

[tekst - wikipedia, encyklopedia PWN]

slade43
03-06-2011, 13:03
Sarcosuchus

Sarkozuch (Sarcosuchus) – rodzaj wymarłego wczesnokredowego gada pokrewnego współczesnym krokodylom, ale nie będącego ich przodkiem.
Słodkowodny. Analiza kształtu zębów wskazuje, że gad używał ich nie do cięcia, a do bardzo mocnego trzymania ofiary i rozrywania dzięki np. potrząsaniu ciałem zdobyczy. Analiza szczęk i odcisków oraz przyczepów mięśniowych sugeruje nacisk szczęk o sile 80 tysięcy niutonów. Uważa się, że młodociane osobniki odżywiały się głównie rybami, ale starsze mogły polować także na duże żółwie i zwierzęta lądowe, w tym mniejsze dinozaury. Na podstawie analizy struktury kości szacuje się, że żyły przeciętnie 50–60 lat.

http://www.raul-martin.net/raulmartin/unogaleria/sarcosuchus.jpg

http://bokalm.honlapepito.hu/tarhely/bokalm/kepek/sarcosuchus.gif

http://t0.gstatic.com/images?q=tbn:ANd9GcRYPUbU2oHOrifHGFD75MXAmvwHNMkt6 5uSUvvvF7AjB0ZKdEN4&t=1

http://img827.imageshack.us/img827/7523/47410037.png

http://img228.imageshack.us/img228/4865/36676841.jpg

http://img856.imageshack.us/img856/6176/51913714.jpg

http://img638.imageshack.us/img638/1048/49641462.jpg

Opis: Strona internetowa - Galeria Dinozaurów; Wikipedia

Mamukil
05-21-2011, 15:55
Spinozaur (Spinosaurus – „kolczasty jaszczur”) – rodzaj teropoda z rodziny spinozaurów (Spinosauridae) żyjącego na obecnych terenach Afryki Północnej od albu do cenomanu, od około 106 do 93,5 mln lat temu. Pierwsze skamieniałości spinozaura zostały odkryte w Egipcie w 1910 roku i opisane przez niemieckiego paleontologa Ernsta Stromera. Okaz ten został zniszczony podczas II wojny światowej, jednak w 2005 roku znaleziono kolejną czaszkę dorosłego osobnika. Nie jest jasne, czy rodzaj Spinosaurus jest reprezentowany przez jeden czy dwa gatunki. Najlepiej poznanym gatunkiem jest S. aegyptiacus z Egiptu, a szczątki być może należące do przedstawicieli drugiego gatunku, S. maroccanus, odnaleziono w Maroku.
Charakterystyczną cechą spinozaura są wysokie wyrostki kolczyste kręgosłupa, o wysokości co najmniej 1,69 m i prawdopodobnie połączone płatem skóry, tworząc strukturę przypominającą żagiel, chociaż niektórzy autorzy sugerowali, że były one pokryte mięśniami i przypominały garb. Twierdzono, że struktura ta mogła służyć do termoregulacji lub odstraszania wrogów. Według szacunków opartych na podstawie skamieniałości opisanych w 2005 roku dorosły spinozaur mógł osiągać około 16–18 metrów długości i ważył 7–9 ton, czyli więcej niż Tyrannosaurus rex i Giganotosaurus carolinii
Spinozaur miał charakterystyczny wydłużony pysk, podobny do paszczy krokodyla, niewielkie, choć bardzo duże jak na teropoda przednie kończyny, długi ogon i charakterystyczny, złożony z wydłużonych wyrostków kolczystych pokrytych skórą „żagiel” na grzbiecie. Naukowcy nie wiedzą na pewno, do czego dinozaurowi był potrzebny taki żagiel, choć według niektórych teorii służył do regulowania temperatury ciała, bądź był używany w okresie godowym do wabienia partnera. Odwrócenie się od Słońca i ustawienie pod kątem 90° do chłodnego wiatru mogło skutecznie ochładzać krew przepływającą przez skórny żagiel[2]. Ernst Stromer spekulował, że wyrostki kolczyste mogły być wyższe u samców niż u samic[3]. Prowadzono dyskusje na temat funkcji stosunkowo długich przednich kończyn spinozaura. Niektórzy naukowcy uważają, że mógł on okazjonalnie poruszać się również na czterech łapach[4].
Szczęka i materiał czaszki przedstawiony w 2005 pokazują, że zwierzę to miało jedną z najdłuższych czaszek pośród wszystkich mięsożernych dinozaurów. Jej długość została oszacowana na około 1,75 m. Jedynym dinozaurem o dłuższej czaszce, również niskiej i długiej, ale zupełnie niepodobnej do czaszki spinozaura, był bliżej z nim niespokrewniony, południowoamerykański giganotozaur (nie mylić z gigantozaurem, dużym zauropodem obecnie uznawanym za nomen dubium). Jego czaszka mogła mierzyć nawet 180 centymetrów[5], jednak całe zwierzę było mniejsze od spinozaura. Miał dwukrotnie więcej zębów niż inne duże teropody, były one jednak stosunkowo nieco mniejsze. Pomiędzy oczami znajdował się niewielki kostny grzebień[1].
Jest prawdopodobnie największym znanym nauce dinozaurem drapieżnym. Jego długość oszacowano na 16 - 18 metrów a wagę na 7 - 9 ton, czyli więcej, niż jakiegokolwiek innego teropoda. Na drugim miejscu za nim stoją mierzący ok. 13 metrów giganotozaurz Ameryki Południowej i karcharodontozaur, saharyjski "rówieśnik" spinozaura[6]. Na trzecim miejscu stoi słynny Tyrannosaurus rex, mierzący około 12,5 m. Długość poniżej 12 m osiągało już stosunkowo dużo rodzajów teropodów. "Pozycję" może odebrać jednak spinozaurowi deinocheir, tajemniczy drapieżnik znany prawie wyłącznie z pary gigantycznych przednich kończyn mierzących ok. 2,4 m długości. Całe zwierze mogło ważyć nawet tyle co spinozaur, jednak ze względu na brak innych znalezisk, nie można dokładnie ocenić jego długości.Rodzaj Spinosaurus (a konkretniej gatunek S. aegyptiacus) został opisany naukowo w 1915 roku przez niemieckiego paleontologa Ernsta Stromera. Jest typowym rodzajem rodziny Spinosauridae, do której należą także barionyks z południowej Anglii, Irritator i Angaturama (być może synonim irritatora) z Brazylii, Suchomimus z Nigru i prawdopodobnie syjamozaur – teropod znany z fragmentarycznych znalezisk z Tajlandii. Najbliższym krewnym spinozaura jest przypuszczalnie Irritator, mający podobną strukturę zębów[7], także należący do podrodziny Spinosaurinae[8]. W 2003 Oliver Rauhut zasugerował, że holotyp spinozaura Stromera jest chimerą złożoną z kręgów karcharodontozauryda podobnego do akrokantozaura oraz żuchwy dużego teropoda zbliżonego do barionyksa[9]. Dalsze analizy odrzuciły jednak tę hipotezę[1][8].
Kladogram rodziny Spinosauridae z zaznaczeniem pozycji spinozaura
Spinosauridae

?Suchosaurus


Baryonychinae

Baryonyx


Cristatusaurus


Suchomimus




Spinosaurinae

Irritator


Angaturama


?Siamosaurus


Spinosaurus




Gatunki
Wyróżniono dwa gatunki spinozaura:
Spinosaurus aegyptiacus Stromer, 1915
Spinosaurus maroccanus, Russell, 1996
Nie wiadomo, ile gatunków liczy rodzaj Spinosaurus. Typowy, S. aegyptiacus, według jednej teorii może być jedynym gatunkiem, do którego należały by wtedy również skamieniałości znalezione w Maroku. Według drugiej hipotezy spinozaur wytworzył dwa gatunki, a skamieniałości z Maroka wystarczająco różnią się od tych z Egiptu, by uznać je za należące do przedstawiciela nowego gatunku, S. maroccanus. Jednak te różnice mogą być po prostu wynikiem "oryginalności" każdego osobnika, dlatego też podział rodzaju Spinosaurus pozostaje tematem ciągłych sporów.
Paleoekologia i paleobiologiaNie jest jasne, czy spinozaur był głównie lądowym drapieżnikiem, czy raczej rybożercą, na co wskazywałyby jego wydłużone szczęki, stożkowate zęby i wysoko położone nozdrza. Gregory Paul twierdził, że spinozaur był prawdopodobnie oportunistą, żywiącym się głównie rybami i padlinożercą – polował jednak również na niewielkie i średniej wielkości ofiary. Ponadto Paul spekulował, że mógł on polować na duże zwierzęta, co miały mu umożliwiać duże kończyny przednie z silnymi pazurami[13]. Alan Charig i Angela Milner zasugerowali rybożerność spokrewnionego ze spinozaurem barionyksa[14]. Jedyne wskazówki co do diety spinozaurów pochodzą z Europy i Ameryki Południowej. Odnaleziono barionyksa z rybimi łuskami i kośćmi młodego iguanodona w żołądku, podczas gdy odkryta w Ameryce Południowej kość pterozaura ze śladami zębów dowodzi, że spinozaury czasami zjadały te latające archozaury[15]. Nie jest jednak pewne, czy teropody polowały na pterozaury[16], czy pożywiały się ich padliną[15].
Spinozaur w kulturze masowej[edytuj]

Spinozaur został przedstawiony w filmie Jurassic Park III, zastępując w tej roli tyranozaura. Zostaje tam pokazana walka dwóch dinozaurów, w której spinozaur ostatecznie zabija tyranozaura łamiąc mu kark[17]. Wcześniej przedstawiono atak spinozaura na samolot Paula Kirby'ego i Allana Granta, którym udaje się uciec wraz z kilkoma innymi ludźmi biorącymi udział w wyprawie. Dinozaur jednak atakuje ludzi przez niemal cały film – w końcu Kirby i Grant przeganiają go, podpalając rozlaną do wody benzynę.
Spinozaura widzimy też w serialu popularnonaukowym Prehistoryczne bestie, w odcinku Największy zabójca świata dinozaurów. Zostaje tam ukazany jako szczytowy drapieżnik Afryki, konkurujący o pokarm z karcharodontozaurem i sarkozuchem. Dowiadujemy się, jak ten potwór szukał pożywienia, jak zabijał ofiary, oraz dlaczego charakteryzuje się taką odmiennością od innych drapieżników. Widzimy, jak spinozaur poluje, zabija, wreszcie jak sam zostaje zabity i jak wymiera cały jego gatunek.

Środowisko, w którym żyły spinozaury nie jest dokładnie poznane. Żyjące na terenie współczesnego Egiptu mogły zasiedlać lasy namorzynowe wraz z teropodami podobnej wielkości, takimi jak baharijazaur i karcharodontozaur, ogromnym tytanozaurem paralitytanem i mniejszym egiptozaurem, dziesięciometrowym krokodylomorfem Stomatosuchus i rybą trzonopłetwą mawsonią[11]. Wartość izotopu tlenu δ18Op zawartego w zębach Spinosauridae odpowiada obecnej u współwystępujących z nimi żółwi i krokodylomorfów, jest jednak niższa niż u innych teropodów, co dowodzi, że spinozaurydy prowadziły ziemnowodny tryb życia, a nie jedynie polowały w wodzie. Wartości izotopu tlenu w zębach Spinosaurus z Maroka i Tunezji nie są tak wyraźne jak u innych przedstawicieli Spinosauridae, co sugeruje, że spinozaur prowadził bardziej oportunistyczny tryb życia i mógł występować zarówno w siedliskach lądowych, jak i wodnychhttp://http://pl.wikipedia.org/w/index.php?title=Plik:Spinosaurus_BW2.png&filetimestamp=20100809044152
http://http://www.google.pl/imgres?imgurl=http://images.eblog.pl/zdjecia_temp/admingrafsp/spinozaur/Spinosaurus.1218807545.ss3e3hviriaaq9gctjlc3

tekst i jeden z obrazów-Wikipedia.org

slade43
06-04-2011, 04:15
Smilodon

Jak słusznie zauważają badacze z dwóch australijskich uczelni (University of Newcastle i Uniwersytetu Nowej Południowej Walii), szablozębne koty z rodzaju Smilodon są postrzegane podobnie jak tyranozaury. Uważa się je za bezlitosnych zabójców, którzy w czasie epoki lodowcowej przetrzebiali stada ssaków, m.in. mamutów, bizonów i łosi. Czy rzeczywiście zasłużyły sobie na taką opinię?
Większość naukowców zgadza się co do tego, że zwierzę mogło zabijać wydłużonymi kłami, od lat trwała jednak dyskusja, jak to robiło. W ramach najnowszych badań posłużono się komputerem i techniką Finite Element Analysis (FEA). Dzięki niej sprawdzono kilka najpopularniejszych hipotez.
Inżynierowie wykorzystują FEA do projektowania samochodów, samolotów czy pociągów. Mogą też przeprowadzać symulacje i sprawdzać, czy podczas wypadków ich modele zachowują się tak, jak przewidywali. Biolodzy mieli trochę inny cel. Zamierzali określić, z jakimi zadaniami poradziłaby sobie konstrukcja czaszki tygrysa szablozębnego. Oprogramowanie trzeba było nieco zmodyfikować, ponieważ czaszki są strukturami bardziej złożonymi od większości rozwiązań opracowanych przez człowieka.
Okazało się, że w porównaniu do współczesnych drapieżników, tygrys szablozębny gryzł delikatnie. Ważył ok. 230 kg, a model komputerowy przewidział, że nacisk wywierany przez kły wahałby się w granicach 1000 N, czyli 100 kg. Przypomina to możliwości współczesnego jaguara, który jest jednak o wiele lżejszy od naszej prehistorycznej "bestii", waży bowiem tylko 80 kg. Nacisk kłów lwa to ok. 250 kg.
Gdyby porównać koty z plejstocenu z dzisiejszymi lwami, okazałoby się, że w ich czaszce było o wiele mniej miejsca na mięśnie poruszające szczękami dolną (żuchwą) i górną. Aby sprawdzić, czy nie dysponowały jakimiś nieznanymi możliwościami, w ramach symulacji zwiększono siłę ugryzienia do 230 kg współczesnego kota. W rezultacie pojawiły się duże naprężenia w obrębie żuchwy. Były one duże większe niż u grzywiastych drapieżników dzisiejszej Afryki. Gdyby jednak kot z rodzaju Smilodon poruszał podczas ataku całą głową, uruchamiając przy tym mięśnie karku i odpowiednio nakierowując kły, uzyskiwano by dużo lepszy rozkład sił. Okazuje się więc, że za siłę ugryzienia tygrysa szablozębnego w dużej mierze odpowiadały mięśnie jego szyi.
Najważniejsza różnica dawała o sobie znać podczas analizy zjawisk zachodzących w czaszce drapieżnika trzymającego w zębach miotającą się ofiarę. Podczas gdy czaszka współczesnego lwa znosiła to bez większych problemów, w czaszce prehistorycznego kota znowu pojawiały się przeciążenia.
Tygrysy szablozębne miały odpowiednią (masywną) budowę ciała do przyciskania ofiary do ziemi. Modele pokazały, że musiały to zrobić przed wbiciem zębów w jej ciało. Ostateczne ugryzienie musiało obejmować szyję. Śmierć następowała natychmiast. Dzięki temu łatwiej było uniknąć ataków pobratymców ofiary i prób odebrania zdobyczy przez inne drapieżniki.
Tygrysy szablozębne radziły sobie z dużymi ofiarami, ale już nie z chwytaniem mniejszych i szybszych zwierząt (potrafią to natomiast lwy). Kiedy więc wyginęła amerykańska megafauna epoki lodowcowej, ten gatunek kota zniknął wraz z nią.

http://img543.imageshack.us/img543/1392/smilodon.png

http://img854.imageshack.us/img854/475/97661922.png

http://img849.imageshack.us/img849/8353/59664773.png

http://img685.imageshack.us/img685/7731/84262591.png

http://img580.imageshack.us/img580/3390/szablo.jpg

http://fc03.deviantart.net/fs70/f/2011/146/8/0/paleolithic_noon_by_maxbat-d3hbhru.jpg

http://img855.imageshack.us/img855/6107/slimodon.png

http://www.amazingdata.com/Image/amazing_fun_ecology_Smilodon_Sabre_Tooth_Cat_20090 72322083911101.jpg

http://www.amnh.org/education/resources/rfl/web/extrememammalsguide/images/smilodon_lg.jpg

http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/4/4f/Smilodon_Knight.jpg

Megatherium

Megatherium - gatunek wymarłego szczerbaka z rodziny Megatheriidae, wielkości zbliżonej do słoni. Znany z plejstoceńskich pokładów Ameryki Południowej. Odkryty po raz pierwszy w 1789 w Brazylii.
Pojawił się 1,9 miliona lat temu w Ameryce Południowej. Wyginął względnie niedawno, bo ok. 10 tysięcy lat temu.
Megatherium był największym z dotychczas poznanych szczerbaków. W przeciwieństwie do jego współcześnie żyjących, dużo mniejszych krewnych Megatherium był jednym z największych ssaków żyjących na Ziemi. Ważył prawie tak dużo jak samiec słonia afrykańskiego. Posiadał pazury o długości do 30 cm, opierał się na ziemi zewnętrzną powierzchnią dłoni. Osiągał długość 5-6 metrów i wagę ok. 4-5 ton. Jego skórę pokrywała gruba sierść. Miał solidny szkielet z dużą obręczą biodrową i szerokim, dobrze umięśnionym ogonem. Poruszał się czworonożnie, ale mógł unosić się na tylnych kończynach.

http://img202.imageshack.us/img202/4659/dinoterium.jpg

http://img838.imageshack.us/img838/3557/96647288.png

http://img97.imageshack.us/img97/3092/smilodonwithmegatherium.jpg

http://www.copyrightexpired.com/Heinrich_Harder/megatherium.jpg

http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/8/86/Megatherum_DB.jpg

http://www.todomardeajo.com.ar/mardeajofosil/megatherium.jpg

http://www.marshalls-art.com/images/ipaleo/paleopg21/Megatherium.jpg

http://www.abc.net.au/beasts/evidence/prog5/images/evi_megatherium_large.jpg

W przeciwieństwie do swych dzisiejszych krewnych, leniwców nadrzewnych, megaterium należało do jednych z największych ssaków, jakie kiedykolwiek chodziły po Ziemi, ważyło 5 ton dorównując w tym względzie słoniowi afrykańskiemu. Choć zazwyczaj poruszało się na czterech kończynach, ślady pokazują, że przyjmowało też postawę dwunożną. Gdy stawał na tylnych łapach, osiągał wysokość około 6 metrów, czyli dwukrotnie większą, niż dzisiejszy największy ssak lądowy. Podobnie, jak współczesny mrówkojad, megaterium stawiało na ziemi tylko boczne części stóp, gdyż 30 cm pazury uniemożliwiały mu położenie całej stopy płasko na podłożu. Gatunki należące do tego rodzaju zalicza się do licznej megafauny plejstoceńskiej obejmującej wielkie zwierzęta żyjące w rzeczonej epoce.
Megatherium miało solidnie zbudowany szkielet o dużej obręczy miednicznej. Jego ciało kończyło się szerokim muskularnym ogonem. Tak wielkie rozmiary umożliwiały zwierzęciu żywienie się na wysokości, do której nie dosięgali współcześni mu roślinożercy. Wspinając się na swe silne tylne łapy i podpierając się ogonem, co porównuje się do trójnogu, szczerbak dzięki zakrzywionym pazurom swych przednich łap zagarniał gałęzie z wybranymi przez siebie liśćmi. Sądzi się, że jego szczęki kryły długi język, którym zrywało liście, kierując je do pyska. Podobnie czynią dzisiejsze leniwce.
Niektóre analizy morfologiczno-funkcjonalne sugerują, że M. americanum cechowała duża składowa wertykalna siły zgryzu. Jego zęby określa się jako hipsodontyczne i bilofodontyczne, z częściami strzałkowymi o kształcie trójkątnym i ostrym brzegu. Wskazuje to, że zwierzę używało ich raczej do cięcia, niż do miażdżenia, a twarde włókna roślinne nie stanowiły głównego składnika jego diety.

Rozpowszechniona opinia stanowiąca, jakoby szablozębne koty (Smilodon) polowały na megateria, nie odzwierciedla naukowego poglądu na ten temat. Dorosłe zdrowe naziemne leniwce były o wiele za duże, by mogły stać się celem ataku smilodona. Richard Fariña i Ernesto Blanco z Universidad de la República w Montevideo zanalizowali skamieniały szkielet gatunku M. americanum i zauważył, że jego wyrostek łokciowy, do którego przyczepiał się mięsień trójgłowy ramienia, był bardzo krótki. Adaptację taką spotyka się wśród mięsożerców i koreluje ona bardziej z szybkością, niż z siłą. Badacze sądzą, że M. americanum mogło używać swych pazurów jak sztyletów. Wnioskują nawet, że zamieszkując ubogie w pożywienie środowisko, stworzenie było zdolne nawet do zabicia smilodonta. Poza tym znajdywano skamieniałości licznych dorosłych glyptodonów leżących na plecach. Wskazuje to na drapieżnictwo lub padlinożerność megateriów, gdyż żadne inne zwierzę Ameryki Południowej nie było zdolne do odwrócenia na plecy dorosłego gliptodonta. Jednakże sądzi się, że większą część diety megaterium stanowiły rośliny.
Uważa się, że wielkie naziemne leniwce prowadziły stadny tryb życia, badacze nie mają jednak pewności.

Żródłó: Tekst - kopalniawiedzy.pl/wikipedia

slade43
06-05-2011, 10:03
Diatryma

Diatrymy (Diatrymidae, Gastornithidae), rodzina dużych, nielotnych ptaków kopalnych z rzędu Diatrymiformes, spokrewnionego z żurawiami, obejmująca 13 gatunków z paleocenu i eocenu Ameryki Północnej i Eurazji. Charakteryzowały się krępym tułowiem, dużą głową zakończoną potężnym, hakowatym dziobem, uwstecznionymi skrzydłami oraz mocnymi nogami z silnymi, szponiastymi palcami. Osiągały 2,7 m wysokości. Były mięsożerne. Z eocenu Ameryki Północnej i Niemiec opisano przedstawicieli rodzaju Diatryma prawdopodobnie tożsamego z rodzajem Gastornis z paleocenu Francji.

http://img842.imageshack.us/img842/4602/diatrymabytimkay61d3868.jpg

http://www.paleocraft.com/images/Diatryma.jpg

http://img839.imageshack.us/img839/5589/zipyaru2009070340046.jpg

http://img842.imageshack.us/img842/131/diatrymabyministerart.jpg

http://planet.uwc.ac.za/nisl/biodiversity/karen/images/pic026.jpg

http://www.dinocasts.com/images/products/Diatryma(4).jpg

http://img831.imageshack.us/img831/3369/diak.png

Żródło: Tekst - wikipedia

slade43
06-08-2011, 02:13
Mastodont

Mastodont - wymarły ssak z rodziny słoniowatych, z rzędu trąbowców.
Występował licznie na obszarze Ameryki Północnej, od Alaski aż po Meksyk, pojedyncze znaleziska są też ze Środkowej Ameryki, np. z Hondurasu. Najliczniejsze znaleziska napotkano we wschodnich USA, przede wszystkim z rejonu Florydy i Wielkich Jezior. Żyły w późnym pliocenie i całym plejstocenie, od 3,7 mln do 10 tys. lat temu. Jeden okaz pochodzi z miocenu, ale jego status taksonomiczny może być wątpliwy. Zdecydowanie najliczniejsze znaleziska pochodzą z późnego plejstocenu (ostatnie zlodowanie), ale może to być efektem lepszych szans na zachowanie się szczatków, a nie rzeczywistej liczebności. Przyczyny wyginięcia mastodonta, podobnie, jak i spokrewnionych z nim mamutów, są jeszcze przedmiotem dyskusji.
Miał 2,4 do 3,0 m wysokości i 4 do 5 ton wagi, przypuszcza się, że był dość gęsto owłosiony, choć w mniejszym stopniu niż mamut włochaty. Zamieszkiwał obszary leśne.

http://img585.imageshack.us/img585/9098/mastodon.jpg

http://img220.imageshack.us/img220/84/mastodont.jpg

http://fc08.deviantart.net/fs71/f/2010/289/a/3/mastodont_by_dalaukar-d30vvwn.jpg

http://archeowiesci.files.wordpress.com/2009/01/mastodon_color.jpg

http://www.davidjscott.com/serialScroll/images/mast_habitat.gif

http://archeowiesci.files.wordpress.com/2010/07/4746479327_e3fbf99de4_b.jpg

http://www.locolobo.org/mammoth_20species.jpg

http://paranormal.org.ru/img/news/443

Żródło: Tekst - wikipedia

slade43
06-08-2011, 11:17
Mamut

Najczęściej pod pojęciem mamuta rozumie się wymarłego pod koniec ostatniej epoki lodowcowej mamuta włochatego.
Mamut to wymarły ssak z rodziny słoniowatych, z rzędu trąbowców. Był jedynym gatunkiem mamuta, który miał gęstą sierść. Wywodził się od wcześniejszego mamuta stepowego (†Mammuthus trogontherii). Pojawił się ok. 750 tysięcy lat temu i szybko rozprzestrzenił w Europie i Azji, potem również w Ameryce Północnej. Nie znaleziono nigdy szczątków tego gatunku na południe od Alp i na Półwyspie Iberyjskim. Na tereny Północnej Ameryki gatunek ten wkroczył stosunkowo późno, zaledwie ok. 100 tysięcy lat temu i zasiedlił jedynie najbardziej na północ wysunięte tereny stepowe.
Mamuty włochate były wyłącznie roślinożerne, żywiły się głównie roślinami stepowymi, przede wszystkim różnymi gatunkami traw. W mniejszym stopniu na ich pożywienie składały się różnego rodzaju zioła, roślinność krzewiasta i drzewiasta, oraz prawdopodobnie także mchy i porosty. Pożywienie zrywały chwytną trąbą i rozcierały je dużymi trzonowcami. Ciosy mamutów osiągały do 5 metrów długości i służyły do odkopywania roślin spod śniegu podczas zimy.
Mamut włochaty osiągał rozmiary lekko przewyższające dzisiejszego słonia indyjskiego (Elephas maximus), który jest jego najbliższym żyjącym krewniakiem. Miał 2,75 do 3,4 m wysokości i 4 do 6 ton masy
Prawdopodobnie miał system społeczny taki jak u słoni, w stadzie trzon stanowiły samice z młodymi, przewodzone przez najstarszą i najbardziej doświadczoną samicę. Młode samce w wieku kilkunastu lat najprawdopodobniej opuszczały rodzinne stado i łączyły się w niewielkie grupy. Stare samce zapewne prowadziły samotniczy tryb życia. Młode cielęta mogły padać ofiarą dużych drapieżników takich jak: wilki, hieny i lwy. Dorosłe okazy zapewne nie miały innych wrogów poza człowiekiem.
Znaleziono bardzo wiele szczątków mamutów włochatych ze śladami użytkowania przez człowieka. Odkryto nawet pozostałości domostw zbudowanych w całości z kości mamucich. Kość mamucia stanowiła materiał do produkcji różnorodnych artefaktów: broni, narzędzi, przedmiotów kultowych. Mamut włochaty był jednym z najczęściej przedstawianych zwierząt w sztuce naskalnej. Gatunek ten przetrwał do końca plejstocenu. W Europie wymarł ok. 13 tysięcy lat temu, na Syberii prawdopodobnie ok. 10 tysięcy lat temu, a w Ameryce Północnej nie wcześniej niż 10,5 tysiąca lat temu
W XIX w. i w pierwszych dekadach XX w. dobrze zachowane ciosy mamutów (zwane błędnie kłami) z Syberii pozyskiwano na dużą skalę jako odmianę kości słoniowej. Na przełomie XIX i XX w. w Rosji skupiono przeszło 30 ton kości słoniowej z mamuta. Różniła się ona od kości słoniowej ze współczesnych słoni bardziej białą barwą, z lekkim odcieniem niebieskim.
W Polsce największe nagromadzenie szczątków mamuta włochatego odnaleziono w 1967 na wzgórzu św. Bronisławy w Krakowie;
Napotkano tam nagromadzenie kostne (blisko 6 tys. kości i zębów) 86 mamutów, zdechłych lub zabitych, a następnie pociętych przez ludzi. Wiek kości wynosi 23–24 tys. lat. Inne duże znalezisko kości mamutów pochodzi z piaskowni w rejonie Pyskowic. Na bazie materiałów z tego stanowiska zrekonstruowano szkielet mamuta stojący w Muzeum Geologicznym PIG w Warszawie. Mniejsze znaleziska mamutów są powszechne w całej Polsce, zwłaszcza w jej południowej i środkowej części.

http://img854.imageshack.us/img854/5927/mamut.jpg

http://www.paranormalium.pl/ilustracje/artykuly/mamut.jpg

http://img854.imageshack.us/img854/1360/pbm1172.jpg

http://3.bp.blogspot.com/-ogp1jv_RnWI/TcbkvJ-0VvI/AAAAAAAAADg/xHDphSygB5s/s1600/1.jpg

http://www.gwiazdy.com.pl/images/46_00/24mamut.jpg

http://blog.myheritage.pl/wp-content/uploads/2010/07/mamut.jpg

http://wolnemedia.net/obrazki/mamut-3.jpg

http://img707.imageshack.us/img707/381/76089875.png

http://fc06.deviantart.net/fs51/f/2009/283/a/f/mamut_by_izalun.jpg

http://img402.imageshack.us/img402/2383/mammuthustrogontheriiby.jpg

http://img705.imageshack.us/img705/9855/mammothmammuthus.jpg

Żródło: Tekst - Dinozaury.com

slade43
06-23-2011, 06:30
Xiphactinus

Xiphactinus – rodzaj wymarłej ryby żyjącej w późnej kredzie na obszarze dzisiejszej środkowej i wschodniej Ameryki Północnej. Duża drapieżna ryba (długość ciała ok. 5 m) żywiąca się rybami i ptakami morskimi. Stworzenie to było prawdopodobnie podobne do dzisiejszych ryb z rodziny tarponowatych
Najsłynniejszy szkielet Xiphactinus audax znajduje się w Sternberg Museum of Natural History w Hays w Kanadzie. Ryba, do której należał szkielet zginęła zaraz po posiłku, dzięki temu w miejscu, gdzie znajdował się jej żołądek odnaleziono pełny szkielet ryby z gatunku Gillicus arcuatus. Inne skamieniałości znajdują się m.in. w Amerykańskim Muzeum Historii Naturalnej, Peabody Museum, Denver Museum of Science and Nature i Cosmocaixa w Barcelonie.
Gatunek typowy rodzaju, X. audax, został opisany w 1870 roku przez Josepha Leidy'ego, a rok później, niezależnie od niego, ten sam gatunek Edward Drinker Cope opisał pod nazwą Portheus molossus. Mimo iż materiał typowy P. molossus jest bardziej kompletny niż X. audax, zasada pierwszeństwa w nomenklaturze zoologicznej wymaga, by był on młodszym synonimem X. audax. Opisano wiele gatunków należących do rodzaju Xiphactinus, jednak większość z nich zsynonimizowano później z X. audax. Jedynym ważnym oprócz niego gatunkiem jest X. vetus, opisany przez Leidy'ego w 1856 roku pod nazwą Polygonodon vetus.

http://www.malomations.com/taber/images/big/3d/mrsc/xiphactinus.jpg

http://img546.imageshack.us/img546/7226/rybaw.png

http://www.nationalgeographic.com/seamonsters/images/gallery/xiphactinus-ga.jpg

http://images.nationalgeographic.com/wpf/media-live/photos/000/007/cache/xiphactinus-audax_762_600x450.jpg

Żródło: Tekst - wikipedia

slade43
06-24-2011, 03:13
Archelon

Archelon ischyros (gr. arche - początek) – kopalny gad z podrzędu żółwi skrytoszyjnych, żyjący w późnej kredzie ok. 70 mln lat temu, największy znany jak dotąd żółw.
Długość od dziobu do ogona - 4,5 m
Rozpiętość przednich odnóży pływnych - 5,25 m
Masa ciała ponad 2200 kg
Szkielet tego żółwia odnaleziono w regionie Pierre Shale w Dakocie Południowej w USA w 1970 r. ok. 72,5 km na południe od Rapid City przy południowym rozwidleniu Cheyenne River, ok. 56 km na wschód od Black Hills. Wiek jakiego dożył szacowany jest na 100 lat. Szczątki na dnie przykrył muł i tak dotarł on do naszych czasów.

http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/0/01/Archelon_BW.jpg

http://img820.imageshack.us/img820/728/archelon2.gif

http://i133.photobucket.com/albums/q54/InfernoRodan/Other/Natural/Archelon.jpg

http://www.search4dinosaurs.com/gooday/Archelon.jpg

http://img808.imageshack.us/img808/3384/mtothebeach.jpg

http://img402.imageshack.us/img402/1043/archelon.gif

Tur

Tur – wymarły gatunek ssaka z rzędu parzystokopytnych, przodek niektórych ras bydła domowego (Bos taurus). Z opisów w starych kronikach i zachowanych drzeworytów wynika, że tur był bardzo podobny do dużych ras bydła. Odkryty materiał wykopaliskowy jest niewielki.
Przodkowie tura pojawili się około 2 mln lat temu (pliocen) w Indiach, skąd rozprzestrzeniły się na obszary leśne Azji i Europy oraz na północy Afryki. W czasach historycznych występował prawie w całej Europie (znane są formy kopalne z terenów Azji i Afryki).
Dostępne źródła pisane oraz obserwacje powtarzających się dotychczas sukcesywnie atawistycznych cech, wzorów i odmastek w umaszczeniu, szczególnie u prymitywnych odmian bydła domowego, pozwalają na odtworzenie wizerunku dzikiego tura. Wyglądem ogólnym przypominał duże rasy prymitywne bydła domowego bezpośrednio wywodzące się od tura, takie jak np. węgierskie siwe bydło stepowe, bydło piemonckie itp. Wymiary podawane w literaturze (między innymi na podstawie pomiarów taksometrycznych szkieletów) oscylują dla byków wokół 3 m, maksymalnie do 3,2 m długości tułowia wraz z głową. Wysokość w kłębie byków wynosiła około 1,6, maksymalnie do 1,9 m. Przeciętna waga byków to 800-1000 kg. Wyraźnie zaznaczony był dymorfizm płciowy w wielkości samców i samic. Krowy były znacznie (do 1/4) mniejsze od byków zarówno pod względem wymiarów liniowych, jak i masy ciała. Ze względu na lżejszą niż u żubra budowę ciała w starych opisach tur był postrzegany przez naocznych świadków jako znacznie mniejszy od żubra.
Podstawową maścią dorosłych samic był kolor rdzawobrunatny w sezonie letnim lub szarobrunatny w okresie zimowym. Krowy pod koniec życia, wraz ze zmniejszającym się poziomem żeńskich hormonów płciowych, znacznie ciemniały (jednak nigdy nie osiągały barwy ciemniejszej niż 3-4 letnie byki). Dojrzałe byki (powyżej 7 roku życia) były czarne z odcieniem brunatnym w lecie i czarno-brunatne z odcieniem szarym w zimie.
U obu płci wyraźne były następujące "dzikie" znaczenia: rozjaśnione (zgodnie z ogólną tonacją maści podstawowej) wewnętrzna strona nóg, podbrzusze oraz okolice między pośladkami. Na przednich nogach na stawie koronowym, pęcinowym i napiąstku od przedniej strony znajdowały się przyciemnione plamy, przy czym plamę na pęcinie i napiąstku łączyła tej samej barwy przyciemniona pręga przebiegająca wzdłuż przedniej krawędzi nadpęcia.
Na tylnych kończynach podobnie lecz pręga na przedniej stronie nadpęcia rozmywała się i kończyła pod stawem skokowym. Głowa była nieco jaśniejsza, jednak przyciemniona charakterystycznym rysunkiem wyraźnie ciemniejszej od tła tzw. "maski". Maska obejmowała czoło, przednią płaszczyznę pyska do śluzawicy oraz okolice wokół oczu. Pomiędzy rogami znajdowała się porośnięta dłuższym włosem, rozjaśniona, rdzawo ruda plama, która przechodziła w tej samej maści jaskrawą pręgę szerokości około 10 cm. przebiegającą wzdłuż szyi, karku i grzbietu, dochodzącą prawie do końca zadu. Wokół śluzawicy i na podbródku tzw. "sarni otok" czyli tego samego koloru co pręga grzbietowa pas rozjaśnionej sierści.
Tej samej barwy jasno rdzawa sierść we wnętrzu ucha, ostro kontrastująca z ciemną barwą jego zewnętrznej strony. Takie samo rozjaśnienie umiejscowione było na nogach, wzdłuż szpary międzyracicznej, na stawie koronowym. Dłuższe włosy na końcu ogona czarne. Cielęta rodziły się jasno-rdzawo rude, o wiele jaśniejsze niż ich matki. Przy tak jasnej maści opisane wyżej "dzikie znamiona" maści były prawie niewidoczne. Zachowało się w źródłach pisanych określenie "rude jak turzątko". Barwę dorosłych krów cielęta przybierały przed pierwszą zimą wraz z pierwszą wymianą dziecinnej sierści.
Bardzo stare byki były prawie zupełnie czarne (w historycznych źródłach pisanych zachowało się określenie "czarny jako turu"). Przy prawie czarnej maści u samców, opisany wcześniej rysunek "dzikich znaczeń" był przez to jeszcze bardziej kontrastowy, wyrazisty i widoczny niż u samic. Jasno ruda kępa dłuższych włosów między rogami (w starych źródłach pisanych "turzy hyb", "turzy czub") oraz jasno rdzawa pręga przez grzbiet, "sarni otok" na pysku, jasno rdzawa sierść w uszach i w szparach międzyracicznych dużo bardziej niż u krów kontrastowały u byków na tle prawie czarnego umaszczenia całego tułowia. Sprawiało to, że tur był jednym z najładniej i najbardziej kontrastowo i kolorowo ubarwionych gatunków dzikich bydłowatych.
U dorosłych byków tzw. turza grzywka była bardziej obfita niż u krów i była kędzierzawa. Czarna, długa sierść na napletku byków tzw. "pędzel" kontrastowała z jasnym podbrzuszem. Młode byczki zaczynały ciemnieć w wieku 2,5 – 3 lat (osiągając "dorosłą" barwę w wieku 5-7 lat) ciemniejąc z wiekiem do prawie czystej czerni. W okresie letnim sierść była średnio długa, błyszcząca i gładko przylegająca. W okresie zimowym była bardziej obfita, nieco dłuższa i gęściejsza z wełnistym włosem podszyciowym, bardziej matowa. "Maska" na głowie i przyciemnienia na nogach u wszystkich osobników bardziej wyraziste i kontrastowe były w okrywie zimowej, a mniej kontrastowe i bardziej rozmyte w okrywie letniej.
Prawdziwą ozdobą turów były bardzo charakterystycznie gięte rogi. Rosły one na boki i do góry, a następnie wyginały się do przodu biegnąc na pewnym odcinku równolegle, po czym zakręcały się do środka ku sobie, a później do góry. Takie ukształtowanie powodowało, że rogi tura stojącego w normalnej pozycji, oglądanego z przodu, tworzyły bardzo charakterystyczną, poziomą elipsę otwartą od góry. Rogi oglądane u tura stojącego bokiem kierowały się do góry, a następnie wyginały do przodu i biegły szablasto wygięte do góry pod kątem około 65-80* w stosunku do linii czoła i pyska. U byków rogi były bardziej masywne niż u krów (bardziej grube w stosunku do swojej długości). Osiągały mierzone po krzywiźnie, zarówno u krów jak i byków, 70-80 cm. Rogi miały barwę kości słoniowej z ciemniejącymi w kolorze szarym końcówkami przechodzącymi w czarne groty.

http://img204.imageshack.us/img204/1424/80962400.png

http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/9/9f/Rakvere%2C_socha_nad_m%C4%9Bstem.jpg

http://i.wp.pl/a/f/jpeg/22127/tur425.jpeg

http://www.mojeopinie.pl/img/zoom0/tur.jpg

http://www.zgapa.pl/zgapedia/data_pictures/_uploads_wiki/l/Long_horned_european_wild_ox.jpg

Żródło: Tekst - wikipedia

slade43
06-28-2011, 04:13
Moa

Moa – rodzina wymarłych ptaków z podgromady ptaków nowoczesnych Neornithes. Obejmowała gatunki nielotne, zamieszkujące Nową Zelandię począwszy od plejstocenu aż po XVII lub XVIII wiek. Wytępione zostały przez Maorysów, którzy polowali na nie od momentu pojawienia się na archipelagu w X wieku.
Choć większość naukowców nie ma wątpliwości, że moa wymarł, istniały spekulacje, że kilka żywych okazów nadal może znajdować się w południowym Westland, surowym pustkowiu w południowej części wyspy Nowa Zelandia. Kryptozoologowie i inni badacze kontynuują ich poszukiwania, jednak nie ma żadnych wiarygodnych dowodów na odnalezienie kiedykolwiek żywych okazów.

http://anise.blogspot.com/moa.jpg

http://www.pibburns.com/cryptost/nz1398a2.jpg

http://www.pibburns.com/cryptost/mtbad6.jpg

http://files.myopera.com/Cz%C4%99stochowa%20Moje%20Miasto/albums/257730/stru%C5%9B%20MOA.jpg

http://www.skoroszyt.com/images/photoalbum/album_1/orzel_haasta_atakuje_moa.jpg

Żródło: Tekst - wikipedia

Ingvar
06-28-2011, 07:27
Ja chciałbym tylko powiedzieć, żebyście czytali wklejane teksty, bo czasem mogą wkraść się błędy. Jak np. waga Diplodoka w pierwszym poście slade'a. Proszę o jej poprawienie.
Dogłębnie reszty nie czytałem, więc nie wiem jak dalej będzie.
Jak poprawicie to się skasuje tego badziewnego posta. Albo sam wkleję jakiegoś robaczka fajnego.

slade43
06-28-2011, 08:59
Powiem tak, staram się czytać uważnie tekst i tym razem również :D. Co prawda nie jestem paleontologiem ani żadnym znawcą dinozaurów, ale z wagą diplodoka nie dopatrzyłem się żadnej nieprawidłowości cyt. "ważył kilkanaście ton" - wydaje mi się to prawdopodobne, proszę o bardziej jasne sprecyzowanie o co chodzi Mistrzu :D.

Ingvar
06-28-2011, 17:06
kilkanaście to sporo za mało. kilkadziesiąt to już bliżej prawdy.

slade43
06-28-2011, 17:47
No to sorki, ale nie czuję się na tyle kompetentny by weryfikować dane ze zódła. Dodam tylko że w innym miejscu znalazłem informację o wadze około 20 ton największych osobników, więc jeżeli posiadasz szerszą wiedzę na ten temat to proszę o poprawienie tego wpisu.

Ingvar
06-29-2011, 07:44
niestety nie mogę. nie jestem tutaj modem :P w wolnym czasie poczytam wszystko, może coś się jeszcze znajdzie(oby nie).
Znaczy się parę informacji dostałem od profesora na geologii dlatego się teraz wymądrzam xD

slade43
06-29-2011, 20:01
Oki dla świętego spokoju naszych sumień :D wpisałem" "ważyły ponad 20 ton". Myślę, że takie coś Cię usatysfakcjonuje.

Ingvar
06-30-2011, 06:44
e, spoko. wiesz, to nie mnie jakoś strasznie nie bolało ;]

slade43
06-30-2011, 08:12
Titanoboa

Titanoboa były olbrzymimi wężami, żyjącymi na terenie obecnej Ameryki Południowej około 60 mln lat temu. Długością ciała przypominały trzyosiowy autobus (do 15 m), ważyły ok. 1140 kg, a w najszerszym miejscu mogły mieć około metra średnicy. Szczątki takiego monstrum odkryto na terenie kopalni węgla w Cerrejo w północnej Kolumbii.
Teraz paleontolodzy z University of Florida i z Smithsonian Tropical Research Institute w Panamie informują, czym ten gigant mógł się żywić. Ich zdaniem w skład jego diety wchodzili prehistoryczni krewniacy współczesnych krokodyli, należący do gatunku Cerrejonisuchus improcerus (co znaczy "mały krokodyl z Cerrejon"). Osiągały one niewiele ponad metr długości i mogły stanowić dla Titanoboa łatwy łup. Na ich szczątki natrafiono, podobnie jak na skamieniałe kości węża-giganta, w kopalni w Cerrejo.
Koncepcja prehistorycznych krokodyli padających łupem węży ma swój odpowiednik i w świecie współczesnym. Znane są bowiem przypadki anakond, zjadających amazońskie kajmany. Biorąc pod uwagę gabaryty prehistorycznych gadów, w starciu z Titanoboa krewniak krokodyla nie miał żadnych szans - ocenił Alex Hastings z Florida Museum i Wydziału Nauk Geologicznych Uniwersytetu Florydy.
"Ten nowo odkryty gatunek mógł być ogniwem łańcucha pokarmowego zarówno jako drapieżnik, jak i ofiara" - zwraca uwagę inny uczestnik badań, paleontolog kręgowców i kurator z Florida Museum, Jonathan Bloch. Menu C. improcerus naukowcy wnioskują z budowy jego pyska - był on o wiele krótszy niż pęsetowato wydłużone, świetnie przystosowane do chwytania ryb pyski współczesnych mu kuzynów. Mógł więc preferować bardziej zróżnicowany pokarm. Prawdopodobnie nie gardził żabami, jaszczurkami, małymi wężami, może i ssakami.
Gatunek C. improcerus jest dla nauki nowy. Analizy jego szczątków pomagają budować wizję ekosystemu południowoamerykańskich lasów tropikalnych sprzed 60 mln lat i pogłębić wiedzę na temat ewolucji jego grupy organizmów.
C. improcerus nie był bezpośrednim przodkiem dzisiejszych krokodyli; należał do rodziny Dyrosauridae. Obie te linie (Dyrosauridae i przodków współczesnych krokodyli) rozdzieliły się ponad 100 mln lat temu. Jako jedne z niewielu kręgowców dyrosauridae przetrwały wielkie wymieranie, kładące kres istnieniu dinozaurów i innych morskich gadów - mozazaurów i plezjozaurów. Z powierzchni ziemi zniknęły dopiero 45 mln lat temu.
Dotąd naukowcy byli przekonani, że dyrosauridae różnicowały się (na gatunki) przede wszystkim już po zagładzie dinozaurów 65 mln lat temu. Najnowsze badanie każe jednak przyjąć, że najbardziej intensywne ich różnicowanie się miało miejsce przed tym wydarzeniem - zauważa uczestnik badań, paleontolog i profesor nauk geologicznych z University of Iowa, Christopher A. Brochu.

http://img52.imageshack.us/img52/1963/boab.jpg

http://t2.ftcdn.net/jpg/00/31/92/37/400_F_31923756_sux1jZ2I7TkC2LNIp4saNiCRBB3Zp1GY.jp g

http://4.bp.blogspot.com/_Eiwce13X738/SqdX6y7XVXI/AAAAAAAAHFM/D63w3MMq7ns/s400/Titano.InProg.sm.JPG

http://static.ngz-online.de/layout/fotos/ddp_01748800191149E04989cfa028d1.jpg

http://www.contentparadise.com/sellers/dinoraul/images/lrg/resize(400,400)/Titanoboa_1.jpg

Żródło: Tekst - http://przewodnik.onet.pl


Nosorożec włochaty

Ssak, który zakończył swoje bytowanie ok. 70 tysięcy lat temu. Zamieszkiwał Eurazję. Dorosły osobnik osiągał prawie 4 metry długości.
Przystosowany do bytowania w klimacie strefy polarnej i umiarkowanej dzięki długiej i gęstej sierści, posiadał 2 rogi w części nosowej czaszki. Pokrojem najbardziej zbliżony do współczesnego nosorożca białego. Odkryto liczne rysunki na ścianach jaskiń, przedstawiające nosorożca włochatego.
Zachowało się sporo szczątków nosorożca włochatego, w tym włosy, kopyta i rogi. Po ich "oczyszczeniu", naukowcy uzyskają prawdopodobnie dostęp do pełnego DNA tego nosorożca.
W 1929 w Staruni w Karpatach Wschodnich (Ukraina) podczas prowadzenia prac wykopaliskowych znaleziono całkowicie zachowany okaz samicy nosorożca włochatego wraz z częściami miękkimi, zachowanymi w pokładach wosku ziemnego. Na podstawie badań metodą radiowęglową (C14) ustalono wiek zwierzęcia na ok. 30 tys. lat. Jest to jedyny kompletny okaz na świecie, stanowiący eksponat Muzeum Zakładu Zoologii Systematycznej i Doświadczalnej PAN w Krakowie. Liczne odlewy gipsowe nosorożca włochatego ze Staruni prezentowane są w wielu muzeach przyrodniczych świata.

http://muqui.files.wordpress.com/2009/01/woolyrhino.jpg?w=250&h=350&h=350

http://www.aquariumkrakow.com/mce_upload/rhino_fto7.jpg

http://i.wp.pl/a/f/jpeg/22468/cloners_08.jpeg

http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/d/d3/Wooly_rhinoceros.jpg

Żródło: Tekst - http://portalwiedzy.onet.pl

slade43
07-03-2011, 07:01
Niedźwiedź jaskiniowy

Niedźwiedź jaskiniowy (Ursus spelaeus) – gatunek niedźwiedzia, zamieszkującego Europę w okresie plejstocenu ok. 300 tysięcy lat temu i wymarłego pod koniec ostatniej epoki lodowcowej, ok. 28 tysięcy lat temu.
Zarówno polska nazwa niedźwiedź jaskiniowy, jak też łacińska Ursus spelaeus, wiąże się z faktem, iż szczątki tych zwierząt znajdowano głównie w jaskiniach. Dzięki temu uważa się, iż zwierzę to spędzało o wiele więcej czasu w jaskiniach, niż żyjący współcześnie niedźwiedź brunatny, który takie miejsca wykorzystuje wyłącznie dla snu zimowego.
Kości niedźwiedzi jaskiniowych odnaleziono w wielu jaskiniach w całej Europie, np. w jaskini Dechenhöhle (Niemcy), Teufelshöhle (Niemcy), Drachenloch (Szwajcaria), Jaskini Ważeckiej (Słowacja), zaś na terenie Polski np. w Jaskini Magurskiej w Tatrach oraz w wielu innych jaskiniach Wyżyny Krakowsko-Częstochowskiej, Karpat i Sudetów (m. in. w Jaskini Niedźwiedziej i Jaskini Radochowskiej).
Niedźwiedzie jaskiniowe były o ok. 30% większe od niedźwiedzia brunatnego. Najbardziej zauważalną cechą różniącą obydwa gatunki, poza wielkością, jest odmienna budowa czaszki – niedźwiedzie jaskiniowe miały wysokie, stromo nachylone czoło, natomiast czoło niedźwiedzia brunatnego jest niskie i raczej płaskie.
Niedźwiedzie jaskiniowe były prawie wyłącznie roślinożerne, o czym świadczy budowa ich zębów.
Niedźwiedzie jaskiniowe osiągały do 2 m długości, ok. 1,7 m wysokości i do 1000 kg wagi, samice były zwykle nieco mniejsze.
Przypuszczalnie w wymarciu niedźwiedzi jaskiniowych znaczącą rolę odegrała zmiana klimatu u schyłku zlodowacenia bałtyckiego (Würm), do którego niedźwiedzie jaskiniowe nie zdołały się przystosować. Wcześniej uważano, że zwierzęta te wymarły około 11 tys. lat temu i do ich wyginięcia przyczynili się w dużym stopniu także ludzie. W wyniku dalszych badań przesunięto okres wymarcia na 27 800 lat temu, co wyklucza wpływ ludzi na wymarcie niedźwiedzi, populacja ludzka na terenie Europy była wówczas zbyt mała, aby znacząco wpłynąć na stan populacji niedźwiedzi jaskiniowych.
Niektórzy badacze uważają, iż niedźwiedzie jaskiniowe były w jakiś sposób czczone przez prehistorycznych Europejczyków, o czym świadczą liczne malowidła i rysunki naskalne przedstawiające te zwierzęta. Dowodzi tego także np. znalezisko w szwajcarskiej jaskini Drachenloch, gdzie natrafiono na niedźwiedzie czaszki zamknięte w kamiennym sarkofagu, nakrytym kamienną płytą, co by świadczyło o celowym pochówku zwierząt.

http://img705.imageshack.us/img705/1386/niedzwiedzh.jpg

http://img191.imageshack.us/img191/513/49475614.png

http://www.forumgliwice.pl/images/iceagedino/17/big_iceagedino_17.jpg

http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/d/d3/Ursus_spelaeus_Sergiodlarosa.jpg/240px-Ursus_spelaeus_Sergiodlarosa.jpg

http://merlin.pl/Niedzwiedz-jaskiniowy-figurka-1-20_Schleich,images_big,2,SLH-16521.jpg

Żródło: Tekst - wikipedia

slade43
07-06-2011, 03:58
Caudipteryx (Kaudipteryks)

Kaudipteryks (Caudipteryx) – rodzaj teropoda z grupy celurozaurów, jedyny oprócz similikaudipteryksa znany przedstawiciel rodziny Caudipteridae. Jego nazwa oznacza "opierzony ogon".
Żył w okresie wczesnej kredy (ok. 127 mln lat temu) na terenach dzisiejszej Azji. Jego szczątki znaleziono w chińskiej w prowincji Liaoning.
Kaudipteryks był opierzony jedynie na ogonie i kończynach przednich. Reszta ciała pokryta była puchem. Posiadał już dobrze rozwinięte sterówki ogonowe, lecz nie mógł latać, gdyż jego barki były zbyt krótkie by zwierzę mogło wzbić się w powietrze. Cechą charakterystyczną kaudipteryksa były również duże oczodoły, co pozwala przypuszczać, iż zwierzę to miało bardzo dobry wzrok. Prawdopodobnie był roślinożerny, lecz swoją dietę uzupełniał o owady i inne małe bezkręgowce.
Według przyjętego konsensusu, opartego na kilku analizach kladystycznych, Caudipteryx jest bazalnym przedstawicielem owiraptorozaurów – grupy nieptasich teropodów. Pierwsza analiza filogenetyczna uwzględniająca kaudipteryksa zasugerowała, że jest on taksonem siostrzanym kladu Avialae. Jednak według przeprowadzonej przez Halszkę Osmólską i współpracowników analizy kladystycznej (2004) wszystkie owiraptory byłyby ptakami. Wedle tej analizy ptaki wyewoluowały z bazalniejszych teropodów, a jedna z ich linii ewolucyjnych utraciła zdolność do lotu i dała początek owiraptorom. Kaudipteryksa za wtórnie nielotnego uznawali także: Lü Junchang et al, Teresa Maryańska i współpracownicy oraz Gregory Pau. W 2005 roku Gareth Dyke i Mark Norell stwierdzili jednak, że nie ma powodów, by Caudipteryx uznawać za ptaka.

http://fc07.deviantart.net/fs27/f/2008/112/3/0/Caudipteryx_by_IsisMasshiro.jpg

http://img856.imageshack.us/img856/1681/24495147.jpg

http://img824.imageshack.us/img824/7730/77527549.png

http://img849.imageshack.us/img849/1176/80536709.png

http://img687.imageshack.us/img687/4450/54178306.png

http://img88.imageshack.us/img88/3826/36915726.jpg

http://www.artdinouveau.com/feathered/caudipteryx-zoui1.jpg

http://t0.gstatic.com/images?q=tbn:ANd9GcRowVq61RAaWkqxKkiLmKAQd1chUpw4n a8be8kuOCTNIc9o_aqAHw&t=1

http://dinobase.gly.bris.ac.uk/data/images/Saurischia/Theropoda/Maniraptora/Caudipteryx.gif

http://www.search4dinosaurs.com/meet03_300.jpg

Żródło: Tekst - wikipedia

slade43
07-07-2011, 18:52
Paraceratherium

Paraceratherium to największy znany nam ssak lądowy wszechczasów. Zamieszkiwał Azję w późnym oligocenie (paleogen) i wczesnym miocenie (neogen), 30-20mln lat temu na terenach dzisiejszych Chin, Mongolii, Indii, Pakistanu i Kazachstanu. Wyginął na początku miocenu. Był to ogromny, bezrogi nosorożec z wymarłej już rodziny Hyracodontidae, należącej do rzędu nieparzystokopytnych. Osiągał 5 metrów wysokości w kłębie (całkowita wysokość to 7-7,5 m) i 10 m długości. Wagę szacuje się najczęściej w przedziale od 10 do 20 ton, co czyni nie tylko najwyższym, najdłuższym, ale i najcięższym ssakiem lądowym, jaki występował na naszym globie. Posiadał stosunkowo małą głowę o długości 135 cm osadzoną na około dwumetrowej szyi. Z racji swych wymiarów, zapewne zajmował niszę ekologiczną podobną do tej, jaką dziś zajmują żyrafy – mógł swobodnie żerować w koronach drzew, gdzie inne gatunki nie były w stanie sięgnąć. Wymarcie tych wielkich zwierząt tłumaczy się zmianą klimatu pod koniec oligocenu (choć niektóre gatunki wymarły dopiero we wczesnym miocenie). Ów zmiany prawdopodobnie były spowodowane wypiętrzaniem się Himalajów, zanikiem ekosystemów leśnych, postępującym pustynnieniem oraz obniżeniem temperatury.
Wymiary:
Długość: do 10 m
Wysokość: do 7,5 m (w kłębie do 5,5 m)
Masa: 10-20 t
Czas: wczesny miocen-późny oligocen
Miejsce: środkowa Azja

http://www.sciencephoto.com/image/138249/530wm/C0075276-Paraceratherium,_artwork-SPL.jpg

http://lsdimension.files.wordpress.com/2010/11/indrico2.jpg?w=500&h=357

http://www.dinosoria.com/mammifere/indricothere.jpg

http://www.asecic.org/usrImg/admin/Figura2Paraceratherium.jpg

http://1.bp.blogspot.com/_9zvPBcR2N_c/R4U9Le9UR3I/AAAAAAAAAEU/qRRyDiFxoH8/s320/ceno2.gif

http://img694.imageshack.us/img694/3901/12622441.png

http://fc09.deviantart.net/fs70/f/2011/164/9/5/paraceratherium_grangeri_by_sinammonite-d2b6167.jpg

Żródło: Tekst - wikipedia, PWN

slade43
07-08-2011, 06:47
Ichtyostega

Ichtiostega (Ichthyostega; rybopłaz) - jeden z pierwszych przedstawicieli czworonogów, forma przejściowa między rybami, a płazami. Zaliczany do wymarłego rzędu Ichthyostegalia. Szczątki tego wymarłego pierwotnego płaza znalazła w roku 1932 – w dewońskich skałach osadowych liczących ok. 365 mln lat, we wschodniej Grenlandii – ekipa pod kierownictwem szwedzkiego paleontologa, Gunnara Säve-Söderbergha. Następne znaleziska w tym rejonie poczyniono w latach następnych, aż do 1955. Wraz z inną podobną, choć jeszcze prymitywniejszą formą (Acanthostega), u której zachowały się skrzela, Ichtiostega jest prawdopodobnie jednym z pierwszych lądowych kręgowców.
Badania paleontologiczne Grzegorza Niedźwiedzkiego w Górach Świętokrzyskich dowiodły, że był boczną gałęzią ewolucyjną, gdyż odkryto tropy bardziej zaawansowanego ewolucyjnie zwierzęcia, żyjącego 18-20 mln lat wcześniej.
Było to zwierzę długości ok. 1,2 m, o wydłużonym ciele zakończonym długim ogonem; ciało pokryte było drobnymi łuskami; wzdłuż ogona biegła płetwa podobna do grzbietowej płetwy ryby. Pysk krótki, szeroki, czaszka płaska, zbudowana ze zrośniętych silnie kości. Dorosła ichtiostega nie miała skrzeli, oddychała płucami otoczonymi klatką piersiową. Szeroko rozstawione kończyny zakończone były palcami w liczbie większej niż 5, ale o budowie przypominającej palce współczesnych czworonogów. Naukowcy określają je mianem rybopłaza.

http://data1.blog.de/media/269/503269_b8e1251e56_m.jpg

http://www.raul-martin.net/raulmartin/cuatro/ichtyostega.jpg

http://www.dinocasts.com/images/products/Ichtyostega.jpg

Żródło: Tekst - wikipedia

slade43
07-08-2011, 08:52
Deinotherium

Deinoteria (łac. Deinotheriidae, dosłownie straszne zwierzęta) - rodzina pierwotnych trąbowców, która wyodrębniła się bardzo wcześnie, najprawdopodobniej jeszcze w eocenie. Była to grupa siostrzana trąbowców słoniokształtnych Elephantiformes.
Deinoteria wyróżniały się wieloma bardzo charakterystycznymi cechami. W odróżnieniu od wszystkich pozostałych trąbowców zatraciły górne ciosy, natomiast silnie rozwinęły się dolne. Tworzyły one masywne zagięte w dół i nieco do tyłu haki, umiejscowione w żuchwie. Ślady zużycia na tych ciosach świadczą o tym że zwierzęta używały ich w jakimś celu, być może do korowania drzew lub do rycia w ziemi w poszukiwaniu bulw lub (analogicznie jak dzisiejsze słonie) minerałów pomocnych w trawieniu pokarmu roślinnego. Charakterystyczne są również ich zęby trzonowe.
Czaszka jest niepodobna do innych trąbowców. Kości nosowe są bardzo silnie wydłużone i były podstawą dla masywnego i silnie umięśnionego ryja bardziej podobnego do nosa tapira niż do typowej słoniowej trąby. Dawne rekonstrukcje deinoteriów z długą i chwytną trąbą są niewłaściwe. Takie cechy mogą świadczyć o przystosowaniu do odżywiania się liśćmi i gałązkami drzew. Budowa pyska mogła pomagać w bardziej efektywnym wykorzystywaniu tego źródła pokarmu, chodzi tu głównie o pobieranie dużych ilości materii roślinnej w krótkim czasie. Inną cechą typową dla deinoteriów była stosunkowo długa szyja oraz długie kończyny.
Deinotheriidae były jedną z najdłużej istniejących rodzin trąbowców. Co zaskakujące, przez większość czasu swojego istnienia w ich morfologii zaszły bardzo niewielkie zmiany. Może to świadczyć o dobrym przystosowaniu do niszy ekologicznej, jaką wykorzystywały.
Najwcześniejszym znanym gatunkiem jest niedawno odkryty w Chilga w Etiopii Chilgatherium harrisi. Był to średniej wielkości trąbowiec zasiedlający tereny podmokłe we wczesnym oligocenie. Od niego wywodzi się prawdopodobnie Prodeinotherium. Rodzaj ten powstał w Afryce, ale po połączeniu tego kontynentu z Eurazją w miocenie skolonizował również inne rejony świata, między innymi środkową Europę (P. bavaricum). Równolegle rozwijał się nieco bardziej zaawansowany rodzaj Deinotherium, który także zasiedlił Europę i Azję. Pierwsze gatunki z tego rodzaju osiągały wielkość podobną jak dzisiejszy słoń indyjski Elephas maximus, ale późniejsze były ogromne. Deinotherium gigantissimum i Deinotherium bozasi mogły być najpotężniejszymi trąbowcami w dziejach. Wielkością i wagą ustępowały wśród ssaków lądowych jedynie bezrogim nosorożcom z oligocenu zaliczanym do rodziny Hyracodontidae (np. Paraceratherium). Ich wysokość ocenia się na ponad 5,5 metra w kłębie a wagę na 13 ton. Wraz z osuszeniem klimatu w pliocenie, co wiązało się z zanikiem wilgotnych lasów na terenach Europy i Azji deinoteria wymarły na tych terenach. Jednak w swojej afrykańskiej kolebce przetrwały a nawet dostosowały się do warunków lesistej sawanny, D. bozasi zasiedlał wschodnią Afrykę (między innymi wąwóz Oldovai) w plejstocenie równocześnie z właściwymi słoniami oraz pierwotnymi człowiekowatymi. Ostatecznie Deinotheriidae wymarły ok. 500 tys. lat temu, a więc bardzo niedawno w skali geologicznej, na skutek dalszego osuszenia się klimatu i zaniku leśnych biotopów.
Niemal kompletny szkielet ogromnego deinotherium znajduje się w muzeum paleontologicznym w Asenowgradzie (południowa Bułgaria).

http://img98.imageshack.us/img98/6268/grayfossilgomphotheres.jpg

http://img339.imageshack.us/img339/6104/dinoterium.png

http://img694.imageshack.us/img694/8341/60746020.png

http://rocek.gli.cas.cz/hatschek_soubory/Burian/Deinotherium_small.jpg

http://blog.webosaurs.com/wp-content/uploads/2011/06/deinotherium2_jpg.jpg

http://eng.prehistoric-fauna.com/img/orig/Deinotherium_giganteum.jpg

http://th04.deviantart.net/fs70/PRE/f/2010/277/9/7/deinotherium_giganteum_by_elperdido1965-d302zbb.jpg

http://www.galleryofillustration.com/acatalog/NockelsPter.jpg

http://rpmedia.ask.com/ts?u=/wikipedia/commons/thumb/2/2b/Dinotherium.jpg/250px-Dinotherium.jpg

Żródło: Tekst - wapedia

slade43
07-08-2011, 17:09
Elasmoterium

Elasmoterium (Elasmotherium sibiricum) – prehistoryczny nosorożec, żył od 1 mln - 10 tys. lat temu.
Jednorożec był olbrzymim nosorożcem wysokim na około 2,5 metra i długim na 6 metrów. Jego masa dochodziła nawet do 5 ton. Posiadał pojedynczy, dwumetrowy róg na przodzie czaszki. Jego nogi były o wiele dłuższe niż u innych gatunków nosorożców, i pomimo jego masy pozwalały mu galopować z dość dużą prędkością. Zęby były zbliżone budową do końskich, przystosowane do spożywania nisko rosnącej roślinności. Nie miał siekaczy. Dobrze znosił chłody.
Elasmotherium żył we wczesnym plejstocenie na terenach obecnej południowej Rosji, Ukrainy i Mołdawii. W Azji Centralnej stwierdzono jego obecność już w późnym plejstocenie. Istniało wiele różnych gatunków tego zwierzęcia, które znikały w różnych latach plejstocenu, aż zwierzę ostatecznie wymarło.

http://farm4.static.flickr.com/3189/2842729214_aed1f78daf.jpg

http://img.interia.pl/facet/nimg/h/4/Jednorozec_ogrodzie_5304768.jpg

http://img2.www.spoki.lv/upload/articles/24/240339/images/Dazi-krutakie-18.jpg

http://webecoist.com/wp-content/uploads/2010/09/unicorns_7.jpg

Żródło: Tekst - wikipedia

slade43
07-08-2011, 21:05
Doedicurus

Doedicurus clavicaudatus - ogromny prehistoryczny szczerbak, największy przedstawiciel glyptodonów. Występował w Ameryce Południowej od 2 mln lat, później po połączeniu kontynentów w Ameryce Północnej. Osiągał 1,5 m wysokości, 4 m długości i wagę do 1 tony. Przypominał czołg. Okryty był keratynowym pancerzem i hełmem o łącznej masie 400 kg. Potężnymi łapami rozkopywał ziemię. Miał bardzo silne zęby. Na końcu ogona miał duży wyrostek przypominający maczugę. Wyginął 11 tys. lat temu.

http://dsc.discovery.com/convergence/beasts/photo/gallery/doedicurus_hzoom.jpg

http://www.abc.net.au/beasts/evidence/prog5/images/evi_doedicurus_large.jpg

http://4.bp.blogspot.com/_QguWVRTJuuo/S-YJICqHCOI/AAAAAAAAAhk/SMvUzNFWmN0/s1600/Glyptodon_old_drawing.jpg

http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/0/09/Glyptodon_%28Riha2000%29.jpg

http://img641.imageshack.us/img641/2530/fg4t.png

http://img714.imageshack.us/img714/3117/97137879.jpg

http://img268.imageshack.us/img268/8859/glyptodon.jpg

Brontoterium

Brontoterium (Brontotherium) – wymarły ssak z rzędu nieparzystokopytnych, żyjący w późnym eocenie.
Brontoteria, tak jak Embolotherium, mieszkały w ogromnych stadach m.in. na stepach Mongolii, na wschodnim krańcu Morza Tetydy, znajdującego się między Eurazją a Afryką. W Wyomingu, skamieniałości brontoteriów znajdują się w ogromnych ilościach, co wskazuje na to, że licznie występowały i w Eurazji, i Ameryce Północnej.
Skamieniałości Embolotherium wskazują, że miały kostne wyrostki na nosie. Nie były to jednak prawdziwe rogi, ponieważ te są wykonane z keratyny. Róg brontoteriów był kostny, pokryty skórą. Oznacza to, że nie był tak mocny, jak róg nosorożca i nie nadawał się do walki, służył prawdopodobnie tylko do demonstracji siły.

http://img829.imageshack.us/img829/5681/noss.jpg

http://img5.imageshack.us/img5/8471/84750185.jpg

http://static1.cornucopia3d.net/galleries/albums/userpics/15875/Brontotherium.jpg

http://img718.imageshack.us/img718/8871/brontotherium.jpg

http://img26.imageshack.us/img26/953/57889722.jpg

http://www-cache.daz3d.com/store/item_file/6910/image_medium.jpg

http://geology.cwru.edu/~huwig/catalog/slides/714.D.2.jpg

http://www.arcadiastreet.com/cgvistas/earth/04_cenozoic/images/brontotherium_intro_600.jpg

Żródło: Tekst - wikipedia

slade43
07-09-2011, 02:50
Psitakozaur

Psitakozaur (Psittacosaurus) – rodzaj prymitywnego ceratopsa z rodziny psitakozaurów (Psittacosauridae). Jego nazwa oznacza „papuzi jaszczur” – odnosi się do kształtu jego dzioba, przypominającego dziób papugi. Psittacosaurus występował na terenach współczesnej Azji ok. 130–100 mln lat temu. Obecnie znamy ponad dziesięć gatunków należących do tego rodzaju. Zwierzęta te charakteryzowały się mocnym dziobem. Były roślinożercami wielkości gazeli. Psittacosaurus był jednym z najprymitywniejszych ceratopsów. Psitakozaur żył w Chinach, Mongolii, Rosji i być może Tajlandii. Obecnie znaleziono 400 skamielin psitakozaura, w tym wiele kompletnych szkieletów. Dzięki temu psitakozaur jest obecnie jednym z najlepiej poznanych marginocefali. Znaleziono ponadto szkielety osobników w różnym wieku – od świeżo wyklutego pisklęcia po osobnika w pełni dorosłego, co umożliwiło dokładne zbadanie przebiegu życia psitakozaura i jego obyczajów rozrodczych.
Gatunki psitakozaura różnią się od siebie budową czaszki i szkieletu oraz rozmiarami, ale wszystkie zachowują ten sam plan budowy ciała. Najsłynniejszy gatunek psittakozaura – P. mongoliensis osiągał 2 m długości oraz nieco powyżej 20 kg masy. Kilka gatunków psitakozaura (P. major, P. neimongoliensis i P. xinjiangensis) było zbliżonych do niego rozmiarami, podczas gdy inne były znacznie mniejsze (P. sinensis, P. meileyingensis). Najmniejszym gatunkiem należącym do tego rodzaju był P. ordosensis (był on o 30% mniejszy niż P. mongoliensis. Po P. mongoliensis największymi gatunkami były P. lujiatunensis i P. sibiricus. Wysoka i krótka czaszka psitakozaura znacznie różniła się od czaszek większości dinozaurów ptasiomiednicznych. Miał zaledwie cztery palce, w odróżnieniu od większości dinozaurów ptasiomiednicznych. Jak sugeruje nazwa, jego dziób był podobny do dziobu papugi. Czaszka posiadała kilka cech charakterystycznych dla ceratopsów, takich jak kość rostralna i zwężająca się ku dołowi kość jarzmowa. Jednak psitakozaur w odróżnieniu od bardziej zaawansowanych ceratopsów nie miał kostnych rogów ani kryzy wokół karku. Jednak u P. sibiricus rozwinęły się rogi, co może być przykładem konwergencji. Długość kończyn przednich psitakozaura wynosiła tylko 58% długości kończyn tylnych.

http://www.search4dinosaurs.com/lr_psittacosaurus.jpg

http://www.search4dinosaurs.com/luterman-PsittacosaurusYawn.jpg

http://blog.webosaurs.com/wp-content/uploads/2010/06/psittacosaurus.jpg

http://img31.imageshack.us/img31/5659/psittacosaurus.jpg

http://www.raul-martin.net/raulmartin/cuatro/psittacosaurus_crias.jpg

http://www.planetdinosaur.com/dinosaur_list/images/psittacosaurus_tm.gif

http://blog.everythingdinosaur.co.uk/tianyulong_image.jpg

Żródło: Tekst - wikipedia

slade43
07-10-2011, 02:28
Linheraptor

Linheraptor – rodzaj teropoda z rodziny dromeozaurów (Dromaeosauridae) żyjącego w późnej kredzie na obecnych terenach Azji.
Został odkryty w 2008 roku w osadach formacji Wulansuhai w Mongolii Wewnętrznej przez uczestników ekspedycji Instytutu Paleontologii Kręgowców i Paleoantropologii oraz Instytutu Geologii i Paleontologii Long Hao.
Okaz ten został odnaleziony w złożach Bayan Mandahu[1], datowanych na kampan, podobnie jak odpowiadająca im formacja Dżadochta. Opisany w 2010 roku przez Xu Xinga i współpracowników w oparciu o niemal kompletny, dobrze zachowany szkielet.
Linheraptor osiągał niewielkie rozmiary jak na teropoda, jednak porównywalne z innymi późnokredowymi azjatyckimi dromeozaurami. Holotyp, będący prawdopodobnie osobnikiem dorosłym, mierzył około 1,8 m długości, z czego 22,5 cm przypadało na czaszkę.
Budową Linheraptor exquisitus przypomina Tsaagan mangas – oba te taksony łączą niektóre cechy czaszki, m.in. duże okno żuchwowe położone z przodu żuchwy. Kość jarzmowa stykała się z łuskową w taki sposób, że kość zaoczodołowa nie miała kontaktu z oknem podskroniowym. Cechy te sugerują, że Linheraptor i Tsaagan były taksonami siostrzanymi i w późnej kredzie tworzyły odrębną linię ewolucyjną azjatyckich dromeozaurów. Prawdopodobnie na drzewie filogenetycznym dromeozaurów zajmowały one pozycję pośrednią pomiędzy formami bazalnymi a zaawansowanymi.
Nazwa rodzajowa Linheraptor pochodzi od miasta Linhe, w pobliżu którego odkryto holotyp, oraz słowa raptor, odnoszącego się do drapieżnictwa linheraptora. Nazwa gatunkowa gatunku typowego, exquisitus, pochodzi od znakomitego stanu zachowania holotypu. Linheraptor jest piątym – po Velociraptor mongoliensis, V. osmolskae, Tsaagan mangas i Mahakala omnogovae – przedstawicielem Dromaeosauridae, którego skamieniałości odkryto w górnokredowych osadach formacji Dżadochta lub odpowiadających jej złożach w Chinach i Mongolii.

http://img580.imageshack.us/img580/775/linrap.png

http://designerscouch.org.s3.amazonaws.com/design/1283224054_5789.jpg

http://csotonyi.com/Linheraptor_Csotonyi_Scene.jpg

http://csotonyi.com/Linheraptor_exquisitus_Csotonyi.jpg

Żródło: Tekst - wikipedia

slade43
07-10-2011, 13:39
Diplodok

Diplodok Diplodocus longus to jeden z większych dinozaurów żyjący w jurze około 150 milionów lat temu. Należał do grupy zauropodów. Występował na terenie dzisiejszych Stanów Zjednoczonych. Ważył ponad 20 ton i miał 25 metrów długości. Posiadał cztery masywne łapy, długi ogon i szyję oraz niewielką czaszkę. Mózg ważył około 500 g. Diplodok był roślinożercą, żywił się głównie paprociami, których zjadał ok. tony dziennie. Do obrony przed drapieżnikami służyły duże ostre pazury na przednich łapach, wielko ogon no i oczywiście rozmiar. Były to zwierzęta lądowe, choć początkowo myślano, że ze względu na swoją olbrzymią masę mogły przebywać wyłącznie w wodzie. Z czasem obalono również inny mit jakoby diplodoki ciągnęły swój ogon po podłożu.

http://img715.imageshack.us/img715/9369/diplodok.jpg

http://img197.imageshack.us/img197/2615/46906270.png

http://img4.imageshack.us/img4/1051/75530697.png

http://img828.imageshack.us/img828/3609/85825441.png

http://img844.imageshack.us/img844/1571/68734013.png

http://img27.imageshack.us/img27/2795/48774667.png

http://img718.imageshack.us/img718/1690/73509905.png

http://3.bp.blogspot.com/_2rXzL4lhDOo/SbUExy5IjNI/AAAAAAAAACM/MNTZ906NCUI/s400/Argentinosaurus.jpg

http://www.parkjurajski.net/grafika/d/09.jpg

http://dinozaury-izik.republika.pl/diplo3.jpg

http://images.eblog.pl/zdjecia_temp/admingrafsp/spinozaur/Diplodocus1.1218836615.tvv4ka3rgf25hrh4rofbknive7. jpg

http://img190.imageshack.us/img190/3736/29101228.png

http://img26.imageshack.us/img26/7608/74685688.png

http://img219.imageshack.us/img219/293/81900712.png

http://img3.imageshack.us/img3/9095/230mg.jpg

http://img708.imageshack.us/img708/8311/dipa.jpg

http://img638.imageshack.us/img638/4010/dip2.png

http://fc07.deviantart.net/fs71/f/2010/176/9/9/Diplodocus_by_kronos202.jpg

http://img832.imageshack.us/img832/9369/diplodok.jpg

Żródło: Tekst - wikipedia

slade43
07-11-2011, 05:54
Triceratops

Triceratops – rodzaj ceratopsa z rodziny Ceratopsidae, jeden z jej najlepiej poznanych przedstawicieli.
Nazwa rodzajowa Triceratops oznacza trójrogie oblicze.
Triceratops był dużym, masywnym ceratopsem z pokaźną kryzą kostną zbudowaną z litej kości, która u większości innych ceratopsów, takich jak np. chasmozaur, była ażurowa. Kryza chroniła barki i była odporna na ciosy zadawane przez inne dinozaury. Kołnierz był obrzeżony kośćmi napotylicznymi (czyli guzkami, kolcami itp.). Triceratops miał trzy rogi. Dwa nad oczodołami, które osiągały nawet 1,2 metra długości oraz jeden gruby i krótki na nosie. Triceratops miał masywne kończyny tylne i silne, ale nieco mniejsze kończyny przednie, które wraz z masywną szyją musiały dźwigać jego niezwykle ciężką głowę. Z przodu głowy umieszczony był krótki dziób, który w przedniej części był bezzębny. Z tyłu triceratops miał krótki i mięsisty ogon. Jego ciało pokrywała łuskowata skóra.
Triceratops występował w późnej kredzie – (około 68-65 mln lat temu) – na obszarze Ameryki Północnej. Jego kości znajdowano w USA na terenie stanów Montana, Dakota Południowa, Kolorado i Wyoming oraz na terenie kanadyjskich prowincji Alberta i Saskatchewan.
Triceratops miał wiele ściśle ułożonych w liczne rzędy zębów, co wskazywałoby na to, że dinozaur ten żerował na różnych niskopiennych roślinach takich jak: iglaki, paprocie, sagowce oraz na roślinach, które pojawiły się u schyłku kredy. Triceratopsy żyły w grupach liczących setki, a nawet tysiące osobników. Młode mogły się chronić w środku stada, na obrzeżach którego przebywały największe samce. Uważa się, że te dinozaury wędrowały wiele kilometrów między żerowiskami, a terenami lęgowymi. Żywił się niską roślinnością, którą ścinał potężnym dziobem i rozdrabniał przed połknięciem zębami, które znajdowały się bardziej z tyłu za dziobem. Zużyte zęby były zastępowane przez nowe, stale wyrastające. Rogów prawdopodobnie używał do obrony przed drapieżnikami, np. tyranozaurem i jako narzędzia w walce o samicę podczas godów. Odkryto czaszki triceratopsów z głębokimi rysami i bliznami, zapewne są to ślady po potyczkach w grupie o samicę czy terytorium.

http://img696.imageshack.us/img696/6150/115lo.jpg

http://img202.imageshack.us/img202/3853/87027948.png

http://img10.imageshack.us/img10/2590/triceratops.png

http://img34.imageshack.us/img34/5070/39528253.png

http://img232.imageshack.us/img232/5629/53619726.png

http://www.answersingenesis.org/assets/images/articles/nab/triceratops.jpg

http://dinosaur.swau.edu/pix/dinosaurs/Triceratops1.jpg

http://img845.imageshack.us/img845/925/1triceratops.jpg

http://images.wikia.com/prehistoricearth/images/4/4a/Triceratops.jpg

http://www.search4dinosaurs.com/srnka_300_tric.jpg

http://trodinswebosaurcheats.files.wordpress.com/2010/09/markhallett_triceratops.jpg

http://dinoposters.greatamericanpublish.com/images/posters/Triceratops_FULL.jpg

http://img813.imageshack.us/img813/5723/trii.jpg

http://img202.imageshack.us/img202/408/trif.jpg

[tekst - encyklopedia "Wiem", wikipedia]

slade43
07-11-2011, 06:47
Tyranozaur

Tyranozaury (Tyrannosauridae), rodzina olbrzymich późnokredowych teropodów z grupy tetanurów. Dwunożne drapieżniki, których szczątki znaleziono w Ameryce Północnej i Azji. Odznaczały się skrajną redukcją kończyn przednich (z 2 zachowanymi palcami), bardzo dużą głową (czaszka do 1,5 m długości), uzbrojoną w masywne piłkowane zęby o prawie okrągłym przekroju poprzecznym. W połączeniu z rozbudowaną tylną częścią czaszki mieszczącą silne mięśnie szczęk zapewniało to możliwość miażdżenia kości ofiar z siłą niespotykaną u współczesnych drapieżników. Oprócz właściwego tyranozaura (Tyrannosaurus rex, długość ponad 12 m, masa ponad 6 t), żyjącego pod koniec kredy w zachodniej części Ameryki Północnej, do rodziny tej należą m.in.: daspletozaur, gorgozaur, labokania, nanotyran (uważany niekiedy za młodego osobnika z gatunku T. rex), oraz azjatyckie formy: alektrozaur, alioram, tarbozaur (okaz młodego tarbozaura bywał nazywany malejewozaurem). Tarbozaur jest drugim największym przedstawicielem rodziny, jego szczątki znalezione na pustyni Gobi przez polskich paleontologów można oglądać w Muzeum Ewolucji PAN w Warszawie.

http://img845.imageshack.us/img845/4995/trex2.png

http://img694.imageshack.us/img694/4018/trex1.png

http://blog.webosaurs.com/wp-content/uploads/2009/07/tyrannosaurus_triceratops1.jpg

http://www.4us2be.com/wp-content/uploads/2009/11/Tyrannosaurus_Rex.jpg

http://www.arizonaskiesmeteorites.com/Dinosaur_Fossils_For_Sale/T_rex_fossils_Tyrannosaurus_rex/Tyrannosaurus_rex.jpg

http://www.search4dinosaurs.com/srnka_trex_full.jpg

http://www.search4dinosaurs.com/rm_tyrannosaurus.jpg

http://img854.imageshack.us/img854/6353/trex.png

http://img197.imageshack.us/img197/5673/trexx.png

http://img651.imageshack.us/img651/8535/27696569.png

http://img696.imageshack.us/img696/430/65336720.png

http://img706.imageshack.us/img706/3237/60654913.png

http://fc08.deviantart.net/fs50/f/2009/285/a/2/Tiranossauro_rex___JP_by_Iguana_Teteia.png

http://fc07.deviantart.net/fs71/f/2010/096/0/c/Orlando_008_by_ThornsInAsh.jpg

http://img198.imageshack.us/img198/2690/51103635.png

http://img36.imageshack.us/img36/4580/66302372.png

http://img837.imageshack.us/img837/5458/trexkl.jpg

http://img84.imageshack.us/img84/1982/trex1.jpg

http://img163.imageshack.us/img163/8207/tyrannosaurusrexms.jpg

http://img228.imageshack.us/img228/4018/trex1.png

Żródło: Tekst - wikipedia

slade43
07-11-2011, 07:37
Stegosaurus

Stegosaurus − rodzaj dinozaura ptasiomiednicznego żyjącego w późnej jurze (późny kimeryd-wczesny tyton) na terenie dzisiejszej zachodniej Ameryki Północnej. W 2006 jego szczątki znaleziono też w Portugalii, co dowodzi obecności zwierzęcia w Europie. Z powodu charakterystycznych płyt na grzbiecie i kolców na ogonie należy do najbardziej rozpoznawalnych dinozaurów. Nazwa Stegosaurus znaczy "zadaszony jaszczur" i bierze źródłosłow ze starożytnej greki, od słów στέγος- (stegos- − "dach") i σαῦρος (-sauros − "jaszczur"). W górnej formacji Morrison zidentyfikowano co najmniej 3 jego gatunki, znane z pozostałości około 80 osobników żyjących między 150 a 145 milionów lat temu, w środowisku zdominowanym przez olbrzymie zauropody, jak diplodok, kamarazaur czy apatozaur.
Duży, ciężko zbudowany czworonożny roślinożerca, cechował się charakterystyczną posturą, silnie zaokrąglonym grzbietem, krótkimi przednimi łapami, głową leżącą nisko nad podłożem i usztywnionym ogonem trzymanym wysoko w powietrzu. Jego rzędy płyt i kolce pobudzały naukowców do spekulacji. Te drugie służyły prawdopodobnie do obrony, podczas gdy pierwsze mogły prócz tego pełnić rolę w popisach zwierząt czy w termoregulacji. Rodzaj ten cechował się największymi rozmiarami wśród stegozaurów, osiągając mniej więcej rozmiary autobusu. Dzielił jednak mnóstwo cech anatomicznych z innymi, mniejszymi członkami Stegosauria.
Ten czworonożny jaszczur, osiągający około 9 m długości i 4 m wysokości, należy do najłatwiejszych do rozpoznania dinozaurów, głównie dzięki dwóm rzędom deltoidalnych płyt stojących na sztorc na jego grzbiecie i dwóm parom długich horyzontalnie ułożonych kolców ulokowanych na końcu ogona. Osiągając duże jak na tyreofora rozmiary, wydawał się karłem wśród współczesnych mu ogromnych zauropodów. Oprócz nich koegzystował z wielkimi drapieżnymi teropodami, jak allozaur czy ceratozaur, uzbrojenie wydaje mu się więc potrzebne.
Tylne łapy kończyły się trzema krótkimi palcami, podczas gdy przednie miały ich po 5. Jednak tylko 2 palce wewnętrzne posiadały tępe kopytka. Wszystkie 4 łapy wspierały się na opuszkach za palcami[3]. Kończyny przednie były znacznie krótsze od przysadzistych tylnych, co owocowało dziwaczną sylwetką. Ogon wydaje się być trzymany z dala od ziemi, podczas gdy głowa stegozaura spoczywała względnie nisko, nie wyżej, niż metr nad poziomem gruntu.
Długa i wąska czaszka stegozaura proporcjonalnie do wielkości ciała osiągała małe rozmiary. Niewielkie otwory nadoczodołowe, częste u archozaurów, w tym dzisiejszych ptaków, choć nie u współczesnych krokodyli, leżały między nosem a oczyma. Niskie położenie głowy sugeruje, że dinozaur skubał niską roślinność. Hipotezę tą wspierają brak przednich zębów i obecność w ich miejscu rogowego dzioba (rhamphotheca). Stegozaurze zęby były małe, trójkątne i płaskie, co wskazuje, że zwierzę miażdżyło pokarm. Stworzenie prawdopodobnie miało mięsiste struktury przypominające policzki, w których mieściła się przeżuwana żywność.
W porównaniu z rozmiarami ciała puszka mózgowa stegozaura była mała, nie większa od psiej. Dobrze zachowany egzemplarz pozwolił Marshowi na uzyskanie odlewu jamy czaszki, co dostarczyło informacji na temat wielkości mózgu. Musiał on być bardzo mały, możliwe, że najmniejszy wśród dinozaurów. Zwierzę ważące 4,5 ton mogło więc dysponować mózgiem o masie 80 g! Koresponduje to z obiegową opinią, jakoby dinozaury nie grzeszyły inteligencją, obecnie w dużym stopniu odrzucaną[6].
Większość informacji na temat stegozaura pochodzi z badań szczątków dorosłych zwierząt. Niedawno odkryto też pozostałości młodego osobnika. Jeden prawie dorosły, odnaleziony w 1994 w Wyoming, mierzył 4,6 m długości i 2 m wysokości, jego masę za życia szacuje się na 2,3 tony. Wystawia go University of Wyoming Geological Museum.

http://img217.imageshack.us/img217/144/21349390.png

http://img718.imageshack.us/img718/6360/41007848.png

http://img651.imageshack.us/img651/434/59602414.png

http://img824.imageshack.us/img824/3649/41004938.png

http://img8.imageshack.us/img8/7904/12322408.png

http://img228.imageshack.us/img228/2561/15902630.png

http://img268.imageshack.us/img268/5755/97293593.png

http://img812.imageshack.us/img812/1825/streg.jpg

http://fc00.deviantart.net/fs70/f/2010/193/9/2/Stegosaurus_by_mimichee.jpg

http://img835.imageshack.us/img835/571/strego.png

http://fc09.deviantart.net/fs70/f/2010/080/5/a/Stegosaurus_by_Ikechi1.jpg

http://www.sciencekids.co.nz/images/pictures/dinosaurs/stegosaurus/stegosaurustierederurwelt.jpg

http://www.alessandromastronardi.net/en/wp-content/uploads/stegosaurus-assault_upload.jpg

http://edu.glogster.com/media/4/12/5/48/12054885.jpg

http://www.rareresource.com/photos/dinosaur-gallery/Stegosaurus1.jpg

http://www.copyrightexpired.com/Heinrich_Harder/stegosaurus.jpg

http://planetdinosaur.com/dinosaur_list/images/stegosaurus_stenops_ms.jpg

http://libraryzone.wikispaces.com/file/view/Stegosaurus_vs_Ceratosaurus.jpg/30771035/Stegosaurus_vs_Ceratosaurus.jpg

http://img34.imageshack.us/img34/3615/stegosaurusstenopsbyhig.jpg

http://img585.imageshack.us/img585/1825/streg.jpg

Żródło: Tekst - wikipedia

slade43
07-11-2011, 10:48
Saltriozaur

Saltriozaur (Saltriosaurus) – dinozaur z grupy teropodów (Theropoda); jego nazwa znaczy "jaszczur z Saltrio".
Żył w okresie wczesnej jury (ok. 200-198 mln lat temu) na terenach współczesnej Europy. Długość ciała ok. 8 m (długość czaszki 70 cm), wysokość ok. 3-4 m, ciężar ok. 500 kg. Jego szczątki znaleziono we Włoszech (w regionie Lombardia, w pobliżu miejscowości Saltrio).
Opisany na podstawie fragmentarycznego szkieletu. Został sklasyfikowany jako bazalny przedstawiciel tetanurów. Wykazuje pewne podobieństwa do karnozaurów.

http://img807.imageshack.us/img807/3227/saltriosaurus.jpg

http://fc03.deviantart.net/fs36/f/2008/261/9/6/saltriosaurus_by_selvatico3.jpg

http://fc07.deviantart.net/fs45/f/2009/121/6/5/Juvenile_Saltriosaurus_by_Darthsantuzzo.png

http://img199.imageshack.us/img199/334/71015855.png

Żródło: Tekst - wikipedia

slade43
07-11-2011, 11:18
Chasmozaur

Chasmozaur (Chasmosaurus) - roślinożerny, czworonożny, rogaty dinozaur należący do ceratopsów. Spokrewniony z triceratopsem.
Nazwa rodzajowa Chasmosaurus oznacza jaszczura ze szczelinami.

http://img171.imageshack.us/img171/5750/31012778.jpg

http://img18.imageshack.us/img18/8679/92467551.jpg

http://img26.imageshack.us/img26/7606/chasmosaurus3.jpg

http://img39.imageshack.us/img39/650/chasmosaurus7.jpg

http://img849.imageshack.us/img849/4937/chasmosaurus45.jpg

Żródło: Tekst - wikipedia

slade43
07-11-2011, 12:13
Yangchuanosaurus / Jangczuanozaur

Jangczuanozaur (Yangchuanosaurus) – drapieżny dinozaur z rodziny sinraptorów
Teropod ten mierzył 8 m długości. Gatunek Y. shangyuensis osiągał jedynie 7 m długości. Jego wysokość wynosiła natomiast 3 m Zwierzę mogło wedle innych źrodeł osiągać 10,8m długości, a ważyło 3,4 tony.
Dinozaur posiadał typową dla karnozaurów dużą, masywną czaszkę. Długość zbadanej czaszki typowego osobnika wyniosła 82 cm, jej wysokość natomiast 50 cm. W przypadku Y. magnus wymiary te wyniosły odpowiednio 111 i 65 cm. Doliczono się w niej sześciu par otworów, w tym aż dwóch par okien przedoczodołowych. Obie przyjmowały kształt trójkątny, ale różniły się wielkością. Duży otwór zdobił też tylną część żuchwy. Potężna kość przedczołowa nosiła grzebień nadoczodołowy Jej dwa wysrostki zmierzają w kierunku pierwszego otworu przedoczodołowego. Podobnie kość ciemieniowa była dobrze rozwinięta, wysoka. Łączyła się z długą kością czołową, noszącą grzebień węższy, niż allozaurowy. Służył on prawdopodobnie za przyczep dla mięśni i kierował się w kierubku kości nosowej. Kość nosowa o gładkiej powierzchni u gatunku opisanego wcześniej mierzyła 35,5 cm, będąc węższa, niż u allozaura czy ceratozaura. W porównaniu ze swymi odpowiednikami należącymi do tych rodzajów przebiega też dość płasko, zdobią ją jednak wydłużone parzyste ornamenty sugerujące, że za życi pokrywał ją cienki twór z keratyny. Rozwidla się ona w kierunku tylnym, gdzie kontaktuje się z kośćmi czołową i łzową. Oczodół Y. shangyunensis, pośredni pomiędzy okrągłym i zwężonym, był wydłużony pionowo. Podobne spotyka się u Alioramus remotus, Ceratosaurus nasicornis i Torvosaurus tanneri. Tylna krawędź wyrostka przedoczodołowego nosi zaokrąglenie. Wyrostek jarzmowy mierzył 27 cm. Kość łuskowa przybiera kształt krzyża, kość kwadratowa zaś względnie długa, na swej brzusznym brzegu nosi okrągłą powierzchnię stawową.
Teropod posiadał dobrze rozwinięte podniebienie wtórne, z czego wynika, że mógł oddychać zanurzony w wodzie.
Powierzchnia kości szczękowej, największej z kości czaszki, mierzącej u holotypu aż 78 cm, posiadała jedno lub dwa zagłębienia, a także liczne otwory odżywcze. Układały się one w 2 rzędy. Grzbietowy obejmował 18 otworów ułożonych równolegle z linią zębów. Spodni liczył 12 otworów. Prócz tego występowało jeszcze od 7 do 8 otworów rozłożonych nieregularnie. Kość ta liczy sobie u Y. shangyuensis 50 cm wysokości, podczas gdy leżąca do przodu od niej kość przysieczna jedynie 12 cm. Nozdrza i zęby dzieliło 8,5 cm. Kość stawowa posiadała dobrze rozwinięte powierzchnie stawowe, łączyła się z kłykciami kości kwadratowej. W przypadku Y. magnus kość szczękowa mierzyła 117 cm. Masywna kość zębowa mierzyła 56 cm. Opisano też jego kość podniebienną, czego nie zdołano zrobić w przypadku gatunku typowego. Ta gruba, długa kość rozdwojała w tylnej części, zmierzając w stronę kości jarzmowej. Jej zaokrąglony tylny brzeg mógł tworzyć nozdrza wewnętrzne.
Zęby przedszczękowe były lekko zaokrąglone w przekroju. U Y. magnus mierzyły 5 na 1,5 cm. Trzeci z nich odznacza się u tego gatunku solidną budową i bardziej okrągłym przekrojem, czwarty osiąga jedynie 4 cm, jest za to bardzo ostry. Zęby te nieco przypominały spotykane u ssaków siekacze. Potężne spłaszczone bocznie zęby żuchwy i kości szczękowej zakrzywiały się w kierunku tylnym. Wykazywały ząbkowanie (na 1 cm przypadały 24 ząbki). Przypominały megalozaurze zęby. Na kość przedszczękową przypadały 4 zęby, na szczękową − od 10 do 14, na zębową − 14-15. Oba gatunki nie różniły się ilością zębów. U y. magnus rozmiart zębów zmniejszały się, idąć w tył, począwszy od ósmego zęba kości szczękowej. Poprzedzający go ząb siódmy posiadał liczący 10,3 cm korzeń oraz mierzącą 7,5 cm koronę.

http://img856.imageshack.us/img856/3481/mmmvs.jpg

http://img812.imageshack.us/img812/647/85107851.png

http://img192.imageshack.us/img192/5766/99514579.png

http://img641.imageshack.us/img641/5485/79243624.png

http://img402.imageshack.us/img402/3272/21204885.png

http://images.wikia.com/jpfanon/images/1/19/Yangchuanosaurus_luis_rey.jpg

http://www.sciencekids.co.nz/images/pictures/dinosaurs/yangchuanosaurus.jpg

http://www.francotempesta.eu/img/paleoart1/big/07-yangchuanosaurus-National%20Geographic%20Kids.jpg

http://2.bp.blogspot.com/_u6CUqDWU5nw/SsAzxXEGOjI/AAAAAAAAARk/xiW_nAprHV4/s400/chuanjiesaurus+raul+martin.jpg

http://images.wikia.com/jurassicpark/images/4/41/Dc_card_yangc_big.jpg

http://img198.imageshack.us/img198/9489/570145521106067cfc95.jpg

http://fc04.deviantart.net/fs70/f/2010/303/8/e/yangchuanosaurus_shangyouensis_by_cheungchungtat-d31t520.jpg

Żródło: Tekst - wikipedia

slade43
07-11-2011, 12:36
Velociraptor

Velociraptor (szybki drapieżnik) osiągał 1,8m długości. Żył w póznej Kredzie w Azji, na terenie dzisiejszej Mongolii i Chin. Był szybko poruszajacym się krwiożerczym drabieżnikiem, polował na młode dinozaury, np.protoceratopsy. Miał długą głowe z płaskim pyskiem. Na obu stopach miał długie szpony, którymi zapewne atakował swoje ofiary. Jego pierwsze szczątki znaleziono na pustyni Gobi na początku lat 20. Naukowcy twierdzą, że należał on do jednych z najbardziej inteligentnych dinozaurów.

http://img34.imageshack.us/img34/4691/11021438.jpg

http://img35.imageshack.us/img35/1197/17762870.jpg

http://img810.imageshack.us/img810/2917/40513898.jpg

http://img199.imageshack.us/img199/407/raptorg.png

http://img17.imageshack.us/img17/3016/92544556.png

http://www.rainbowdolphin.com/dinosaurs/images/velociraptor.jpg

http://i.dailymail.co.uk/i/pix/2009/07/03/article-1197242-05952C43000005DC-284_634x404_popup.jpg

http://images.wikia.com/villains/images/9/97/JP-Velociraptors.jpg

http://fc03.deviantart.net/fs71/f/2011/025/0/a/velociraptor_by_glebxxx-d3828wl.jpg

http://fc00.deviantart.net/fs39/f/2009/002/e/f/Velociraptor_by_LordessofDragons.jpg

http://img546.imageshack.us/img546/7896/63247761.png

http://img691.imageshack.us/img691/1725/63820049.png

http://img854.imageshack.us/img854/3923/78796134.png

http://img543.imageshack.us/img543/6563/96583780.png

http://img687.imageshack.us/img687/5021/48104103.png

http://img11.imageshack.us/img11/8663/velciraptorsbrachiosaur.jpg

http://img84.imageshack.us/img84/3789/64123933.jpg

Żródło: Tekst - wikipedia

slade43
07-11-2011, 12:51
Mozazaur

Mozazaur (Mosasaurus) – rodzaj wymarłej jaszczurki morskiej z rodziny mozazaurów (Mosasauridae); jego nazwa oznacza „jaszczur znad Mozy”. Była to jedna z największych jaszczurek w dziejach.
Mosasaurus żył w okresie późnej kredy (mastrycht, około 71–65,5 mln lat temu) na terach obecnych: Europy (Belgia, Holandia, Szwecja), Ameryki Północnej (USA; stany Dakota Południowa i New Jersey), Afryki, Nowej Zelandii i być może Japonii. Jego szczątki po raz pierwszy znaleziono w okolicach miasta Maastricht w Holandii w 1780. Był jednym z najpóźniejszych, najbardziej zaawansowanych ewolucyjnie i największych przedstawicieli Mosasauridae; Mosasaurus hoffmanni – największy znany gatunek rodzaju – dorastał do ponad 17 m długości (z czego na czaszkę przypadało 1,5–1,6 m). Bell (1997) uważa rodzaj Mosasaurus za parafiletyczny.

http://lesdinos.free.fr/mosasaurus.jpg

http://lesdinos.free.fr/mosasaurus1.jpg

http://img.blog.yahoo.co.kr/ybi/1/54/61/logoslemma/folder/10/img_10_197_14?1287937429.jpg

http://www.digisaur.net/paleo/images/c_mosasaur.jpg

http://www.bertsgeschiedenissite.nl/geschiedenis%20aarde/mosasaurus2.jpg

http://img580.imageshack.us/img580/838/229bv.jpg

http://mysite.verizon.net/markcrowell/czerkas-mosasaurus.jpg

http://tellmewhereonearth.com/Web%20Pages/Fossils/Fossils%20Photos/Mosasaurus_photo.jpg

http://files.truedinos.webnode.com/200000407-43f4044ed9/Mosasaur4.jpg

http://www.oceansofkansas.com/Varner/varner.jpg

http://static.skynetblogs.be/media/65656/dyn001_original_720_540_pjpeg_2653644_54c6cbf3b381 fa9d83aeef8b7af64f9a.jpg

Żródło: Tekst - wikipedia

slade43
07-11-2011, 15:49
Nekenraptor

Nojkwenraptor (Neuquenraptor argentinus) – dinozaur z rodziny dromeozaurów (Dromaeosauridae).
Żył w okresie późnej kredy na terenach Ameryki Południowej. Długość ciała ok. 2,5 m, ciężar ok. 30 kg. Jego szczątki znaleziono w Argentynie (w prowincji Neuquén).
Istnieją przypuszczenia, że może być on tożsamy z unenlagią.

http://img69.imageshack.us/img69/9764/199pq.jpg

Unenlagia

Unenlagie (Unenlagiinae) – klad teropodów z grupy maniraptorów (Maniraptora). Jego pozycja filogenetyczna jest niepewna – większość analiz kladystycznych sugeruje przynależność do dromeozaurów (Dromaeosauridae), w 2011 roku Agnolín i Novas – na podstawie przeprowadzonej przez siebie analizy, opartej na zmodyfikowanej macierzy danych z analizy Hu i in – zasugerowali, że Unenlagiinae (autorzy używali nazwy Unenlagiidae, by podkreślić odrębność tej grupy) są bliżej spokrewnione z ptakami niż z deinonychozaurami (już wcześniej niektórzy autorzy wskazywali na bliższe pokrewieństwo rodzaju Unenlagia z ptakami niż z deinonychozaurami. Teorię o ich bliskim pokrewieństwie zdaniem autorów wspierają cechy takie, jak m.in.: kości zębowe z wyraźnie wyodrębnionymi płytami międzyzębowymi, przedpanewkowa część kości biodrowej znacznie dłuższa od zapanewkowej, znacznie oddzielone dystalne końce kości kulszowych czy kość krucza z acrocoracoideum.

http://gigasaurier.senckenberg.de/files/unenlagia_1.jpg

http://www.achetudoeregiao.com.br/dinossauros/dinossauros.gif/dc_card_shuvu_big.jpg

http://gigadino.pagesperso-orange.fr/images_dinosaures/Unen.JPG

http://fc07.deviantart.net/fs70/f/2010/070/a/2/unenlagia_by_Gonzalezaurus.jpg

Żródło: Tekst - wikipedia

slade43
07-11-2011, 16:22
Oviraptor

Owiraptor (Oviraptor philoceratops) to niewielki teropod, którego nazwa oznacza ,,złodziej jaj lubiący ceratopsy". Jego nazwa pochodzi od tego, że pierwszą skamieniałość tego dinozaura – zmiażdżoną czaszkę, znaleziono obok rzekomych jaj protoceratopsa. Z tego powodu uznano, że owiraptor kradł jaja protoceratopsa i został zabity przez matkę broniącą gniazda. Dopiero później kiedy znaleziono owiraptorozaura Citipati wysiadującego gniazdo (początkowo uznany za należący do rodzaju owiraptor i kiedy badania struktury rzekomych jaj protoceratopsa wykazały, że należą one naprawdę do owiraptora. Występował on na terenach Mongolii, w późnej kredzie ok. 80-70 mln lat temu. Jego szczątki znalazł palentoolog Roy Chapman Andrews, a opisał Henry Fairfield Osborn w 1924.
Owiraptor posiadał mocny dziób z jednym zębem umieszczonym w szczęce górnej. Ramiona stosunkowo długie, zakończone ostrymi pazurami. Najprawdopodobniej ciało pokryte piórami. Kostny grzebień na czaszcze. Owiraptor posiadał długie kończyny tylne i najprawdopodobniej potrafił szybko biegać.

http://img143.imageshack.us/img143/7840/oviraptor.jpg

http://img694.imageshack.us/img694/4558/27344140.jpg

http://img839.imageshack.us/img839/830/74534327.jpg

http://www.powscience.com/store/storepics/safarinanimals/oviraptornest.jpg

http://pu.i.wp.pl/k,NjMyNTQwODcsNDYyNDIxNDQ=,f,oviraptor_sm.jpg

http://csotonyi.com/Oviraptor02.jpg

http://www.portalciencia.net/images/oviraptor.jpg

http://www.wvup.edu/ecrisp/1BS796SS10Ab.jpg

http://www.spore.com/static/avatar/226/283/551/Feathered%20Oviraptor%20Solid.png

http://www.dinotoyblog.com/wp-content/uploads/2010/04/Oviraptor-2.jpg

http://img801.imageshack.us/img801/2453/7cf143281d71171313o2.jpg

http://img594.imageshack.us/img594/147/oviraptor03.jpg

http://img146.imageshack.us/img146/8340/oviraptorphilocerataops.gif

Żródło: Tekst - wikipedia

slade43
07-11-2011, 20:34
Szunozaur

Szunozaur (Shunosaurus lii) – zauropod z rodziny cetiozaurów (Cetiosauridae); jego nazwa znaczy "jaszczur z Shu" (Shu - starożytna nazwa Syczuanu).
Żył w okresie jury (ok. 170-160 mln lat temu) na terenach Azji. Długość ciała ok. 12 m, wysokość ok. 5 m ciężar ok. 8 t. Jego szczątki znaleziono w Chinach (w prowincji Syczuan).
Był to stosunkowo wczesny zauropod. Jako jeden z niewielu przedstawicieli tej grupy dinozaurów posiadał charakterystyczną maczugę na ogonie.

http://img638.imageshack.us/img638/9373/99721789.png

http://img23.imageshack.us/img23/1449/20928811.png

http://img838.imageshack.us/img838/7360/shunosaurus.jpg

http://svpow.files.wordpress.com/2011/04/enghshunoweb2.jpg

http://images5.cpcache.com/product_zoom/74902105v7_480x480_Front_Color-White_padToSquare-true.jpg

http://fc07.deviantart.net/fs71/f/2011/024/2/2/shunosaurus_in_bamboo_by_netraptor-d37zeur.jpg

Żródło: Tekst - wikipedia

slade43
07-11-2011, 20:37
Iguanodon

Iguanodon miał dziób służący do zrywania części roślin. Tylne zęby policzkowe iguanodona były szerokie i płaskie podobnie jak u dzisiejszych zwierząt roślinożernych. Służyły mu one do rozdrabniania pokarmu roślinnego. Palce u stóp iguanodona były zakończone dużymi, tępo zakończonymi pazurami w kształcie kopyt, na których opierał się w trakcie żerowania. Dorosłe osobniki chodziły na czterech nogach, młode poruszały się natomiast na kończynach tylnych, lecz gdy dorosły osobnik uciekał lub chciał dosięgnąć czegoś, wstawał na dwie tylne łapy. Żył on na bagnach i podmokłych terenach. Żywił się głównie nisko rosnącymi paprociami i sagowcami oraz liśćmi palm i drzew.
Iguanodon miał bardzo specyficznie zbudowane dłonie o trzech szerokich palcach zakończonych podobnymi do kopyt pazurami. Zamiast kciuka posiadał bardzo ostry kolec, najprawdopodobniej używany do obrony przed drapieżnikami. Iguanodon prawdopodobnie mógł ruszać kciukiem na boki i broniąc się wbijał kolec w ciało napastnika, zadając mu dotkliwe rany. Piąty palec był długi i giętki, trzymany pod kątem do nadgarstka, prawdopodobnie służył iguanodonowi do zginania gałęzi drzew podczas żerowania.

http://www.planetdinosaur.com/dinosaur_list/images/iguanodon_tm.gif

http://farm1.static.flickr.com/70/155198005_441ad16e95_o.jpg

http://dsc.discovery.com/dinosaurs/dinosaur-pictures/dinosaur-generic-pictures/images/iguanodon-dinosaur-picture.jpg

http://www.search4dinosaurs.com/rm_iguanodon.jpg

http://img688.imageshack.us/img688/3707/iguadon.jpg

http://www.cartage.org.lb/en/themes/sciences/paleontology/paleozoology/mesozoic/1iguanodon.jpg

Żródło: Tekst - wikipedia

slade43
07-11-2011, 20:52
Maiasaur

Maiasaura jest dość dużym dinozaurem z rodzaju kaczodziobych, które żyły na terenach obecnego stanu Montana w okresie górnej kredy tj. około 74 000 000 lat temu.

http://img692.imageshack.us/img692/5408/maiasaura.jpg

http://www.tomwujec.com/wp-content/themes/remix2/images/museums_maiasaur.gif

http://www.dinosaurtime.co.uk/enlarge/1801113C.jpg

Żródło: Tekst - wikipedia

slade43
07-11-2011, 20:55
Charonosaurus

Charonozaur - rodzaj dinozaura z rodziny hadrozaurów. Był roślinożernym gadem.
Osiągał około 13 metrów długości i około 6 ton wagi. Został odkryty w Chinach w 2000 roku przez Godefroit, Zen i Jin przy rzece Amur. Kość udowa miała 1,35 metra długości. Jego czaszka przypomina czaszkę parazaurolofa i też ma długi wyrostek. Jego nazwa odnosi się do Charona, boga z mitologii greckiej, który przewoził dusze zmarłych przez rzekę Styks.

http://images.wikia.com/dinosaurking/images/f/fc/Charonosaurus.jpg

http://farm4.static.flickr.com/3287/2852011016_dba3454a2e_z.jpg?zz=1

http://s0.wdstatic.com/images/it/ll/8/86/Charonosaurus-v3.jpg

http://www.luisrey.ndtilda.co.uk/jpegs/256col/charono.jpg

http://img34.imageshack.us/img34/8828/chrono.png

http://th01.deviantart.net/fs71/PRE/f/2010/303/2/c/charonosaurus_by_elperdido1965-d31r58g.jpg

http://img225.imageshack.us/img225/9149/20843208.jpg

http://img20.imageshack.us/img20/4914/charonosaurus02.jpg

Żródło: Tekst - wikipedia

slade43
07-11-2011, 20:57
Leptoceratops

Leptoceratops, nieduży, czworonożny, roślinożerny przedstawiciel ceratopsów . Mniejszy krewniak protoceratopsa. Łacińska nazwa leptoceratops gracilis, co w tłumaczeniu znaczy: delikatne smukłe rogate oblicze, małe rogate oblicze.
Był to niewielki dinozaur roślinożerny z małą kryzą z tyłu czaszki. Jego kości policzkowe przybrały postać krótkich rogów. Posiadał dziób przypominający dziób papugi.

http://critters.pixel-shack.com/WebImages/crittersgallery/Leptoceratops.jpg

http://animals.nationalgeographic.com/staticfiles/NGS/Shared/StaticFiles/animals/images/leptoceratops-sw.jpg

http://farm3.static.flickr.com/2536/3711625394_bcb797f691.jpg

Żródło: Tekst - wikipedia

slade43
07-11-2011, 20:59
Ichtiozaur

Ichtiozaur (Ichthyosaurus) – ichtiozaur z rodziny Ichthyosauridae; jego nazwa znaczy "rybi jaszczur".
Żył w okresie wczesnej jury (około 200-176 mln lat temu) na terenach współczesnych Ameryki Północnej, Azji i Europy. Jego szczątki znaleziono na Grenlandii, w Niemczech, Chinach, Kanadzie i USA.
Najbardziej znany przedstawiciel rzędu ichtiozaurów. Osiągał długość ciała około 2 m i wagę około 100 kg. Miał wysoką płetwę grzbietową i płetwę ogonową w kształcie półksiężyca. Jego skóra była gruba i gładka. Żywił się prawdopodobnie głównie rybami.
Ichtiozaury (Ichthyosauria, od gr. ichtio – ryba + sauros – jaszczur) – rząd morskich gadów, które pojawiły się we wczesnym triasie, a największe zróżnicowanie osiągnęły od środkowego triasu do środkowej jury. We wczesnej kredzie zaczęły ustępować miejsca plezjozaurom, a od cenomanu także i mozazaurom by ostatecznie wymrzeć w późnej kredzie, w turonie, na ok. 25 mln lat przed wielkim wymieraniem kredowym. Były jednymi z najpowszechniejszych wśród wyższych kręgowców morskich. W erze mezozoicznej wiele z nich zajmowało niszę ekologiczną, którą obecnie zajmują delfiny. Miały podobny do nich pociskowaty kształt, przednie kończyny przekształcone w płetwy i ogon zakończony dużą pionową płetwą napędową w kształcie półksiężyca podobnie jak tuńczyki.
Pierwszy kompletny szkielet ichtiozaura odnalazła Mary Anning w 1811, w nadmorskim klifie, w południowej Anglii. Największy okaz - zaliczany do gatunku Shonisaurus sikanniensis/Shastasaurus sikanniensis[1], którego przedstawiciele mogli osiągać 23 metry długości - odnalazła w 1991 na terenie Kolumbii Brytyjskiej w Kanadzie Elizabeth Nicholls. Wcześniej za największego uchodził dochodzący do 16 metrów długości Shonisaurus popularis.
Typowy jurajski ichtiozaur miał krótkie ciało, lekko bocznie spłaszczone wrzecionowatego kształtu, zakończone dobrze rozwiniętą płetwą ogonową kształtu księżyca podobnie jakie mają współczesne tuńczyki i makrele co znaczy, że musiały rozwijać znaczne prędkości. Prawdopodobnie mogły pływać z prędkością nawet 70 km/h.
Wszystkie ichtiozaury były drapieżnikami: żywiły się szybko pływającymi głowonogami – belemnitami oraz rybami. Większe ichtiozaury mogły polować na duże kręgowce, w tym morskie gady, nie wyłączając nawet innych ichtiozaurów. Niektóre gatunki ichtiozaurów odżywiały się oskuropionymi bezkręgowcami, takimi jak amonity, małże, ślimaki oraz stawonogi, np. skorupiaki.

http://www.dinkomania.fora.pl/images/galleries/18278410794bb4443b61e67-105147-wm.jpg

http://www.copyrightexpired.com/Heinrich_Harder/ichthyosaurus_pc.jpg

http://www.search4dinosaurs.com/300_sibbick_ichthyosaurus.jpg

http://m.onet.pl/_m/d25aa9370737ded702bc3846796bea57,14,1.jpg

http://img221.imageshack.us/img221/83/ichthyosaur.jpg

http://img199.imageshack.us/img199/1332/ichtiozaur.jpg

Żródło: Tekst - wikipedia

slade43
07-11-2011, 21:01
Dimetrodon

Dimetrodon – mięsożerny synapsyd zamieszkujący we wczesnym i środkowym permie około 280 – 265 mln tereny dzisiejszej Ameryki Północnej i Europy (większość jego skamieniałości odkryto na obszarze USA, w Teksasie, Oklahomie i fragmentaryczne w Nowym Meksyku; skamieniałości jednego gatunku D. teutonis odkryto w środkowych Niemczech).
Najbardziej charakterystyczną cechą dimetrodona był wielki "żagiel" na grzbiecie, powstały z niezwykle długich wyrostków kręgowych, za życia zwierzęcia pokrytych cienką skórą. Funkcja tego tworu nie jest dokładnie znana; mógł on służyć zwierzęciu do regulowania temperatury ciała lub odgrywać jakąś rolę w komunikacji z innymi przedstawicielami jego gatunku. Wyrostki kręgowe zaczęły się wydłużać już u wcześniejszych sfenakodontów, m.in. z rodzaju Sphenacodon, lecz u żadnego nie stworzyły tak wielkiego "żagla", jak u dimetrodona.
Dimetrodon miał długą, wąską czaszkę o silnych szczękach. On i inne sfenakodonty były pierwszymi przedstawicielami linii ewolucyjnej prowadzącej do ssaków, u których pojawiło się zróżnicowanie zębów – zęby osadzone w przedniej części czaszki (długie kły i podobne do sztyletów odpowiedniki siekaczy) różniły się kształtem i rozmiarem od znacznie mniejszych zębów osadzonych w tyle szczęk. Takie zróżnicowanie zębów ułatwiało dzielenie mięsa na małe, łatwiejsze do strawienia kawałki. Nazwa dimetrodona bezpośrednio nawiązuje do tej cechy jego anatomii: oznacza "zęby o dwóch rozmiarach".
Jego kończyny były silnie umięśnione i proporcjonalnie dłuższe niż u współczesnych mu, daleko z nim spokrewnionych roślinożernych synapsydów, jak Edaphosaurus (u którego, niezależnie od sfenakodontów, również wyewoluował duży "żagiel" na grzbiecie). Wydaje się, że był nieco szybszy i zwinniejszy od swych potencjalnych ofiar, dzięki czemu mógł je dogonić na krótkim dystansie. Niemniej jego nogi były rozstawione na boki jak u współczesnych gadów, co prawdopodobnie utrudniało mu długi pościg; być może atakował swe ofiary z zasadzki.
Przez okres ponad 20 milionów lat był dominującym drapieżnikiem lądowym na zajmowanych przez siebie obszarach. W obrębie tego rodzaju powstało kilka gatunków, które w drodze ewolucji z biegiem czasu zwiększały swoje rozmiary; jedne z ostatnich, a zarazem największe gatunki – Dimetrodon angelensis i D. grandis – osiągały długość ponad 3 metrów i masę ciała prawdopodobnie ok. 150 kg, co czyniło z nich największe znane lądowe drapieżniki swoich czasów. Najmniejszy znany gatunek – D. teutonis, jedyny znany spoza Ameryki Północnej – ważył zaledwie 24 kg.
Prawdopodobnie ze względu na charakterystyczny wygląd, dimetrodon jest chyba najpowszechniej znanym przedstawicielem synapsydów nie należących do ssaków. Często jednak jest mylnie uważany za dinozaura.

http://img809.imageshack.us/img809/4738/dimetrodon.jpg

http://img41.imageshack.us/img41/6566/30890947.jpg

http://img339.imageshack.us/img339/4353/14233877.jpg

http://img12.imageshack.us/img12/4060/30989898.jpg

http://img39.imageshack.us/img39/7701/10461020.jpg

http://img856.imageshack.us/img856/9740/63620440.jpg

http://www.search4dinosaurs.com/rw_dimetrodon.jpg

http://www.search4dinosaurs.com/miller_dimetrodon.jpg

http://scienceblogs.com/laelaps/upload/2009/03/Dimetrodon%20Vignette%201%20small.jpg

http://files.truedinos.webnode.com/200000436-bd872be811/dimetrodon3.jpg

http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/a/a2/Dimetrodon8DB.jpg

http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/2/21/Dimetrodon_pair.jpg

Żródło: Tekst - wikipedia

slade43
07-11-2011, 21:04
Cretoxyrhina Mantelli

Cretoxyrhina Mantelli - to nic innego jak prehistoryczny rekin, przodek obecnie żyjących rekinów, na uwagę zasługuje jedynie imponujący rozmiar owego osobnika, który dochodził nawet do 24m długości

http://wodnedrapiezniki.blox.pl/resource/Cretoxyrhina.jpg

http://www.paleospot.com/illustrations/creto_clidastes.jpg

http://postfiles11.naver.net/data17/2006/12/18/154/cretoxyrhina_antelli_1-qowlchlrh.jpg?type=w2

http://edu.glogster.com/media/4/24/90/74/24907472.jpg

http://www.oceansofkansas.com/Niobrarasaurus/New%20dino/prowler.jpg

http://image.com.com/tv/images/processed/default/48/64/294520.jpg

http://cghub.com/files/Image/085001-086000/85925/568_max.jpg

Żródło: Tekst - wikipedia

slade43
07-11-2011, 21:09
Amargazaur

Amargazaur to wczesnokredowy zauropod z rodziny Dicraeosauridae, zamieszkujący tereny obecnej Ameryki Południowej. Jak wszystkie zauropody, był czworonożnym roślinożercą o długiej szyi i ogonie. Jego wyróżniającą cechą były dwa równoległe rzędy niezwykle wysokich wyrostków biegnących wzdłuż szyi i grzbietu - być może opięty był na nich skórny żagiel? Jak na zauropoda, amargazaur nie był olbrzymem, mierzył około 10 metrów długości. Istnieje tylko jeden gatunek - Amargasaurus cazaui, opisany przez Leonarda Saldago i Hose Bonaparte w 1991 roku, znany z pojedynczego, dość dobrze zachowanego szkieletu. Nazwa rodzajowa pochodzi od nazw związanych z miejscem odkrycia: obszaru La Amarga Arroyo w w argentyńskiej prowincji Nequen, gdzie znaleziono skamieniałości; niedaleko leżącego miasteczka La Amarga; oraz formacji La Amarga w której osadach tkwiły kości. Epitet gatunkowy to ukłon w stronę geologa - Luisa Cazau.
Niezwykłe wyrostki znane są też u takich dinozaurów, jak: Spinosaurus, czy Ouranosaurus; oraz u innych kopalnych zwierząt - np. Edaphosaurus i Dimetrodon. Blisko spokrewniony z amargazaurem afrykański Dicraeosaurus miał podobne, lecz znaczenie mniejsze wyrostki. W każdym z tych przypadków, naukowcy podejrzewają istnienie żagla o nieustalonej jednak dotychczas funkcji. Najbardziej znane są hipotezy mówiące o funkcji pokazowej lub termoregulacyjnej.
Najbliższymi krewnymi amargazaura są: wspomniany wcześniej Dicraeosaurus, oraz opisany niedawno, w 2005 roku, Brachytrachelopan.

http://img39.imageshack.us/img39/4462/amargosaurus.jpg

http://dinopedia.ru/img/dinoid/amargasaurus/amargasaurus_art/tr/big/amargasaurus_04.jpg

http://www.search4dinosaurs.com/sovak_Image8.jpg

http://planetdinosaur.com/dinosaur_list/images/amargasaurus_rw.jpg

http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/1/1b/Amargasaurus.jpg

http://fc08.deviantart.net/fs15/f/2007/103/4/e/Amargasaurus_by_Kaek.jpg

http://www.search4dinosaurs.com/lr_amargosaurus.jpg

http://www.search4dinosaurs.com/rm_amargosaurus.jpg

Żródło: Tekst - wikipedia

slade43
07-11-2011, 21:16
Megalodon

Megalodon - (Carcharodon megalodon) - wymarły gatunek ryby chrzęstnoszkieletowej, prehistoryczny rekin, największa ze znanych ryb drapieżnych. Żył 16-1,6 mln lat temu w morzach miocenu i pliocenu.

Z powodu chrzęstnej budowy szkieletu zachowało się niewiele skamieniałości tego gatunku i jest on znany głównie ze skamielin w postaci olbrzymich trójkątnych zębów o drobno ząbkowanych brzegach, od których pochodzi nazwa gatunku (z gr. mégas , D.-megálou - wielki + odoús, D.-odóntos - ząb). Największy znaleziony ząb megalodona miał 168 mm długości.

Na tej podstawie jego długość oceniana jest obecnie najczęściej na 12 - 16 m (dawniej szacowano, iż jego długość wynosiła 25 - 30 m), zaś masę ciała ocenia się na 20 - 30 t (poprzednio - ponad 60 t), jednak niektórzy paleontolodzy upierają się przy poprzednich wartościach.

Megalodon był drapieżnikiem polującym prawdopodobnie na wieloryby i inne duże ssaki morskie, mógł też polować na inne rekiny, ale te przypuszczenia nie zostały jeszcze potwierdzone. Był szeroko rozprzestrzeniony w morzach mioceńskich.

Rodzaj Carcharodon wyodrębniony w kredzie, obecnie reprezentowany jest jedynie przez żarłacza białego. Megalodon został zaklasyfikowany do tego rodzaju jako przypuszczalny przodek żarłacza białego. Dotychczasowe badania nie przyniosły jednoznacznych dowodów i obecnie pozostaje kwestią dyskusyjną, czy megalodon to Carcharodon megalodon, czy też powinien zostać zaliczony do odrębnego rodzaju Carcharocles

http://descentgame.webs.com/megalodon_weisserhai.jpg

http://archeowiesci.files.wordpress.com/2008/08/meg1.jpg

http://wodnedrapiezniki.blox.pl/resource/megalodon1.jpg

http://gosai.com/sites/gosai/files/kt/megalodon-out-of-blue.jpg

http://listverse.files.wordpress.com/2010/03/muq10bmo.jpg

http://img828.imageshack.us/img828/3823/mmegalodongreatwhite.jpg

Żródło: Tekst - wikipedia

slade43
07-11-2011, 21:19
Brachiosaurus

Brachiosaurus – rodzaj zauropoda z rodziny brachiozaurów, o „żyrafiej” szyi i sylwetce żyjących w okresie Jury. Jeden z największych i najbardziej znanych roślinożernych dinozaurów pokryty łuskową skórą.
Jego szyja osiągała długość do 9,5m. Osiągał wysokość ok 13m bez szyji. Waga mogła dochodzić nawet do 80 ton.
Nazwa Brachiosaurus oznacza „ramienny jaszczur” i odwołuje się do jego przednich kończyn które były dłuższe od tylnych. Część paleontologów uważała do niedawna, że ze względu na swój ogromny ciężar zwierzęta te o wiele lepiej czuły się częściowo zanurzone w wodzie. Przypuszczano, że wielkie dinozaury rzadko opuszczały środowisko wodne. Dziś naukowcy skłonni są uważać, że te dinozaury prowadziły naziemny tryb życia. Chcąc utrzymać się przy życiu, roślinożerny brachiozaur musiał pożerać olbrzymie ilości pokarmu. Długa szyja pozwalała mu zdobyć liście znajdujące się wysoko, nieosiągalne dla mniejszych zwierząt. Olbrzymie brachiozaury miały złożony układ trawienny i żołądek zdolny do rozdrabniania roślin. Być może pomagały w tym połykane przez nie kamienie (gastrolity), które ocierając się o siebie w żołądku rozdrabniały pokarm.

http://img89.imageshack.us/img89/577/brachiosaurus.jpg

http://fc01.deviantart.net/images3/i/2004/12/4/6/JP_brachiosaurus.png

http://fc02.deviantart.net/fs39/f/2008/337/1/5/Brachiosaurus_by_einen.png

http://jeffreimer.files.wordpress.com/2008/11/jurassicparkbrachiosaurus.jpg

http://pu.i.wp.pl/k,Njg3MTQ3NTgsNDY5NTcxNDg=,f,brachiozaur.jpg

http://www.tunturisusi.com/dinosaurukset/brachiosaurus1.jpg

http://www.search4dinosaurs.com/gb_brachiosaurus.jpg

http://www.glogster.com/media/5/14/58/93/14589348.jpg

http://img703.imageshack.us/img703/8786/msbrachiosaurus.jpg

http://img148.imageshack.us/img148/8994/87204124.png

http://img64.imageshack.us/img64/2781/dp8brachiosaurusposters.jpg

http://img600.imageshack.us/img600/6336/brachiosaurus1218870903.jpg

http://img405.imageshack.us/img405/6032/brachiosaurusdinosaurs9.jpg

http://img13.imageshack.us/img13/2715/trkbrachiosaurus.jpg

http://img717.imageshack.us/img717/2023/84042880.png

http://img199.imageshack.us/img199/6286/brahz.jpg

http://img202.imageshack.us/img202/1112/bahk.jpg

http://img220.imageshack.us/img220/3759/bah1.jpg

http://img714.imageshack.us/img714/8175/brah1.png

Żródło: Tekst - wikipedia

slade43
07-12-2011, 02:37
Kentrosaurus

Szczątki kentrozaura odkryto przed pierwszą wojną światową podczas prac wykopaliskowych w Tanzanii (ówcześnie niemieckiej kolonii) w skałach jurajskich sprzed prawie 160 milionów lat.

Kentrozaur należał do roślinożernych dinozaurów ptasiomiednicznych z rodziny stegozaurów. Jego charakterystyczną cechą były płyty kostne zaczynające się tuż za głową serią płaskich, trójkątnych tarcz, które dalej biegły wzdłuż grzbietu, zmieniając się w długie kolce.

W okolicach barków zwierzęcia znajdowały się długie kolce sterczące na boki, które chroniły go przed atakami drapieżników. W budowie szkieletu widoczna jest dysproporcja pomiędzy małymi kończynami przednimi a masywnymi tylnymi. Budowa taka wskazuje na to, że mógł on unosić się na tylnych nogach np. w czasie żerowania. Jak inne stegozaury, oprócz mózgu w głowie miał dziesięciokrotnie większe rozszerzenie rdzenia kręgowego w okolicy krzyżowej (tzw. drugi mózg) o niejasnej funkcji.

http://www.istockphoto.com/file_thumbview_approve/16516424/2/istockphoto_16516424-kentrosaurus-and-ceratosaurus.jpg

http://us.123rf.com/400wm/400/400/123rfaurinko/123rfaurinko0710/123rfaurinko071000041/1975064-kentrosaurus-aethiopicus-kentrosaur-dinosaurs-series-jurassic-park-education-concept.jpg

http://www.drip.de/wp-content/uploads/2011/01/kentrosaurus_defense_00.jpg

http://www.search4dinosaurs.com/Frank_Wilson_Illustration/Kentrosaurus.jpg

http://img819.imageshack.us/img819/2839/kentrosaurus.jpg

Żródło: Tekst - wikipedia

slade43
07-12-2011, 02:39
Troodon

Troodon – rodzaj ptakopodobnego dinozaura z rodziny troodontów (Troodontidae), żyjącego pod koniec okresu kredowego, około 70 mln lat temu. Jego nazwa oznacza „raniący ząb”. Odkryty w 1855 w Ameryce Północnej. Jego zęby posiadają charakterystyczne ząbkowania i pod niektórymi względami przypominają zęby dinozaurów roślinożernych, co sugeruje wszystkożerność troodona. Jest jednym z najinteligentniejszych znanych nieptasich dinozaurów. Jest on szeroko rozsławiony w wielu książkach popularnonaukowych jako „najinteligentniejszy dinozaur”. Znane są gniazda i embriony należące do tego zwierzęcia. Żył on w sąsiedztwie takich dinozaurów jak orodrom czy daspletozaur.
Troodon został opisany w 1856 roku przez Josepha Leidy'ego w oparciu o pojedynczy ząb – na tyle jednak odmienny od zębów innych teropodów, że takson ten nie jest uznawany za nomen dubium. W 1924 Charles Whitney Gilmore uznał ten ząb za należący do przedstawiciela rodzaju Stegoceras. W 1945 Charles Mortram Sternberg stwierdził, że nie może on należeć do pachycefalozaura, gdyż ma budowę typową dla teropodów. W 1932 w prowincji Alberta Sternberg znalazł szczątki dinozaura złożone z kości stopy, fragmentów ręki i kilku kręgów ogonowych. Niezwykłą cechą tych skamieniałości był powiększony pazur na stopie, typowy dla deinonychozaurów. Sternberg uznał, że znalezione przez niego szczątki należą do nowego rodzaju dinozaura, któremu nadał nazwę Stenonychosaurus i zaliczył do rodziny Coeluridae. Później Sternberg (1951) uznał, że Troodon i stenonychozaur są ze sobą spokrewnione. Jednak znalezione szczątki obu dinozaurów były tak niekompletne, że zabrakło dowodów na potwierdzenie tej tezy. W 1969 Dale Russell znalazł więcej szczątków stenonychozaura, a w 1987 Philip J. Currie wykazał, że Stenonychosaurus to w istocie młodszy synonim troodona. Hipoteza ta została powszechnie przyjęta i jest akceptowana do dzisiaj.
Troodon osiągał poniżej 3 m długości i osiągał masę około 50 kg, jednak zęby odnalezione na Alasce sugerują, że troodony występujące na tamtych terenach mogły osiągać rozmiary około dwukrotnie większe niż osobniki żyjące na południu, w Montanie i Albercie. Miał duże oczy, co sugeruje nocny tryb życia. Podobnie jak większość deinonychozaurów miał sierpowaty pazur u nogi. Troodon miał dość długie przednie kończyny, wyposażone w ostre pazury. Budowa oczu troodona sugeruje, że miał lepsze widzenie obuoczne niż inne dinozaury. Oko troodona budową przypomina oczy ornitomimozaurów. Odnalezienie skamieniałości troodonów na Alasce potwierdza hipotezę, że teropody te były przystosowane do życia na terenach z wyraźnym podz. Troodon był prawdopodobnie jednym z najinteligentniejszych dinozaurów. Jego współczynnik encefalizacji (stosunek masy mózgu od masy ciała) wynosi 6,5. Dla porównania EQ człowieka wynosi 7, a welociraptora 5. Troodon jest więc powszechnie uważany za najinteligentniejszego z nie-ptasich dinozaurów. Wprawdzie EQ bambiraptora jest jeszcze wyższe i wynosi 12,5–13,8, jednak jest to EQ osobnika młodego, które w miarę wzrostu zwierzęcia spadało. Badania jego puszki mózgowej wykazały, że szczególnie dobrze były u niego rozwinięte części mózgu odpowiedzialne za wzrok, węch i równowagę oraz ręce. Uszy o zaawansowanej budowie, przystosowane do odbierania dźwięków o niskiej częstotliwości. Jeden z otworów usznych położony wyżej niż drugi. Cecha ta występuje również u sów i umożliwia dokładną lokalizację źródła dźwięku. Troodon najprawdopodobniej był opierzony. Mimo iż brak na to dowodów kopalnych, bliskie pokrewieństwo troodona z ptakami oraz to, że u jego krewniaków – innych deinonychozaurów – stwierdzono obecność piór, każe przypuszczać, że Troodon również był pokryty piórami. Analiza jego zębów wykazuje, że był wszystkożerny. Być może prowadził stadny tryb życia.

http://us.123rf.com/400wm/400/400/123rfaurinko/123rfaurinko0708/123rfaurinko070800084/1483993-troodon-attacking-euoplocephalus-dinosaurs-series-jurassic-park-education-concept.jpg

http://www.dinopark.de/ice/incoming/www.dinopark.de/gallery/image/Troodon.jpg

http://www.surfacevision.com/Troodon.jpg

http://www.marshalls-art.com/images/ipaleo/paleopg16/Troodon.jpg

http://img836.imageshack.us/img836/3818/troodon.jpg

http://img30.imageshack.us/img30/7950/trodon.jpg

Żródło: Tekst - wikipedia

slade43
07-12-2011, 02:43
Gigantoraptor

Gigantoraptor – rodzaj dinozaura z podrzędu teropodów znaleziony w skałach późnej kredy ok. 70 mln lat w chińskiej części pustyni Gobi (tzw. Mongolia Wewnętrzna).
Największy znany przedstawiciel rodziny owiraptorów, 35 razy cięższy od dotychczasowego rekordzisty z rodzaju Citipati. Szacowane rozmiary, prawdopodobnie młodocianego osobnika: 8 m, 3,5 m wysokości i waga 1,4 tony.
Należał do form wybitnie ptakokształtnych, posiadał długie kończyny przednie, długą szyję, małą głowę, kończyny tylne o ptasiej budowie, bezzębne szczęki zakończone przypuszczalnie dziobem. Według odkrywców był opierzony, jednak nie przedstawili oni na to bezpośrednich dowodów.
Dieta tych zwierząt jest tajemnicą. Chociaż niektóre oviraptorosaurs takie jak Caudipteryx i Incisivosaurus są uważane były głównie roślinożerne.

http://www.globaled.co.nz/KLIndependent_Purple%20covers/the_gigantoraptor_cvr_us.jpg

http://www.luisrey.ndtilda.co.uk/jpegs/new/Gigantoraptor-Alectrosaurus.jpg

http://www.world-science.net/images/fullscreen/gigantoraptor-full.jpg

http://www.raul-martin.net/raulmartin/new/gigantoraptor.jpg

http://img560.imageshack.us/img560/8608/tumblrl90os1f5ds1qb760t.jpg

Żródło: Tekst - wikipedia

slade43
07-12-2011, 02:44
Tarbozaur

Tarbozaur (Tarbosaurus) - rodzaj wielkich wymarłych dinozaurów drapieżnych, żyjący na terenie dzisiejszej pustyni Gobi w Azji pod koniec późnej kredy (kampan, mastrycht). Obecnie uznawany jest tylko jeden gatunek - Tarbosaurus bataar. Do 2006 roku opisano skamieniałości około 100 osobników tego gatunku, z tym że tylko kilkanaście w miarę kompletnych.
Pierwsze szczątki tarbozaura znaleziono w Mongolii i opisano w 1955 jako Tyrannosaurus bataar. Jednak późniejsze badania doprowadziły już w 1965 do zaliczenia ich do nowego rodzaju Tarbosaurus, z czym zgodził się także autor pierwotnego opisu tych skamieniałości jako tyranozaura Jewgienij Malejew (1974). Od 1988 ukazało się kilka prac zaliczających badane okazy do rodzaju Tyrannosaurus, były też jednak publikacje, w których opowiedziano się za pozostawieniem ich w rodzaju Tarbosaurus, a nawet zaliczeniem do nowego rodzaju Jenghizkhan. Szczegółowa analiza porównawcza szkieletów Tarbosaurus bataar i Tyrannosaurus rex przeprowadzona w 2003 wykazała, że są to różne rodzaje.
W osadach kredowych pustyni Gobi zarówno w części leżącej na terytorium Mongolii jak i Chin znaleziono także wiele skamieniołości dużych drapieżnych dinozaurów zaliczonych pierwotnie do następujących taksonów: Tarbosaurus efremovi, Maleevosaurus novojilovi, Gorgosaurus lancinator, Gorgosaurus novojilovi, Shanshanosaurs huoyanshanensis. Jednak późniejsze badania doprowadziły do niekwestionowanej obecnie konkluzji, że są to wszystko osobniki należące do Tarbosaurus bataar, a drobne różnice w stosunku do holotypu wynikają z różnic osobniczych oraz z faktu, iż część okazów reprezentuje stadia młodociane. Prawdopodobnie również Chingkankousaurus jest młodszym synonimem tarbozaura.
Kontrowersyjny jest także sam człon gatunkowy nazwy tarbozaura "bataar", gdyż Malejew zrobił błąd, przyjmując, że po mongolsku słowo "bohater" pisze się "bataar", podczas gdy prawidłowo powinno być "baatar". Jednak nazwy gatunków nie mogą być zmieniane ze względu na występowanie w nich błędów językowych i dlatego ta błędna nazwa jest oficjalną nazwą gatunku.

http://www.rareresource.com/photos/dinosaur-gallery/Tarbosaurus44444.jpg

http://dinopedia.ru/img/dinoid/tarbosaurus/bg.jpg

http://g-ecx.images-amazon.com/images/G/01/ciu/aa/56/eb75225b9da06ab14cb3c010.L.jpg

http://www.bbc.co.uk/nature/images/ic/credit/640x395/t/ta/tarbosaurus/tarbosaurus_1.jpg

http://fc06.deviantart.net/fs71/f/2010/048/1/5/tarbosaurus_by_ministerart.jpg

Żródło: Tekst - wikipedia

slade43
07-12-2011, 02:49
Ankylosaur

http://img845.imageshack.us/img845/1895/ank.jpg

http://img856.imageshack.us/img856/9443/anheg.png

http://antzinpantz.com/kns/images/FEB11/ankylosaur.jpg

http://www2.estrellamountain.edu/faculty/farabee/biobk/1Sauropelta.jpg

http://www.australiangeographic.com.au/assets/ankylosaur.jpg

http://www.marshalls-art.com/images/ipaleo/paleopg11/Nodosaur.jpg

http://www.search4dinosaurs.com/ankylosaur_trex.jpg

slade43
07-12-2011, 02:57
Tropeognathus

Tropeognathus żył w połowie okresu kredowego , około 122 do 112 milionów lat temu. Ten latający gad jadł ryby i mieszkał w pobliżu morza. Pterodactyloid, miał rozpiętość skrzydeł około 20 stóp (6,2 m) i krótki ogon. Wielkość czaszki wynosiła 2,2 stopy (67 cm). Tropeognathus miał duży dziób, który został rozbudowany na końcu, miał wiele ostrych zębów. Jego szkielet i ślady występowania zostały znalezione w formacji Santana w norteastern Brazylii. Tropeognathus został nazwany przez Wellnhofer w 1987 roku.

http://www.rareresource.com/photos/dinosaur-gallery/Tropeognathus89.jpg

http://www.peterminister.com/images/Tropeognathus_HiRes_with_fur.jpg

http://th09.deviantart.net/fs37/PRE/f/2008/277/5/a/Tropeognathus_by_RyanZ720.jpg

Żródło: Tekst - PWN

slade43
07-12-2011, 02:58
Elasmosaurus

Elasmosaurus (gr. elasmos - pokrywa + sauros - jaszczur) – rodzaj plezjozaurów o wyjątkowo długich szyjach, żyjących w górnej kredzie.
Osiągały około 14 m długości i wagę ponad 2000 kg. Miały obłe ciała, a szeroki i krótki tułów był grzbietobrzusznie spłaszczony. Na brzusznej stronie znajdowały się cienkie płyty kostne. Cztery kończyny były przekształcone w łopatowate płetwy. Ponad połowę długości stanowiła szyja, która miała więcej niż 70 kręgów, to najwięcej ze wszystkich znanych zwierząt w historii życia na ziemi. Swoistym rekordzistą był Elasmosaurus platyurus, który miał ich aż 76. Taka szyja prawdopodobnie ułatwiała polowanie. Żywiły się małymi rybami, belemnitami i amonitami.
Pierwszego elasmozaura opisał Edward Drinker Cope w sierpniu 1869 na podstawie skamieniałości znalezionych na zachodzie Kansas w USA. Jego rekonstrukcja była błędna. Sądził, że długa szyja to ogon, a krótszy ogon to szyja jak u poznanych wcześniej mozazaurów. Wytknął mu to Othniel Charles Marsh, a wydarzenie to jest często wymieniane jako powód wieloletniej rywalizacji między nimi, określanej przez prasę jako wojna na kości. Inne okazy zostały odkryte w różnych miejscach też Ameryki Północnej.

http://img84.imageshack.us/img84/9348/varnr29.jpg

http://www.search4dinosaurs.com/300_sibbick_elasmosaurus.jpg

http://cdn.buzznet.com/assets/users15/croy04/default/elasmosaurus--large-msg-117443121473.jpg

http://www.fabiopastori.it/images/big/6.jpg

http://www.51src.com/pics/daz18.jpg

http://img121.imageshack.us/img121/4808/91841829.jpg

http://img215.imageshack.us/img215/4973/53168301.jpg

http://blog.webosaurs.com/wp-content/uploads/2010/05/elasmosaurus1.jpg

Żródło: Tekst - wikipedia

slade43
07-12-2011, 03:00
Pterodaktyl

Pterodactylus (gr. "skrzydlaty palec") rodzaj niewielkiego pterozaura należącego do podrzędu pterodaktyli żyjącego w okresie późnej jury na terenie współczesnej Europy i Afryki. Pterodaktyl był pierwszym odkrytym gadem latającym. Tak jak u wszystkich pterozaurów, jego skrzydła były zbudowane ze skórnej błony rozpiętej między wydłużonym czwartym palcem przedniej kończyny a tułowiem.
Pterodaktyl był jednym z mniejszych rodzajów pterozaurów. Rozmiary wahały się między wielkością wrony (P. Kochi), a wielkością orła (P. grandis). Część gatunków jest dużo mniejsza, lecz prawdopodobnie zostały one opisane na podstawie szczątków młodych pterodaktyli lub innych, blisko z nim spokrewnionych, późnojurajskich pterozaurów, takich jak germanodaktyl lub gnatozaur.
Tryb życia nie różnił się prawie niczym od tego którego wiodą dziś albatrosy. Był gadem wszystkożernym, a długie pazury pomagały mu w chwytaniu swoich zdobyczy.

http://www.bindonart.com/p%20Surprise.jpg

http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/b/b9/Pterodactylus_BW.jpg

http://blogol.hu/pikz/Aurum/Pterodactylushhhhhhhhhzzzzzzzzz_.-hhhhhhh0123cvbnm_.-------------zu6432423dfgfdh.jpg

http://archosaurmusings.files.wordpress.com/2009/04/rhamp-pterod.jpg

http://archosaurmusings.files.wordpress.com/2009/12/rey_pterodactylus.jpg

http://v5.nonxt4.c.bigcache.googleapis.com/static.panoramio.com/photos/original/17451402.jpg?redirect_counter=1

Żródło: Tekst - wikipedia

slade43
07-12-2011, 03:02
Chirostenotes

Chirostenotes (Chirostenot) "smukłoręki" - miał tak samo smukłe kończyny przednie jak i tylne. Ten mięsożerca wielkości średniego psa był zwinnym myśliwym. Tuż przed końcem ery dinozaurów on i jego krewniacy rozprzestrzenili się na całą półkulę północną. Jeśli polowali stadnie, mogli zagrażać, nawet mniejszym, kilkutonowym zauropodom.
Jest dinozaurem z grupy celurozaurów. Teropodem spokrewnionym z elmizaurem. Jego szczątki znaleziono w Kanadzie (prowincja Alberta).

http://www.dinozaury.edu.pl/images/stories/dino-a-f/chirostenotes.jpg

http://t3.gstatic.com/images?q=tbn:ANd9GcRo_Ff7NNE_KxOcAYDceRSHNumBtSuPu WgcUFHno4KhHEb7LDwH8A&t=1

http://www.search4dinosaurs.com/sovak_Image13.jpg

http://www.planetdinosaur.com/dinosaur_list/images/chirostenotes_lr.jpg

http://img843.imageshack.us/img843/159/avl9g00z.jpg

Żródło: Tekst - wikipedia

slade43
07-12-2011, 05:43
Scipionyx Samniticus

http://img849.imageshack.us/img849/7935/scipionyx3.png

http://img121.imageshack.us/img121/2727/scipionyx2.png

http://img834.imageshack.us/img834/5331/scipionyx1.png

http://img813.imageshack.us/img813/7590/scipionyx4.jpg

http://img814.imageshack.us/img814/9383/scipionyxsamniticus.jpg

slade43
07-12-2011, 10:49
Sinornitozaur

Sinornitozaur (Sinornithosaurus) – rodzaj niewielkiego wczesnokredowego teropoda z rodziny dromeozaurów (Dromaeosauridae). Jego nazwa oznacza „chiński ptasi jaszczur”. Występował ok. 125 mln lat temu na terenach współczesnej formacji Liaoning (Chiny). Był pokryty prymitywnymi piórami.

http://img685.imageshack.us/img685/521/sinornithosaurus2.jpg

http://img35.imageshack.us/img35/2305/sinornithosaurusmillenn.jpg

http://img845.imageshack.us/img845/5189/sinornithosaurusmilleni.png

http://img543.imageshack.us/img543/3683/sinornithosaurusfull.jpg

http://img24.imageshack.us/img24/2760/mssinornithosaurus.jpg

Żródło: Tekst - wikipedia

slade43
07-12-2011, 20:06
Karcharodontozaur

Karcharodontozaur (Carcharodontosaurus) – rodzaj teropoda z rodziny Carcharodontosauridae. Jego nazwa oznacza "jaszczur o zębach rekina".
Znany z terenów obecnej Afryki. Pierwsze szczątki karcharodontozaura odkryli w roku 1927 Charles Depéret i J. Savornin, którzy opatrzyli je nazwą Megalosaurus saharicus. Ernst Freiherr Stromer von Reichenbach zmienił tę nazwę na obecnie używaną w roku 1931. Podczas II wojny światowej skamieniałe kości karcharodontozaura uległy zniszczeniu. W roku 1996 Paul Sereno natrafił na nowe okazy.
Szacuje się, że karcharodontozaur ważył do 8 ton. Jego zęby dochodziły do 20 cm długości. Czaszka mierzyła 1,6 m. Stosunek masy mózgu do masy ciała jest podobny do tego jaki występuje u współczesnych gadów, jednak mniejszy niż u nieptasich celurozaurów i ptaków. Długość Carcharodontosaurus saharicus, szacuje się na 12–13 m, natomiast C. iguidensis na 13–14 m.

http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/a/a5/Carcharodontosaurus_BW.jpg/220px-Carcharodontosaurus_BW.jpg

http://www.dinosaurfact.net/Pictures/Carcharodontosaurus.jpg

http://img683.imageshack.us/img683/8371/carch256.jpg

http://www.wikidino.com/wp-content/uploads/Carcharodontosaurus-Gerhard-Boeggemann.jpg

http://www.henskensfossils.nl/vertabrates/carcharodontmodified.jpg

http://1.bp.blogspot.com/_GHnh3ILnSo4/Sl1rtxBevWI/AAAAAAAAA9g/bkM5mgEAZbc/s400/Spinosaurus_contra_Carcharodontosaurus_.jpg

http://www.search4dinosaurs.com/gb_carcharodontosaurus.jpg

http://i.ytimg.com/vi/2AXynF3ozRo/0.jpg

http://img809.imageshack.us/img809/8608/carcharodontosaurussaha.jpg

Żródło: Tekst - wikipedia

slade43
07-12-2011, 20:31
Kriolofozaur

Kriolofozaur (Cryolophosaurus) – rodzaj dużego teropoda należącego do grupy neoteropodów (Neotheropoda). Żył we wczesnej jurze na terenie dzisiejszej Antarktydy. Jest pierwszym nowym taksonem dinozaura odkrytym na tym kontynencie. Jego pozycja systematyczna jest niejasna – klasyfikowano go zarówno w grupie Tetanurae, jak i Dilophosauridae.
Cryolophosaurus jest jednym z największych znanych teropodów żyjących we wczesnej jurze – jego długość szacuje się na 6,5 m, a masę ciała na około 465 kg. Charakterystyczny grzebień, tworzony głównie przez kości łzowe i nosowe, był nachylony do czaszki pod kątem około 90°. U innych grzebieniastych teropodów, takich jak Dilophosaurus wetherilli i Monolophosaurus, grzebień biegnie wzdłuż czaszki, a nie jest położony prostopadle wobec niej. Funkcje tego grzebienia nie są pewne – mógł on być oznaką dymorfizmu płciowego lub dojrzałości, lecz żadnej z tych hipotez nie można na razie przetestować statystycznie. W zachowanym fragmencie lewej kości szczękowej zachowały się trzy zęby położone najbardziej z tyłu szczęki, podczas gdy fragment prawej obejmuje sześć zębów. Zęby były osadzone na przyśrodkowej stronie kości szczękowej. Cryolophosaurus wykazuje wiele cech zarówno zaawansowanych, obecnych u tetanurów, jak i bardziej prymitywnych, występujących u ceratozaurów, Kilka cech, takich jak m.in. obecność otworu u podstawy wyrostka nosowego kości przedszczękowej i grzebienia nosowo-łzowego, sugeruje pokrewieństwo kriolofozaura z grupą wczesnojurajskich teropodów obejmującą dilofozaura i drakowenatora. Cechy plezjomorficzne występują w szczególności w szkielecie pozaczaszkowym, zaś zaawansowane – w czaszce.

http://www.ava.nazwa.pl/dinozaury2/php/images/stories/(ed)/cryolophosaurus.gif

http://images.wikia.com/dinosaurs/images/0/02/Gb_cryolophosaurus.jpg

http://www.wikidino.com/wp-content/uploads/Cryolophosaurus-Joe-Tucciarone.jpg

http://img838.imageshack.us/img838/2870/cryolophosaurus.jpg

http://img193.imageshack.us/img193/5067/50638975.jpg

http://img718.imageshack.us/img718/7090/80425269.jpg

http://img200.imageshack.us/img200/1059/46018290.jpg

Żródło: Tekst - wikipedia

slade43
07-13-2011, 01:52
Styrakozaur

Styrakozaur (Styracosaurus) – rodzaj roślinożernego dinozaura z grupy ceratopsów żyjącego w późnej kredzie, w kampanie i mastrychcie – około 83,5–65,5 mln lat temu (w różnych źródłach można zneleźć różne wartości mieszczące się w tym zakresie) na obszarze Ameryki Północnej. Jego skamieniałości były znajdywane w kanadyjskiej prowincji Alberta. Miał od czterech do sześciu rogów wyrastających z chroniącej szyję kryzy, mniejsze rogi na policzkach oraz jeden róg nosowy, dochodzący do 60 cm długości i 15 cm szerokości. Funkcja rogów i kryzy była przedmiotem wieloletnich debat. Styracosaurus był stosunkowo dużym zwierzęciem – dorastał do 5,5 m długości i ważył blisko trzy tony. Stojąc osiągał około 180 cm wzrostu. Miał cztery krótkie nogi i masywny tułów. Czaszkę wieńczył dziób, a trzonowce tworzyły baterie zębowe, co sugeruje, że Styracosaurus żywił się roślinami. Podobnie jak inne ceratopsy mógł być zwierzęciem stadnym, wędrującym w dużych grupach, na co wskazuje koncentracja skamieniałości na cmentarzyskach.
Nazwany przez Lawrence'a Lambe'a w 1913 roku, Styracosaurus jest przedstawicielem kladu Centrosaurinae. Rodzaj ten obejmuje obecnie jeden gatunek – S. albertensis – pozostałe zostały przeniesione do innych rodzajów. Dorosłe osobniki należące do rodzaju Styracosaurus osiągały średnio 5,5 m długości i ważyły około 2,7 ton. Czaszka sprawiała wrażenie masywnej, z dużymi nozdrzami, wysokim prostym rogiem nad nosem i ciemieniowo-łuskową kryzą na szyi zwieńczoną co najmniej czterema pokaźnymi kolcami. Każdy z czterech najdłuższych kolców kryzy był porównywalnych rozmiarów z kolcem na nosie, mierząc 50–55 cm długości. Długość rogu nosowego holotypu ocenia się na około 57 cm, ale nie jest on kompletny. Bazując na innych znaleziskach rodzajów Styracosaurus i Centrosaurus stwierdza się, że róg ten mógł mieć w połowie swej wysokości zaokrąglone wybrzuszenie. Oprócz czterech kolców i rogu ornamentacja czaszki cechowała się zmiennością. Niektóre osobniki miały haczykowate wyrostki i guzki na tylnym brzegu kryzy, podobne do występujących u centrozaura. Twory obecne u innych były mniej wydatne. U niektórych osobników, w tym także u typowego, na kryzie występowała trzecia para kolców. Kolejne osobniki charakteryzowały się zaś o wiele mniejszymi wyrostkami. Niewielkie wybrzuszenia położone bocznie występowały tylko u niektórych osobników. Skromne piramidokształtne rogi brwiowe obecne u podrostków zanikały u dorosłych, a na ich miejsce pojawiały się wgłębienia. Jak u większości ceratopsów, w kryzie styrakozaura znajdowały się duże otwory. Przednia część jego szczęk tworzyła bezzębny dziób. Masywne ciało styrakozaura czyniło go podobnym do nosorożca. Miał silne ramiona, których mógł używać w walkach międzyosobniczych. Za to jego ogon był względnie krótki. Każdy palec wieńczyło kopytko, z zewnątrz zrogowaciałe.

http://img29.imageshack.us/img29/7034/styracosaurus1.jpg

http://img546.imageshack.us/img546/7034/styracosaurus1.jpg

http://img12.imageshack.us/img12/4829/styracosaurus.jpg

http://img846.imageshack.us/img846/3691/37374896.jpg

http://img24.imageshack.us/img24/9157/14878388.png

http://img405.imageshack.us/img405/7468/96352068.png

http://img405.imageshack.us/img405/3674/90502786.png

http://img263.imageshack.us/img263/521/37195061.jpg

http://img193.imageshack.us/img193/3523/84854115.jpg

http://img192.imageshack.us/img192/6763/22689665.jpg

Żródło: Tekst - wikipedia

slade43
07-13-2011, 04:09
Dilofozaur

Dilofozaur (Dilophosaurus) - rodzaj teropoda z rodziny dilofozaurów (Dilophosauridae). Nazwa rodzajowa Dilophosaurus oznacza dwugrzebieniastego jaszczura.
Dilofozaur był myśliwym o lekkiej budowie ciała, potężnych kończynach tylnych i bardzo długim ogonie. Miał około 6 m długości i ważył około 0,5 tony. Charakterystyczną cechą budowy jego ciała były dwa półkoliste grzebienie, wyrastające ze szczytu czaszki, które były prawie tak cienkie jak papier i zaczynały się za linią nozdrzy a kończyły za oczami. Ich funkcja nie została jak dotąd wyjaśniona. Prawdopodobnie służył do rozróżniania płci. Inną cechą czaszki dilofozaura, spotykaną też u innych przedstawicieli nadrodziny Coelophysoidea, jest odstęp między kością szczękową a kością przedszczękową, nadający głowie zwierzęcia kształt nieco podobny do głowy krokodyla. Zdaniem części naukowców, istnienie tego odstępu sprawiało, że połączenie szczęki i kości przedszczękowej u dilofozaura było zbyt słabe, by wytrzymać obciążenia powstające w czasie walki z dużą ofiarą. Jest to jednak kwestia, która pozostaje przedmiotem sporów. Innym argumentem, który jest przytaczany przez część naukowców jako potwierdzenie słuszności powyższej tezy, jest fakt, że choć szczęki dilofozaura były wyposażone w długie, ostre i szpiczaste zęby, to ich budowa wskazuje na to, że dilofozaury nie mogły przy ich pomocy polować na duże zwierzęta. Jest możliwe, że swoje ofiary dilofozaur uśmiercał dość długimi łapami zakończonymi pazurami. Mógł polować między innymi na młode roślinożerne dinozaury albo wręcz żywić się padliną.
Większość naukowców zalicza dilofozaura do nadrodziny Coelophysoidea, tym samym uznając go za krewnego takich teropodów, jak celofyz czy megapnozaur. Z kolei ta nadrodzina tradycyjnie jest zaliczana do szerszego kladu ceratozaurów, razem z m.in. ceratozaurem i rodziną abelizaurów. Niektóre nowsze badania sugerują jednak, że tradycyjnie rozumiane ceratozaury są grupą parafiletyczną, a ceratozaur i abelizaury są bliżej spokrewnione z tetanurami niż z Coelophysoidea. Analizy paleontologa Olivera Rauhuta sugerują, że dilofozaur może w istocie nie należeć do Coelophysoidea i być bliżej spokrewnionym z kladem obejmującym bardziej zaawansowane ceratozaury i tetanury, także Smith i współpracownicy (2007) przeprowadzili analizę kladystyczną, z której wynika, iż D. wetherilli nie należy do celofyzoidów, lecz razem z "D." sinensis oraz drakowenatorem i kriolofozaurem tworzy klad siostrzany do grupy obejmującej tetanury i ceratozaury.

http://img12.imageshack.us/img12/6876/dilophosauruswetherilli.jpg

http://img34.imageshack.us/img34/672/86268098.jpg

http://img193.imageshack.us/img193/5785/47367309.jpg

http://img836.imageshack.us/img836/9563/77181800.jpg

http://img135.imageshack.us/img135/5936/60837319.png

http://img819.imageshack.us/img819/9533/49951026.jpg

Żródło: Tekst - wikipedia

slade43
07-13-2011, 10:00
Eudimorphodon

Eudimorfodon (Eudimorphodon) – pterozaur z rodziny Campylognathoididae.
Żył w okresie późnego triasu (noryk), ok. 216-203 mln lat temu, na terenach obecnej Europy. Długość ciała ok. 70-100 cm, wysokość ok. 20 cm, rozpiętość skrzydeł ok. 1-1,2 m, ciężar ok. 2 kg. Jego szczątki znaleziono we Włoszech, w okolicach miasta Bergamo. Jego nazwa oznacza "zęby naprawdę dwóch rodzajów", ponieważ posiadał 2 rodzaje zębów – cienkie i szpiczaste z przodu szczęki oraz szerokie z tyłu szczęki. Żywił się rybami.
Z pewnością można do tego rodzaju zaliczyć tylko jego gatunek typowy – Eudimorphodon ranzii. Wyróżniany dawniej drugi gatunek, E. rosenfeldi, jest obecnie zaliczany do odrębnego rodzaju Carniadactylus. Jenkins i współpracownicy (2001) opisali trzeci gatunek, E. cromptonellus, na podstawie skamieniałości odkrytych na Grenlandii. Analizy kladystyczne nie potwierdzają jednak bliskiego pokrewieństwa tego gatunku z E. ranzii; np. z analizy kladystycznej przeprowadzonej przez Wanga i współpracowników (2009) wynika, że "E." cromptonellus był taksonem siostrzanym do gatunku Peteinosaurus zambellii. Z kolei z analizy przeprowadzonej przez Dalla Vecchię (2009) wynika, że "E." cromptonellus był siostrzany do jeszcze nienazwanego bazalnego pterozaura, którego odkryty w Tyrolu szkielet oznaczono BSP 1994 I 51; wg tej analizy klad obejmujący "E." cromptonellus i BSP 1994 I 51 był siostrzany do kladu obejmującego wszystkie pozostałe pterozaury (w tym Eudimorphodon ranzii i Carniadactylus rosenfeldi) poza najbardziej bazalnymi rodzajami Austriadactylus i Preondactylus.

http://img41.imageshack.us/img41/774/41649201.jpg

http://img840.imageshack.us/img840/7714/80900678.jpg

http://img856.imageshack.us/img856/2284/11060075.png

http://planetdinosaur.com/dinosaur_list/images/eudimorphodon_db.jpg

http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/d/da/Eudimorphodon_BW.jpg

http://www.rareresource.com/photos/dinosaur-gallery/Eudimorphodon1.jpg

http://planetdinosaur.com/flying_reptiles/images/eudimorphodon_tm.jpg

http://img845.imageshack.us/img845/7275/77663392.jpg

Żródło: Tekst - wikipedia

slade43
07-13-2011, 12:37
Ornitholestes

Ornitholestes - mały dinozaur z rodziny teropodów z końcu okresu jury około 154 milionów lat temu na terenie Zachodniej Laurazji (obszar, który miał stać się Ameryka Północna). Ornitholestes miał dość małą głowę jak na teropoda tej wielkości. Kilka cech łączy go z allozauroidami. Ornitolest cechuje się wyraźnym heterodontyzmem. Zęby na przedzie szczęk są mniejsze i bardziej stożkowate, niż te znajdujące się za nimi. Niezwykłą cechą jest wyginany do góry pazur stopy, podobny od tego znanego u eumaniraptorów. Typowy gatunek, O. hermanni został opisany przez Henry'ego Fairfielda Osborna w 1903 roku. Epitet gatunkowy utworzono na cześć preparatora z Amerykańskiego Muzeum Naturalnej Historii, Adama Hermanna. Ornitholestes był celurozaurem, podobnym pod wieloma względami do kompsognata, jednak nieco większym. W pysku posiadał dużo małych, ostrych zębów, dzięki którym mógł łapać drobną zwierzynę taką jak jaszczurki lub małe ssaki. Gad ten przedstawiany jest czasem z małym grzebieniem na przedzie pyska, podobnym do rogu proceratozaura, jednak obecnie wiemy, że jest to źle zinterpretowana, złamana kość nosowa.

http://img27.imageshack.us/img27/7288/75968040.jpg

http://img849.imageshack.us/img849/3294/71445912.jpg

http://img402.imageshack.us/img402/8107/51204729.jpg

http://img40.imageshack.us/img40/6979/91206709.jpg

http://img39.imageshack.us/img39/938/80334535.jpg

http://img705.imageshack.us/img705/3/ornitholestesipterodakt.jpg

Żródło: Tekst - wikipedia

slade43
07-13-2011, 20:08
Alioramus

Alioram (Alioramus) – rodzaj teropoda z rodziny tyranozaurów (Tyrannosauridae) żyjącego w późnej kredzie na terenach Azji. Gatunek typowy, A. remotus, jest znany z niekompletnej czaszki i trzech kości śródstopia wydobytych z datowanych na mastrycht osadów równiny zalewowej na terenie Mongolii. Skamieniałości te opisał i nazwał rosyjski paleontolog Siergiej Kurzanow w 1976 roku. Pokrewieństwo aliorama z innymi tyranozaurami pozostaje niepewne – niektórzy paleontolodzy twierdzili, że może być on blisko spokrewniony ze współczesnym mu tarbozaurem lub reprezentować młode tego rodzaju. Podobnie jak większość teropodów, Alioramus poruszał się na dwóch kończynach, a jego ostre zęby dowodzą, że żywił się mięsem. Był mniejszy niż Tarbosaurus i Tyrannosaurus, lecz dokładne oszacowanie jego rozmiarów jest utrudnione, gdyż znane skamieniałości należą prawdopodobnie do osobników młodocianych. Cecha charakterystyczna aliorama to długa i niska czaszka z kilkoma kostnymi grzebieniami na czubku pyska. Alioram miał też więcej zębów niż pozostałe tyranozaury. Początkowo Kurzanow oszacował długość aliorama na 5–6 metrów. Paleontolog nie uwzględnił jednak, że czaszka uległa deformacji podczas fosylizacji, co może dowodzić mniejszej długości ciała osobnika. Okaz ten był młodociany – dojrzałe alioramy osiągały większe rozmiary. Jak dotąd nie odnaleziono jednak szczątków należących do dorosłego osobnika.

http://img23.imageshack.us/img23/3451/juvenilealioramusremotu.jpg

http://img707.imageshack.us/img707/9974/feb2011alioramusfs.jpg

http://img405.imageshack.us/img405/6029/tupuxdrawingsmall.jpg

Żródło: Tekst - wikipedia

slade43
07-14-2011, 13:29
Spinozaur

Spinozaur (Spinosaurus – „kolczasty jaszczur”) – rodzaj teropoda z rodziny spinozaurów (Spinosauridae) żyjącego na obecnych terenach Afryki Północnej od albu do cenomanu, od około 106 do 93,5 mln lat temu. Pierwsze skamieniałości spinozaura zostały odkryte w Egipcie w 1910 roku i opisane przez niemieckiego paleontologa Ernsta Stromera. Okaz ten został zniszczony podczas II wojny światowej, jednak w 2005 roku znaleziono kolejną czaszkę dorosłego osobnika. Nie jest jasne, czy rodzaj Spinosaurus jest reprezentowany przez jeden czy dwa gatunki. Najlepiej poznanym gatunkiem jest S. aegyptiacus z Egiptu, a szczątki być może należące do przedstawicieli drugiego gatunku, S. maroccanus, odnaleziono w Maroku.
Charakterystyczną cechą spinozaura są wysokie wyrostki kolczyste kręgosłupa, o wysokości co najmniej 1,69 m i prawdopodobnie połączone płatem skóry, tworząc strukturę przypominającą żagiel, chociaż niektórzy autorzy sugerowali, że były one pokryte mięśniami i przypominały garb. Twierdzono, że struktura ta mogła służyć do termoregulacji lub odstraszania wrogów. Według szacunków opartych na podstawie skamieniałości opisanych w 2005 roku dorosły spinozaur mógł osiągać około 16–18 metrów długości i ważył 7–9 ton, czyli więcej niż Tyrannosaurus rex i Giganotosaurus carolinii. Spinozaur miał charakterystyczny wydłużony pysk, podobny do paszczy krokodyla, niewielkie, choć bardzo duże jak na teropoda przednie kończyny, długi ogon i charakterystyczny, złożony z wydłużonych wyrostków kolczystych pokrytych skórą „żagiel” na grzbiecie. Naukowcy nie wiedzą na pewno, do czego dinozaurowi był potrzebny taki żagiel, choć według niektórych teorii służył do regulowania temperatury ciała, bądź był używany w okresie godowym do wabienia partnera. Odwrócenie się od Słońca i ustawienie pod kątem 90° do chłodnego wiatru mogło skutecznie ochładzać krew przepływającą przez skórny żagiel. Ernst Stromer spekulował, że wyrostki kolczyste mogły być wyższe u samców niż u samic. Prowadzono dyskusje na temat funkcji stosunkowo długich przednich kończyn spinozaura. Niektórzy naukowcy uważają, że mógł on okazjonalnie poruszać się również na czterech łapach. Szczęka i materiał czaszki przedstawiony w 2005 pokazują, że zwierzę to miało jedną z najdłuższych czaszek pośród wszystkich mięsożernych dinozaurów. Jej długość została oszacowana na około 1,75 m. Jedynym dinozaurem o dłuższej czaszce, również niskiej i długiej, ale zupełnie niepodobnej do czaszki spinozaura, był bliżej z nim niespokrewniony, południowoamerykański giganotozaur (nie mylić z gigantozaurem, dużym zauropodem obecnie uznawanym za nomen dubium). Jego czaszka mogła mierzyć nawet 180 centymetrów, jednak całe zwierzę było mniejsze od spinozaura. Miał dwukrotnie więcej zębów niż inne duże teropody, były one jednak stosunkowo nieco mniejsze. Pomiędzy oczami znajdował się niewielki kostny grzebień. Jest prawdopodobnie największym znanym nauce dinozaurem drapieżnym. Jego długość oszacowano na 16 - 18 metrów a wagę na 7 - 9 ton, czyli więcej, niż jakiegokolwiek innego teropoda. Na drugim miejscu za nim stoją mierzący ok. 13 metrów giganotozaur z Ameryki Południowej i karcharodontozaur, saharyjski "rówieśnik" spinozaura. Na trzecim miejscu stoi słynny Tyrannosaurus rex, mierzący około 12,5 m. Długość poniżej 12 m osiągało już stosunkowo dużo rodzajów teropodów. "Pozycję" może odebrać jednak spinozaurowi deinocheir, tajemniczy drapieżnik znany prawie wyłącznie z pary gigantycznych przednich kończyn mierzących ok. 2,4 m długości. Całe zwierze mogło ważyć nawet tyle co spinozaur, jednak ze względu na brak innych znalezisk, nie można dokładnie ocenić jego długości.

http://img202.imageshack.us/img202/9407/spinosaurus.jpg

http://img34.imageshack.us/img34/7683/spinodetail.jpg

http://img856.imageshack.us/img856/695/75034671.png

http://img814.imageshack.us/img814/4664/90448830.png

http://img221.imageshack.us/img221/4357/29572278f.jpg

http://img803.imageshack.us/img803/3629/77100257.png

http://img850.imageshack.us/img850/8089/95468107.png

http://img64.imageshack.us/img64/7295/95549135.png

http://img692.imageshack.us/img692/6064/spino1.png

http://img830.imageshack.us/img830/7350/intelligentdinosaurofsp.jpg

http://img546.imageshack.us/img546/6408/imagemediumh.jpg

http://img405.imageshack.us/img405/7131/spinosaurusbyglyptodong.jpg

Żródło: Tekst - wikipedia

slade43
07-15-2011, 05:21
Edmontozaur

Edmontozaur (Edmontosaurus) - czworonożny, roślinożerny dinozaur z rodziny hadrozaurów, z podrodziny hadrozaurów płaskogłowych. Jeden z największych ich przedstawicieli. Inne jego nazwy to Anatosaurus, Thespesius. Znaczenie jego nazwy - jaszczur z Edmonton. Osiągał 13 metrów długości i 5-6 ton wagi. Występował w okresie późnej kredy około 71-65 milionów lat temu. Teren zasięgu występowania - Ameryka Północna w Kanadzie (Alberta), i USA ( Alaska, Montana Wyoming Kalifornia).
Edmontozaur należy do jednej z dwóch podrodzin hadrozaurydów - do Hadrosaurinae, czyli płaskogłowych dinozaurów kaczodziobych. Właściwie to wśród hadrozaurynów występowały także formy z ozdobami na głowach, takimi jak garb przed nosem u Grypozaura i Kritozaura, różkami między oczami u Majazaury, Prozaurolofa i Loforotona, i nawet długimi wyrostkami z tyłu czaszki u Zaurolofa. Jednak Edmontosaurus i jego najbliżsi krewni (którzy według niektórych są nawet gatunkami tego rodzaju) Anatotytan i Szantungozaur są prawie pozbawione tego typu ozdób - ledwo widoczne guzki występują tylko u anatotytana. Ich czaszki są za to wyjątkowo długie. Te trzy zwierzęta łączy się niekiedy w nieformalne plemię "Edmontosaurini". Typowy edmontozaur miał około 9 metrów długości, ale zdarzały się też osobniki o długości 12-13 m. Cechą charakterystyczną szkieletu tego gada (jak i innych hadrozaurów) są cieniutkie pałeczki wzdłuż wyrostków kolczystych, które usztywniają kręgosłup. Czaszka zakończona była bardzo szerokim, kaczym dziobem, z tyłu wyrastały zaś setki zębów tworzących baterie zębowe. Spłaszczony ogon sugeruje, że te hadrozaury umiały dobrze pływać. W przeciwieństwie do lambeozaurydów nie miał ozdoby na głowie i posiadał cienką kość kulszową i biodrową. Miał duży obszar nosowy, dzięki któremu mógł wydawać dźwięki słyszalne z wielu kilometrów. Edmontozaur miał na grzbiecie rząd guzków, ciągnących się od szyi od końca ogona.
We wczesnym mastrychcie, około 71-69 milionów lat temu, edmontozaur żył na równinach zalewowych, ujściach rzek i torfowiskach, obok licznych innych ornitopodów, takich jak zaurolof, ceratopsów (anchiceratops, pachyrinozaur, eotriceratops), pachycefalozaurów (stegoceras), ankylozaurów (euoplocefal i edmontonia). Głównym wrogiem tych roślinożerców był przedstawiciel rodziny tyranozaurów albertozaur. Mniejsze, zagrażające raczej tylko młodym edmontozaurom drapieżniki to atrociraptor i troodon, oraz prawdopodobnie wszystkożerne ornitomim, strutiomim i chirostenot.
Nieco później, pod sam koniec ery dinozaurów, większość z powyższych dinozaurów wymarła, lecz Edmontosaurus (jako jedyny hadrozauryd, obok swojego prawdopodobnego synonimu Anatotitan) nadal był dość pospolity. Liczne ślady ugryzień na kościach edmontozaurów sugerują, że te ornitopody często padały ofiarą tyranozaura. Występowały wtedy także teskelozaurydy bugenazaura i teskelozaur, różne pachycefalozaury (drakoreks, pachycefalozaur, sferotol, stygimoloch) oraz pancerny ankylozaur. Najczęściej spotykane były jednak ceratopsy: bardzo liczny triceratops oraz rzadsze torozaury, diceratus i leptoceratops. Obok nich żyły dromeozaury, ornitomimy, cenagnaty, prymitywne ptaki i ssaki, takie jak dydelfodon, a także krokodyle, champsozaury, jaszczurki, węże, żółwie, żaby i płazy ogoniaste.

http://img687.imageshack.us/img687/4948/dinosaurimages092resize.jpg

http://img705.imageshack.us/img705/5328/edmontosaurus.png

http://img835.imageshack.us/img835/88/edmontosaurus.jpg

http://img804.imageshack.us/img804/4535/picedmontosaurus2.jpg

http://img36.imageshack.us/img36/4879/dinosauredmontosaurus00.jpg

http://img135.imageshack.us/img135/2444/24992569.png

http://img692.imageshack.us/img692/6701/edmontosaurussmalld.jpg

http://img62.imageshack.us/img62/5023/79325373.jpg

Żródło: Tekst - wikipedia

slade43
07-15-2011, 19:11
Megaloceros Giganteus

Jeleń olbrzymi, zwany też łosiem irlandzkim, był jednym z największych jeleniowatych, jakie kiedykolwiek zamieszkiwały Ziemię. Do tej pory pozostawało tajemnicą, czemu nagle wyginął ok. 10600 lat temu. Analiza zębów wykazała, że Megaloceros giganteus nie przetrwał zmiany klimatu. Północna Europa stawała się coraz chłodniejsza i bardziej sucha, przez co zmniejszał się dostęp do pokarmu (Palaeogeography, Palaeoclimatology, Palaeoecology).
Szczątki jelenia odkryto na początku XIX wieku. Przywołano wiele teorii nt. przyczyn wyginięcia ssaka: od biblijnego potopu po wytrzebienie przez człowieka. Dane archeologiczne sugerują jednak, że tym razem przedstawiciele naszego gatunku nie przyłożyli do tego ręki, ponieważ pierwsi osadnicy przybyli do Irlandii po zakończeniu ostatniej epoki lodowcowej, czyli już po śmierci większości jeleni. Nie ma też danych, które świadczyłyby o tym, że Megaloceros giganteus miał na Zielonej Wyspie jakichkolwiek naturalnych wrogów w postaci drapieżników.
Dużą popularnością cieszyła się hipoteza, że wskutek doboru płciowego rogi jelenia olbrzymiego stały się zbyt duże. Dość powiedzieć, że ich rozpiętość sięgała nawet 3,6 m, a waga 40 kg. Samicom podobały się byki ze sporym porożem i to z nimi chętniej kopulowały. Wg zwolenników opisywanej teorii, ciężar noszony na głowie doprowadził do grzęźnięcia samców w gliniastej ziemi. Jak się to kończyło, nietrudno zgadnąć.
Kendra Chritz, autorka najnowszego studium, która obecnie pisze doktorat na University of Utah, podkreśla, że takie wyjaśnienie nagłego wyginięcia doskonale wcześniej prosperującej populacji jeleni było zbyt dużym uproszczeniem. Stąd pomysł na zbadanie szkliwa zębów 7 skamielin samców jelenia olbrzymiego. Analizując stężenie izotopów węgla i tlenu, a także kostniwo pokrywające korzenie zębów, członkowie zespołu mogli określić porę roku, kiedy urodził się dany osobnik, jego dietę oraz ewentualne zmiany zwyczajów/zachowania w miarę upływu lat.
Stosunek izotopów ujawnił, że ekosystem stawał się coraz bardziej suchy. Las przekształcił się w tundrę. Nastąpiło ogólne ograniczenie wegetacji. Jelenie rodziły się wiosną lub wczesnym latem, lecz w okresie wymierania gatunku średnie temperatury roczne spadły. Młodym jeleniom bardzo trudno było sobie poradzić ze wszystkimi zmianami związanymi z epoką lodowcową, podobnie zresztą jak z zaspokajaniem potrzeb energetycznych rosnących organizmów – zaznacza Chritz. Badanie kostniwa, które przyrasta każdego roku jak słoje drzewa, wykazało, że jelenie olbrzymie żyły od 6,5 do 14 lat
Najwięcej szczątków Megaloceros giganteus znaleziono w Irlandii, lecz gatunek ten występował także w Azji Północnej i północnej Afryce. Choć na większości tych obszarów jeleń wyginął pod koniec ostatniej epoki lodowcowej, na Syberii znajdowano szczątki datowane na 7 tys. lat. Oznacza to, że zwierzęta ze stałego lądu znalazły sobie jakieś ostoje. Mogły migrować w poszukiwaniu lepszego środowiska. Jelenie z Irlandii wpadły w pułapkę wyspy i nie miały gdzie pójść.

http://img850.imageshack.us/img850/7424/48840734.png

http://img845.imageshack.us/img845/7669/87950702.jpg

http://img827.imageshack.us/img827/2053/79087071.jpg

http://img16.imageshack.us/img16/7064/46287835.jpg

http://img836.imageshack.us/img836/1741/12010775.png

http://img402.imageshack.us/img402/7043/79640831.jpg

http://img811.imageshack.us/img811/4787/99295004.png

http://img163.imageshack.us/img163/1202/elkgif.jpg

Żródło: Tekst - kopalniawiedzy.pl

slade43
07-19-2011, 06:55
Lystrozaur

Lystrosaurus – bardzo szeroko rozprzestrzeniony terapsyd z wczesnego triasu, żyjący 251-248 milionów lat temu.
Jego nazwa "łopaciasty jaszczur" nawiązuje do wyrastającej z górnej szczęki pary kłów, w które prawdopodobnie zaopatrzone były samce grupy Dicynodontia, do której należał lystrozaur.
Było to zwierzę roślinożerne, wielkości świni (przeciętna długość: 1 m). Miał krótki, baryłkowaty tułów i krępe kończyny. Żył w stadach. Początkowo myślano, że lystrozaury odznaczały się ziemno-wodnym trybem życia, jak współczesne hipopotamy. Jednak później odkryto, że zamieszkiwały pustynne tereny charakterystyczne dla wczesnego triasu.
Najważniejszym faktem związanym z omawianym zwierzęciem jest jego wielkie rozpowszechnienie. Lystrozaury, jako jedna z niewielu grup gadów, przeżyły Wielkie Wymieranie z końca permu (znacznie bardziej gwałtowne niż to z przełomu kredy i trzeciorzędu). W ten sposób powstały dobre warunki do jego rozwoju. Na wielu stanowiskach szczątki tych gadów stanowią 90% odnajdywanych skamieniałości. Taki rodzaj dominacji jednego rodzaju zwierząt na Ziemi nie ma analogii w żadnym innym okresie.
Szczątki lystrozaura odnajdywane są na terenach Ameryki Południowej, Indii i Antarktydy, wchodzących w owym czasie w skład superkontynentu Gondwana. Od niedawna naukowcy dysponują poza tym skamieniałościami zwierzęcia z takich krajów jak Rosja czy Mongolia.

http://img827.imageshack.us/img827/4180/58305228.png

http://img10.imageshack.us/img10/5627/93327093.png

http://img811.imageshack.us/img811/1586/73884781.png

http://img835.imageshack.us/img835/8060/23403596.png

Żródło: Tekst - wikipedia

slade43
07-22-2011, 02:47
Karnotaur

Karnotaur (Carnotaurus) – rodzaj dużego teropoda z rodziny abelizaurów (Abelisauridae). Żył w późnej kredzie na terenie obecnej Ameryki Południowej. Jego szczątki znaleziono w Chubut (Patagonia) w Argentynie. Nazwa Carnotaurus oznacza „mięsożerny byk”.
Karnotaur znany jest tylko z jednego, prawie kompletnego szkieletu. Holotyp za życia mierzył około 8,5 m długości i ważył około 1,5 tony. Długość jego czaszki wynosi 59,6 cm, a np. kości udowej 1,03 m. Jego kończyny tylne były długie i dość mocno zbudowane. Z kolei kończyny przednie karnotaura w porównaniu do wielkości jego ciała były bardzo małe. W przeciwieństwie jednak do równie krótkich kończyn przednich tyranozaura, przednie kończyny karnotaura były zaopatrzone w cztery palce. Głowa karnotaura była wyższa i krótsza niż u innych teropodów. Po obu jej stronach nad każdym z oczodołów wyrastał pojedynczy ostro zakończony kostny róg. Żuchwa karnotaura była dość smukła i niezbyt mocna, a zęby niezwykle cienkie jak na tak dużego teropoda. Pomimo to były ostre i piłkowate, więc nadawały się do rozszarpywania zdobyczy. Szczęka karnotaura rozszerzała się na boki, co nadawało jego głowie, oglądanej z przodu, trójkątny kształt. Oczy karnotaura były małe i skierowane ku przodowi. Część kręgów miała charakterystyczne skrzydłowe wyrostki. Znalezione skamieniałości wskazują na to, że większa część ciała karnotaura była pokryta skórą o ziarnistej, łuskowatej strukturze.
Karnotaur był drapieżnikiem, mógł polować na młode czubutizaury lub ornitopody. Prawdopodobnie miał dobry węch. Analiza wykorzystująca metodę elementów skończonych sugerują, że mięśnie szczęk karnotaura zapewniały stosunkowo niewielką siłę ugryzienia, lecz dinozaur mógł kąsać szybciej niż allozaur. Badania sugerują, że czaszka była wystarczająco odporna, by wytrzymać nacisk na zęby wywoływany atakiem szeroko rozwartą paszczą z góry, niczym toporem.

http://img98.imageshack.us/img98/8799/75246423.png

http://img810.imageshack.us/img810/9127/99493089.jpg

http://img202.imageshack.us/img202/4656/80787240.jpg

http://img694.imageshack.us/img694/5136/81794081.jpg

http://img405.imageshack.us/img405/7418/53181901.jpg

http://img560.imageshack.us/img560/6831/98525629.jpg

http://img708.imageshack.us/img708/762/12904080.png

http://img707.imageshack.us/img707/3941/24849496.jpg

http://img405.imageshack.us/img405/4249/44846779.jpg

http://img854.imageshack.us/img854/8114/79024775.jpg

http://img820.imageshack.us/img820/439/16821067.jpg

http://img824.imageshack.us/img824/8528/95047121.jpg

Żródło: Tekst - wikipedia

slade43
08-02-2011, 11:01
Megalania

Megalania był częścią megafauny 40.000 lat temu, olbrzymim jaszczurem należącym do tej samej rodziny, co waran z Komodo. Żył w południowej Australii, dorastał do ponad 6 metrów długości (była to największa jaszczurka w historii). Megalania dzięki silnej budowie ciała i szczęce pełnej krótkich, ale ostrym jak żyletki zębom, stał się najgroźniejszym drapieżnikiem w swoim środowisku.
Pomimo jednak tego, że owa jaszczurka powinna wyginąć, z Australii oraz Nowej Gwinei napływa coraz więcej doniesień o spotkaniach z jaszczurem podobnym do megalanii. Australijski Kryptozoolog, Rex Gilroy, postanowił zbadać tę sprawę i w 1979 roku sfotografował domniemane ślady Megalanii, które znaleziono na zaoranym polu jednego z farmerów. W okolicy owego pola zaginęło wiele zwierząt hodowlanych. Dochodziło też do spotkań z megalanią twarzą w twarz. Również w 1979 roku herpetolog Frank Gordon, po zakończeniu prac polowych w Górach Wattagan W Nowej Południowej Walii wsiadł do swojego samochodu i zapalił silnik. Nagle ujrzał ogromny kształt przechodzący przed samochodem. Twierdził, że był to jaszczur długi na jakieś 30 stóp (ponad 9 metrów, czyli jeszcze więcej, niż prehistoryczna megalania. Inne doniesienie pochodzi z Nowej Gwinei.
W 1960 roku francuski ksiądz podróżował wraz z przewodnikiem - tubylcem w górę rzeki na misję chrystianizacyjną. Nagle ujrzał ogromną, wygrzewającą się na zwalonym drzewie jaszczurkę. Kazał tubylcowi się zatrzymać, ale ten nie wydawał się być zdziwiony widokiem stworzenia i chciał kontynuować podróż. Ksiądz powrócił w to miejsce o poranku, lecz jaszczura już nie było. Drzewo na którym się wygrzewał miało 40 stóp długości (około 12 metrów), zaś jak twierdzi ksiądz, gad zajmował je prawie całe.
Pomimo sceptycyzmu świata nauki, zwolennicy teorii o istnieniu Megalanii twardo obstają przy swoim. Wszak pustkowia w centrum Australii są jednym z najmniej zbadanych miejsc na świecie.

http://www.kryptozoologia.pl/grafika/img/megalania_szkielet_rekonstrukcja.jpg

http://i56.tinypic.com/33be9t0.jpg

http://www.kryptozoologia.pl/grafika/img/megalania.gif

http://www.theage.com.au/ffximage/2005/11/19/20ngoanna_wideweb__470x332,2.jpg

Źródło: Wikipedia

slade43
05-01-2013, 22:10
Kilka ciekawych artów na ten temat:

http://i39.tinypic.com/2i116r7.jpg

http://i44.tinypic.com/33z7eae.jpg

http://i40.tinypic.com/3g21j.jpg

http://i39.tinypic.com/etbhg5.jpg

http://i43.tinypic.com/58ksz.jpg

Jaquel
06-30-2014, 16:31
Suchomim (Suchomimus) – rodzaj teropoda z rodziny spinozaurów (Spinosauridae). Szczątki tego dinozaura odkryła w 1998 roku wyprawa Paula Sereno na pustyni Ténéré w Nigrze.

Suchomim osiągał długość około 11 metrów, był więc mniejszy od spinozaura. Również żagiel utworzony z wydłużonych wyrostków kolczystych był niższy. Największe podobieństwo wykazuje z europejskim barionyksem, z którym zaliczany jest do podrodziny Baryonychinae. Zwłaszcza budowa czaszki wyraźnie zbliża te dwa rodzaje. Pysk suchomima był długi i niski, a w szczękach tkwiło ponad 100 stożkowatych, niekarbowanych zębów podobnych do krokodylich. Przednie kończyny były stosunkowo długie i silne, z dużymi i hakowatymi pazurami; zwłaszcza pazur na pierwszym palcu był bardzo okazały – miał długość około 30 cm.

Suchomim zasiedlał tereny rozlewiskowe i deltowe zachodniej części północnej Afryki pod koniec wczesnej kredy. Od zachodu ląd ten był omywany przez młody i niewielki jeszcze Ocean Atlantycki, od wschodu zaś przez istniejące wówczas płytkie morze śródlądowe. Występowanie podobnych gatunków dinozaurów (w tym spinozaurydów) w Ameryce Południowej oraz Zachodniej i Północnej Afryce świadczy o tym, że tereny te prawdopodobnie jeszcze we wczesnej kredzie były połączone. Na terenach tych występują blisko spokrewnione, ale już odmienne rodzaje teropodów i innych zwierząt. O wspólnej historii tych rejonów świadczą także takie same gatunki pterozaurów i krokodyli (między innymi sarkozuch).

źródło: http://pl.wikipedia.org/wiki/Suchomim

http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/c/c4/Sketch_suchomimus.jpg
http://th08.deviantart.net/fs71/PRE/i/2012/138/9/1/suchomimus_by_hyrotrioskjan-d504rhv.jpg
http://fc04.deviantart.net/fs71/i/2011/149/a/e/suchomimus_by_hyrotrioskjan-d3hijcg.jpg
http://www-news.uchicago.edu/releases/photos/expedition2/untitled7.jpg

Jaquel
06-30-2014, 16:40
Dunkleosteus – rodzaj wymarłych, prymitywnych ryb pancernych dominujących w morzach późnego dewonu (375-360 mln lat temu), znanych z wykopalisk w Europie (Belgia i Polska), północnej Afryce (Maroko) i Ameryki Północnej (Stany Zjednoczone).

Dunkleosteus osiągał około 9 metrów długości, z czego ponad 3 metry przypadały na opancerzoną tarczę głowową, zawieszoną ruchomo na szyi, co pozwalało na unoszenie szczęki w stosunku do żuchwy. Szczęki nie posiadały zębów jako takich, a jedynie kości szczęk były zaostrzone, tworząc powierzchnię tnącą. Ryba ta mogła ważyć do 2 ton. Według uczonych ryba ta była najpotężniejszym morskim drapieżcą w historii Ziemi, ponieważ zaciskała potężną paszczę z naciskiem odpowiadajacym ciężarowi 5 ton.

źródło: http://pl.wikipedia.org/wiki/Dunkleosteus

http://trilobluo.files.wordpress.com/2014/05/dunkleosteus.jpg
http://fc04.deviantart.net/fs70/f/2013/165/0/d/0dbb1b9cc806338362949d36f449091a-d63e3dy.jpg
http://m.cdn.blog.hu/ma/malkav/image/Dunkleosteus.jpg
http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/4/48/DunkleosteusSannoble.JPG

Jaquel
06-30-2014, 16:45
Epidexipteryx – rodzaj teropoda z grupy maniraptorów (Maniraptora) żyjącego w późnej jurze na obecnych terenach Azji. Został opisany w 2008 roku przez Zhanga Fuchenga i współpracowników na podstawie niemal kompletnego szkieletu odkrytego w osadach Daohugou na terenie Mongolii Wewnętrznej w północno-wschodnich Chinach, datowanych na około 168–152 mln lat.

Charakteryzował się kombinacją cech typowych dla różnych grup teropodów, zwłaszcza owiraptorozaurów. Jego czaszka przypomina czaszkę prymitywnego ptaka sapeornisa, owiraptorozaurów oraz terizinozaurów. Epidexipteryx miał zęby jedynie w przedniej części pyska. Były one bardzo długie i zakrzywione do przodu – spośród teropodów cecha ta spotykana jest jedynie u masjakazaura. Budowa anatomiczna reszty szkieletu, jak również analizy kladystyczne przeprowadzone przez Zhanga i in. sugerują, że Epidexipteryx jest taksonem siostrzanym do Epidendrosaurus i razem tworzą klad bazalnych przedstawicieli Avialae – Scansoriopterygidae. Późniejsze analizy potwierdzały taką hipotezę (np. Lee i Worthy, 2012), jednak w analizie kladystycznej przeprowadzonej przez Turnera i współpracowników (2012) Epidexipteryx zajmuje bardziej bazalną pozycję wśród maniraptorów – według niej jest jedynym znanym przedstawicielem Paraves nienależącym do Eumaniraptora. Aby uzyskać drzewo filogenetyczne, według którego Epidexipteryx należał do Avialae, koniecznie jest wydłużenie drzewa o dwa stopnie w stosunku do najbardziej parsymonicznego. Wystarczy natomiast wydłużenie drzewa tylko o jeden stopień w stosunku do najbardziej parsymonicznego, aby uzyskać drzewo, według którego Epidexipteryx był bazalnym owiraptorozaurem; autorzy zaznaczyli, że E. hui budową szkieletu, w tym zwłaszcza budową czaszki, bardzo przypomina bazalne owiraptorozaury. Według odrębnej analizy, w której uwzględniono rodzaj Epidendrosaurus ten rodzaj i Epidexipteryx nie są szczególnie blisko spokrewnione – Epidendrosaurus jest bazalnym przedstawicielem Avialae, zaś Epidexipteryx pozostaje przedstawicielem Paraves nienależącym do Eumaniraptora; wymuszenie, by Epidexipteryx i Epidendrosaurus stały się taksonami siostrzanymi (wewnątrz Avialae) wymaga wydłużenia drzewa filogenetycznego o cztery stopnie w stosunku do najbardziej parsymonicznego.

Mierzący około 24,5 cm ogon Epidexipteryx jest stosunkowo znacznie krótszy niż u epidendrozaura i stanowi 70% całkowitej długości, podczas gdy ogon Epidendrosaurus osiągał 300% długości ciała. Na końcu ogona znajdowały się kręgi przypominające pygostyl występujący u współczesnych ptaków i niektórych owiraptorozaurów. Łączna długość ciała holotypu (IVPP V15471) wynosi poniżej 40 cm długości, a jego masa jest szacowana na około 164 g.

Zachowały się również proste pióra Epidexipteryx, składające się z równoległych promieni, podobnie jak u bardziej prymitywnych dinozaurów pierzastych. Jednak pióra Epidexipteryx są unikalne, gdyż wydaje się, że wyewoluowały ze struktur membranowych.

Mimo bliskiego pokrewieństwa z ptakami Epidexipteryx nie miał piór konturowych i prawdopodobnie nie umiał latać. Zhang i współpracownicy sugerują, że brak piór konturowych u przedstawicieli tego rodzaju wskazuje, iż pióra ozdobne wyewoluowały wcześniej niż pióra służące do latania i sama zdolność do lotu – przynajmniej dopóki Epidexipteryx nie jest interpretowany jako wtórnie nielotny.

Nazwa Epidexipteryx pochodzi od greckich słów epidexi („wystawiać na pokaz”) oraz pteryx („pióro”, „skrzydło”) i odnosi się do piór ozdobnych występujących u przedstawicieli tego rodzaju. Epitet gatunkowy gatunku typowego, hui, honoruje chińskiego paleontologa Hu Yaominga.

źródło: http://pl.wikipedia.org/wiki/Epidexipteryx

http://th09.deviantart.net/fs70/PRE/i/2013/363/e/4/epidexipteryx_hui_vs_nephila_jurassica_by_atrox1-d6zx5lu.jpg
http://th06.deviantart.net/fs71/PRE/i/2010/043/3/3/Epidexipteryx_by_ebelesaurus.jpg
http://fc05.deviantart.net/fs38/f/2008/322/c/0/Nitpicker_by_Qilong.jpg
http://masahatto2.p2.bindsite.jp/_src/sc1999/epidexipteryx20120213.jpg
http://fc00.deviantart.net/fs38/i/2008/328/e/5/Epidexipteryx_hui_by_T_PEKC.jpg

Jaquel
06-30-2014, 17:15
Amargazaur (Amargasaurus) – rodzaj wczesnokredowego zauropoda z rodziny dikreozaurów (Dicraeosauridae), zamieszkującego tereny dzisiejszej Argentyny. Został odkryty przez argentyńskich paleontologów – Leonarda Salgado i José Bonapartego. W nazwie rodzajowej uwzględnili formację geologiczną, w której znaleźli szczątki, a w epitecie gatunkowym jedynego gatunku A. cazaui upamiętnili człowieka, dzięki któremu rozpoczęli badania w tym miejscu.

Jak inne dikreozaury, amargazaur osiągał niewielkie jak na zauropoda rozmiary 8-9 m długości, co tłumaczy się progenezą lub pedomorfozą. Cechowała go czaszka typu diplodoka i niezwykle długie, rozwidlone wyrostki kolczyste proksymalnej części kręgosłupa. Mogły one służyć do obrony lub ustalania hierarchii pomiędzy poszczególnymi osobnikami. Poruszał się czterech kończynach. Nie potrafił osiągać znacznych szybkości.

źródło: http://pl.wikipedia.org/wiki/Amargazaur

http://www.ngmchina.com.cn/bbs/attachments/month_0711/20071123_305b74259ccbc3e7440f6JkmvgX4MSCW.jpg
http://masahatto2.p2.bindsite.jp/_src/sc2151/Amargasaurus_20120422_1.jpg
http://fc00.deviantart.net/fs71/i/2012/202/5/c/the_bitter_one_by_ashere-d5834be.jpg
http://fc07.deviantart.net/fs70/i/2013/059/c/c/bitter_sailed_sauropod_of_the_south_by_shartman-d518qb7.jpg